Loppies

2009-06-16T20:10:00.001+02:00

Kon het niet laten, heb weer gevlogen en ik moest het weer even van me afschrijven.
Wil je weten hoe het was, stuur me dan een mailtje en ik voeg je toe op de 'leeslijst'.

2007-08-11T11:34:00.000+02:00

Wow!

Het was zoooooo gaaaaf! We hebben gisteren ge-indoor-skydived! Hoe dat eruit ziet?
En nog wat foto's!En nee mam, ook al zou de stroom uitvallen, dan nog was het niet gevaarlijk!En nu ga ik me maar weer eens melden voor een kleinigheidje, een vluchtje naar Egypte ...

2007-08-09T14:01:00.000+02:00

En het vliegen gaat maar door ...

Ik had wederom een verzwaarde crew mee, deze keer naar EIN. Met z'n negenen in een grote touringcar, op schoolreisje naar het zuiden des lands.

Na aankomst in het hotel parkeerden we allen onze 'koffers voor één dag' op de kamer en gingen daarna een heerlijk hapje eten in het centrum van Eindhoven. En natuurlijk nog even naborrelen en toen was het alweer bedtijd. Want de dag erna hadden we een hele lange dag.

We gingen via Enschede naar Las Palmas en terug naar Amsterdam. Over de passagiers ook deze keer geen kwaad woord. Rustig, bescheiden en beleefd. Net als wij zeg maar! Dus vlogen we heerlijk heen en weer en op en neer en eenmaal thuis is het tijd voor een beetje ontspanning.

Ik heb zin in morgen, ik heb namelijk een verrassing gepland maar ik kan nog even niets verklappen!

BTW Ik heb een nieuwe job!

2007-08-02T14:34:00.000+02:00

En inmiddels ben ik weer terug en sta ik weer met beide benen op de grond.

Mijn stopje GRQ was weer een verademing! Eerst gingen we op 'schoolreisje', twee verzwaarde crews in een touringcar op weg naar het hoge noorden. Eenmaal in het hotel kwamen we nog een crew tegen dus we gingen met een mannetje of twintig uit eten. Dolle boel dus! En ja hoor, voor het welverdiende drankje in 'De Drie Gezusters' sloot W. zich bij onze crew aan. We wisselden de laatste nieuwtjes uit en ...

gingen ieder onze eigen weg. Wederom hebben we het keldercafé niet gehaald.

En woensdag was het weer vroeg dag. Om tien uur aan het ontbijt en vervolgens even de binnenstad verkennen. En nog even van de zon genoten op een terrasje...en toen moesten we weer aanmelden.

Wat een heerlijke vlucht. Gewoon zoals het hoort. Rustige mensen, geen gezeur om nix en ook geen baldadige pubers. Vliegen zoals vliegen bedoeld is. En nu moet ik er weer vandoor. Ik heb beloofd om een kennis uit te helpen met Haarlem Culinair ...

2007-07-31T14:44:00.000+02:00

Het is bijna weer meldingstijd. Vandaag mag ik met de taxibus naar GRQ, nachtje stappen, slapen en dan weer vliegen naar de Canarische Eilanden. Even zien of W. er nu wel is...

2007-07-30T12:57:00.000+02:00

Om tien over zeven in de avond meldde ik me aan voor een absoluut dieptepunt in mijn vliegcarrière. Maar dat wist ik toen nog niet. Anderen voelen het al op hun klompen aan als ze een nachtvlucht naar Kreta hebben …

En het was ook zo goed als volle maan …En mijn angst werd bewaarheid.

Terwijl we aan het wachten waren bij de gate zagen we onze passagiers al aan de bar hangen. Omdat wij beloond worden aan de hand van de hoeveelheid bier die wij verkopen, hadden we tijdens het ‘mies an plassen’ alle beschikbare blikjes gerstenat al koud gelegd. En toen zetten we de deur open.

Op hun klompen kwamen de jongens binnengelopen. Verstaan deed ik ze nauwelijks, ze kwamen uit de achterhoek. En dat bedoel ik niet negatief! Ze kwamen er gewoon ECHT vandaan. Daar kun je niets aan doen. Tijdens de vlucht waren de verschillende groepen jongens (verhouding man/vrouw aan boord: 110/40) nogal luidruchtig maar vooralsnog niet al te vervelend. Dat wil zeggen; onze mannelijke collega werd uitgemaakt voor 'homo', 'nicht' en 'flikker' maar steeds zo dat je niet zag wie het gezegd had. Nog voor we de Italië voorbij waren, waren we door al het bier heen. En dat alcohol op grote hoogte drie zo hard aan komt als op de grond …tsja.

Op rij 1 zaten een paar knullen van een jaartje of 17 van het type ‘beetje baldadig’. En toen één van hen zijn mobieltje uit z’n zak haalde om daarmee hardcore house over de speakertjes te draaien, moest ik even ingrijpen. Hij stopte het mobieltje weer in zijn zak om vervolgens vier keer hetzelfde te herhalen.

*zucht*

Dus kreeg hij een ‘notice of violation.’ Om vervolgens tijdens de nadering weer hetzelfde te doen en zijn vriendjes stookten hem lekker op.

*zucht*

Dus dat werden drie ‘travel restrictions’. En bij het afscheid nemen werd ik ‘een gestoorde bitch’ genoemd. Uiteraard had de jongen die het gezegd had niets gezegd, toen ik hem erop aansprak. Denken is één ding, zeggen weer een heel ander ding.

*zucht*

Tijdens het uitstappen stak de ene na de andere passagier een sigaret aan op de vliegtuigtrap.

*zucht*

Maar, er zaten ook leuke passagiers tussen. Zo kwam een jongen naar voren om een paar biertjes te halen voor hem en zijn vrienden. Terwijl hij geld uit z’n portemonnee haalde viel er een condoom uit. Zo schattig. Met een rood hoofd raapte hij z’n regenjasje weer op, pakte de biertjes en liep ie weer terug naar z’n stoel.

Op Kreta haalden we opgelucht adem. De heenvlucht zat erop. Veel erger kon het toch niet worden? Tijdens de cabine check bleken de stoelriemen van een complete rij verdwenen te zijn...

En daar kwam de eerste bus al aangereden. De eerste passagiers renden de trap op. Op hun hoofd een petje met zo’n aangenaaide pruik eronder, op hun onderarmen stond ‘Den Haag’ getatoeëerd en ze namen plaats op rij 1 en 2. Ik vreesde met grote vreze.

Onterecht gelukkig want al gauw vielen ze na de start in slaap. De een had z’n benen over de rugleuning van de stoel er voor gegooid, de ander lag gewoon op de grond voor rij 1.

*klein zuchtje*

Stilletjes boorde ons dappere vliegtuigje zich door de donkere nacht en tegen vieren landden we weer op veilige grond. Gauw namen we afscheid van de passagiers en toen liepen we richting het bemanningencentrum. Onderweg nog even nakeuvelend over de gebeurtenissen tijdens de vlucht. We liepen over de rolband, haalden onderweg wat mensen in en al gauw kwam het bemanningencentrum in zicht. Ik liep voorop, kwam een groepje onbekende passagiers tegen en ik vroeg vriendelijk “sorry, mogen we misschien even passeren?” De jongen aan wie ik het vroeg deed gelijk een stap opzij en zei vriendelijk “tuurlijk”. In het voorbijgaan hoorde ik zijn vriendin zeggen “ja, anders ga je toch weer lopen janken.”

Ik had geen zin meer om te reageren…

2007-07-27T14:43:00.000+02:00

En vandaag, vandaag stierf de koppeling van mijn auto ...

Wordt -ongetwijfeld- vervolgd.

2007-07-26T11:47:00.000+02:00

Dat passagiers heel nuttig, handig en soms totaal onverwacht uit de hoek kunnen komen, gebeurde mij op mijn afgelopen vlucht naar Las Palmas…

Ik werd opgeroepen voor een vlucht met de Finnen (zie ’t log van 6 mei). Keurig op tijd meldde ik me aan en toen bleek ik de verkeerde meldingstijd te hebben doorgekregen. Dus ik was NOG véél keuriger op tijd. Zo’n 40 minuten te vroeg.

Ik dronk maar wat koffie, kletste weer eens wat bij en al gauw hoorde ik dingen die ik niet begreep; de Finnen waren gearriveerd in het gebouw. Ik liep naar de briefingkamer om me voor te stellen en… ik werd weggestuurd! Ze wilden eerst even zelf briefen. Dus ik zwierf maar weer even, even doelloos over de begane grond. Ze waren iets minder gezellig dan mijn vorige Finse crew, althans zo leek het.

Na een kwartier mocht ik er wel bij. De ‘stugheid’ van even daarvoor was als sneeuw voor de zon verdwenen. Het beloofde weer net zo’n gezellige vlucht te worden als die eerste keer.

Toen we aan boord liepen begroette ik ‘onze’ Kilo Delta en maakten we de machine klaar voor vertrek. En toen kwamen de passagiers. Even opgewonden als de vorige keer want het blijft spannend als je niet met een Nederlandse maar met een buitenlandse club vliegt!

En zo was daar de passagier uit regel 1, geboekt op rij 1. Hij had een bekend gezicht en toen ie vroeg “en, hebben die passagiers van de Las Palmas van vorige week zich nog misdragen tijdens de vlucht?” toen wist ik dat ik een hele hoop vergeten was op te schrijven in mijn logje van 19 juli. (Inmiddels is dat dus aangepast maar zo zie je maar dat passagiers best nuttig kunnen zijn!)De passagier bleek de gate agent te zijn van de bewuste vlucht!

Nadat alle passagiers aan boord waren en de deuren gesloten, trokken alle leden van de Finse cabine crew hun handschoenen aan …

Nu hoor ik jullie denken: “Pardon? Handschoenen? Het is hartje zomer en het regent!?”
En dat is natuurlijk geheel terecht. Behalve Jar-Ops (dat zijn gezamenlijke regeltjes binnen de burgerluchtvaart) hebben vliegtuigmaatschappijen ook nog hun eigen regels. Zo is het een standaardprocedure bij de Finnen om lederen handschoenen te dragen tijdens start en landing. De gedachte erachter is dat ‘mocht er zich een noodsituatie voordoen en je moet eventueel evacueren dan zijn je handen beschermd tegen eventuele scherpe dingen (glas, metaal) en kun je effectiever inspelen op de situatie.’ Ook heb ik passagiers aan elkaar horen vragen “waar dan dat zweepje is” maar ik kan jullie verzekeren dat dat er niets mee te maken heeft.

Aangezien ik ‘on top off’ mee ging en geen flight safety taken had -bovendien heb ik geen lederen handschoenen- ging ik mee in de cockpit. Wel eens een 757 cockpit gezien?
Inderdaad, ons vrouwen valt vooral op dat de kleurstelling BRUIN is ipv zwart.
Het uitzicht vanuit een 757 is overigens hetzelfde als vanuit de 737, kijk maar!

En rustig kabbelde deze vlucht weer voort. Ik had ervaren Finnen bij me (zo was de purser een kleine 12 uur voor meldingstijd terug gekomen van een Larnaca-Paphos) dus de service verliep vlekkeloos.

En zo lag het eiland erbij toen we aan kwamen vliegen. Tijdens de nadering kun je goed zien dat ze op Gran Canaria wel raad weten met al die wind! In de cirkel bevindt zich de landingsbaan.

Hebben jullie trouwens wel eens een Finse landing gezien? Komt ie!
En dan taxi je rustig het veld op en geniet je van het uitzicht. En als je nèt op de blokken staat, geniet je van je spiegelbeeld. Lang konden we er helaas niet van genieten, al gauw stonden de eerste passagiers alweer in de gate te trappelen om naar huis te gaan. En dat passagiers ook –onbedoeld- heel grappig kunnen zijn, viel me op toen ik bij deur twee (*zucht*) aan het instappen was. Ondanks mijn ‘normale’ uniform dachten veel mensen dat er geen Nederlands sprekende crewleden aan boord waren. Zo kwam er een knul van een jaartje of twintig binnen gewandeld, (type; Ik ben erg cool want ik heb zo lang in de zon gezeten dat de vellen aan mijn neus hangen) en hij nam achter mij plaats. Dat er op Las Palmas veel gelegenheden zijn waar Nederlands gesproken wordt en waardoor er weinig kennis van bijvoorbeeld de Engelse taal vereist werd kwam tot uiting toen hij aan zijn vrienden ging uitleggen dat ie het ‘eng’ vond om in een Fins vliegtuig te stappen. “Ooh, Fins. Nou, I am very scary!!!” Zijn vrienden lachten met hem mee. In gedachten lachte ik hem stiekem uit. (Ik ben ook maar een mens onder dat uniform!)

En toen was het alweer tijd voor de take off. Met excuses voor het bewogen beeld.

Onbewust is de wereld die ik met de Finnen deel, heel erg klein. Kende ik op de vorige crew al een crewlid omdat ik daar in het verleden mee had samengewerkt, ook nu had ik zo’n voorval. Ik zat lekker te keuvelen met de purser van de vlucht en ze vertelde me over haar vakantie, na deze vlucht was ze lekker 4 weken vrij. Ze vertelde dat ze een paar dagen naar Zwitserland ging, ze had er ooit gewerkt in Verbier en nu ging ze een vriendin opzoeken die daar woont en werkt. Na vijf minuten kletsen kwamen we erachter dat we ooit, op een nieuwjaarsnacht vijf jaar geleden, in dezelfde horecagelegenheid in Verbier hadden gewerkt. Haar vriendin had me toen aangenomen …

2007-07-19T22:44:00.000+02:00

En toen ging de wekker alweer. Weer zo vroeg, 2.40 uur om precies te zijn. Mijn koffer had ik de avond ervoor al ingepakt. Dikke sokken en dikke wanten want ik ging naar het hoge noorden. Grunn dus. Wel eerst even via Las Palmas, anders is de werkdag wel èrg kort!

Het instappen ging redelijk vlot tot ineens het alarm in de brug afging. Wat bleek? Er liep een groep jongens aan boord, een mannetje of 20, en één van die lolbroeken vond het nodig (lees= ontzettend stoer) om op een knop op het bedieningspaneel van de brug te drukken. Met als gevolg dat we het boarden moesten stopzetten en de gate opnieuw aangesloten moest worden. Helaas was de brug zo overstuur geraakt door het voorval dat ze van schrik niet meer voor of achteruit wilde bewegen. Dus moest er een TD-er van de luchthaven geroepen worden. Ondertussen hadden we van een aantal passagiers begrepen dat men wist wie de knop had ingedrukt maar toen we verhaal wilden halen hield iedereen zijn/haar kaken stijf op elkaar. Heel jammer, die lolbroek realiseert zich niet wat voor ellende hij veroorzaakt had. Enfin, uiteindelijk konden we met een half uur vertraging het luchtruim kiezen. Aan de groep lolbroeken hebben we de rest van de vlucht geen kind gehad. Behalve dit akkefietje bleken er ook nog 5 passagiers ge-offload te moeten worden; de reisorganisatie waarmee men geboekt had, bleek niet te worden erkend door onze vliegmaatschappij. Hoe sneu, dan hoor je bij de gate pas dat je vakantie in het water valt en dat je, naar ale waarschijnlijkheid, ook nog eens je zuurverdiende geld kwijt bent. Pas nadat we final figures kregen bleek het om een misverstand te gaan. Dat wil zeggen, de passagiers zaten niet bij ons aan boord maar op een andere vlucht van onze club. En laat die machine nou nèt vertrokken zijn ...

Stilletjes vlogen we ook de overige slaapdronken passagiers naar het zuiden, we slopen onderweg door het gangpas en verkochten hier en daar wat koffie en andere eetwaren. Heerlijk uitgerust en voldaan stapten onze passagiers dan ook uit op Gran Canaria. De warmte hing alweer in de lucht en wat is er nou lekkerder dan wakker worden op een zonovergoten terras onder het genot van een vers kopje koffie en niets anders aan je lijf dan een korte broek, een t-shirt en een paar teenslippers?

Ietwat jaloers zwaaiden we onze passagiers dan ook uit. We hoopten maar op wat zonneschijn in Groningen. Maar helaas, W. was er niet. En GRQ is geen GRQ zonder hem! Dat ie het maar weet...

Halverwege de middag kwamen we bruusk tot stilstand op de baan in Groningen. Dit omdat het een korte baan betreft en je (de piloten dan hè!?) nogal vol op de rem moet gaan staan om op tijd tot stilstand te komen. Het zonnetje keek ietwat waterig tussen de wolken door. We namen afscheid van onze piloten, zij hadden een taxi-rit naar Amsterdam voor de boeg. Wij gingen het hotel in. En met ons nog een bemensing of vier. Gezellige boel dus. Al hielden de meesten van ons het na het eerste drankje voor gezien. Sommigen zelfs nog vóór het eerste drankje (foei!). Even een powernapje en toen was het tijd voor het diner. En dat het best lastig is om met twaalf man een beslissing te nemen, daar kwamen we achter toen de ene helft nog bij 'Het Zwarte Schaap' stond en de andere helft al onderweg was naar 'Humphrey's'. We trokken een sprintje en sloten ons aan bij de rest.

Na de maaltijd gingen we een kijkje nemen in het imperium van meneer K.; we begonnen en eindigden in de 'Drie Gezusters'.

Waar is de tijd gebeleven dat we het licht aan deden in 'de Blauwe Engel'?

Zie je W., GRQ is niet compleet zonder jou ...

2007-07-17T17:33:00.000+02:00

Vandaag ging de reis naar Barcelona, een héérlijke charter vol met petjes en Priscilla's onderweg naar Lloret en Salou. Een unicum vandaag want het waren precies 93 mannen en 93 voruwen! Tsja, wat moet je daar nou weer mee. Onderweg naar de gate kwamen we wat groepjes baldadige jongens tegen, je kent ze wel; op van de zenuwen omdat ze moeten vliegen, ze moeten stoer doen tegen hun vriendjes en ze hopen allemaal op vakantie in ieder geval van één chickie aandacht te krijgen. Voor de eerste keer...

Gelukkig zaten ze niet bij ons op de vlucht. Wel jaargenoten. We hadden er weinig last van dus sloegen we ons dapper door de ochtendvlucht heen. Vier uur was de meldingstijd en om kwart voor elf stonden we weer op de blokken. Héérlijk, dan heb je tenminste nog iets aan je dag. Als je niet te moe bent tenminste.

Hier nog even een foto van de nieuwe terminal van BCN.'T ziet er best hightec uit hè? Het lijkt wel een achtbaan in een pretpark.

Anyway, op de terugweg nog even genoten van het uitzicht. Hier zie je de Pyreneeën. Mooi hè, hoe de bewolking in het Zuid-Franse deel blijft hangen?En weer een stukje verderop, in de buurt van Bordeaux, zie je zelfs van 10 km hoogte de schoorstenen van een kerncentrale. En weer een stukje verderop lag Schiphol...

2007-07-15T13:30:00.000+02:00

Op dit moment vlieg ik me echt een ongeluk! Letterlijk.

Gisteravond kwam ik namelijk terug van een een erg leuk Faro-vlucht. Ik neuriede 'why tell me why' mijn wijk in -waar voor de gelegenheid geen straatverlichting te bespeuren was- en hierdoor zag ik een paaltje over het hoofd. Sindsdien is 'why tell me why' niet meer uit mijn hoofd te slaan.

Boem!
Zo mijn zijkant aan gort. Ik ga maandag maar even de schade laten opnemen. Ik hou mijn hart vast. En ook de deur maar, anders valt ie eraf.

Enfin. De vlucht naar Faro. Het was een lijndienst, mijn meest favoriete, en het publiek was als vanouds. Beleefd, rustig, tevreden en coulant. "Oh, uitverkocht? Da's jammer, doe maar iets anders dan, maakt niet uit wat!"

En terug was het -eindelijk- weer eens tijd voor wat BN-ers. Het is zo lang geleden dat ik er een paar gezien had! Zo was daar Anita M. met haar gezin. Wat een aardige vrouw, nul kapsones, gewoon heel aardig.

En vanavond gaat de reis naar Kreta. Ja, eigenlijk is het een soort stopje. Maar dan zonder rust, wel verspreid over twee dagen. Morgenochtend land ik weer en dan ben ik nèt voor de ochtendspits thuis ...

2007-07-09T15:56:00.000+02:00

Ik heb nu verplicht weekend. Zelfs als freelancer kun je dat opgelegd krijgen!

Ik had zoveel achter elkaar gevlogen dat ik cummulatief niet genoeg gerust had en dan moet even de stekker eruit. Dus is sta even in de ijskast. Best lekker hoor.

Soms denk ik weleens dat passagiers aan boord zo
over ons denken. Geloof me, zo zit het -helaas- niet in elkaar. We lopen ons helemaal gek om voorraad aan te slepen!

En het is ergens goed voor: anders waren (de meeste) stewardessen echt niet zo slank!

2007-07-07T14:00:00.000+02:00

Dat het hoogseizoen is merk ik als geen ander. Ik word nagenoeg iedere dag gebeld met de vraag of ik ‘alsjeblieft wil vliegen’.
Tuurlijk, ik ben de moeilijkste niet. Bovendien heb ik toch niets beters te doen dus kom maar op.

Deze keer ging de reis naar Rotterdam, in het staartje van de spits maar desondanks duurde de rit maar 50 minuten. De kist kwam te laat (25 minuten) dus wij gingen maar een beetje slap hangen in onze eigen crewroom aldaar. En dat je daar nog wel eens rare dingen aantreft …

We stonden net in de crewroom toen onze gezagvoerder ineens dat vliegtuigje zag liggen. Op z’n kop. En niets in de buurt. Raar. Wel stond er zo’n geel autootje van de luchthaven bij maar er werd niets gedaan. Ook wij hadden niets zien gebeuren dus we gingen er eigenlijk vanuit dat hij er al een tijdje lag. Maar dan ga je even naar het toilet en dan gebeurd er ditAchteraf bleek dat het vliegtuigje, tijdens het taxiën ‘gewoon was omgeblazen.’ Ben ik even blij dat ik op zo’n grote Boeing vlieg!

Met een half uurtje vertraging vertrokken we vervolgens richting Faro. Niet een hele volle machine dus dat was wel lekker. De passagiers waren rustig en relaxed. Tenminste, dat dacht ik…

Halverwege de vlucht kwam mijn collega van de achterpantry naar voren. Hij vertelde me dat hij tot vier keer toe een passagier gevraagd heeft om de schoenen van zijn kinderen (die op de stoel stonden) uit te doen. De passagier zei in eerste instantie toe maar deed niets. Behalve nare opmerkingen maken naar mijn collega. Ik vroeg of mijn collega een Notice of Violation wilde. “Ja, maar ik wil het eerst nog even aankijken.” Hij stelde zich dus erg coulant op.

Tijdens de nadering voor Faro en de bijbehorende cabinecontrole vlak voor de landing komt mijn collega bij diezelfde meneer en guess what? Twee tafeltjes waren nog uitgeklapt en de rugleuning van de meneer stond nog naar achteren (noot: ik had net gespeecht dat tafeltjes ingeklapt dienden te worden en dat rugleuningen weer rechtop moesten staan). Mijn collega vraagt of meneer de tafeltjes wil inklappen en krijgt te horen “Ja, doe ik zo, loop nou maar gauw door.” En toen was de maat vol voor hem en kreeg de passagier een Notice of Violation. Die hij vervolgens voor de ogen van mijn collega, verscheurde. Toevallig kwam ik net even poolshoogte nemen…

De meneer wenste zijn kant van het verhaal te doen. “Prima meneer maar pas na de landing.” Intussen vertelde ik de gezagvoerder wat er zojuist gebeurd was. Deze besloot om de man (na vier waarschuwingen en een Notice of Violation) een Travel Restriction op te leggen. Ik was het volledig met hem eens.

Samen stonden we in de pantry onze passagiers gedag te zeggen en jawel, daar komt de meneer aan met in zijn kielzog de kinderen en een vrouw. Aan zijn manier van praten (hij vroeg de gezagvoerder ‘of hij nu eindelijk zijn verhaal mocht doen’.) merkte je dat het een vrij autoritair mannetje was die duidelijk het idee had dat HIJ de baas was en niemand anders. Regels zijn duidelijk niet voor hem bedoeld. Onze gezagvoerder liet de man in kwestie duidelijk merken hier niet van onder de indruk te zijn, hij overhandigde hem een Travel Restriction, gaf hem aanwijzingen en raadde hem aan de brief GOED te lezen en dat doorscheuren geen goed plan was. Daarna wensten we hem, zijn vrouw en kinderen een fijne vakantie toe.

Op de terugvlucht schreven we allemaal onze versie van het verhaal op, hoe completer het plaatje des te beter zou hierop gereageerd kunnen worden.

En vanavond mag ik weer naar Faro...

2007-07-05T15:42:00.000+02:00

Met slechts een paar minuten -55- vertraging vertrokken we richting Kreta. De machine was gelukkig niet heel vol (123 pax) en het leek een rustige vlucht te worden.Gelukkig maar want ik had net een vervelend gesprek gehad en daar was ik nog niet helemaal van hersteld.

Aan boord veel jongeren en een oudere jongere, DJ J. Ik herkende hem in eerste instantie niet maar de jeugd aan boord wèl. Ik had het kunnen weten; hij droeg een petje…

Zonder gekke dingen naderden we het einde van de vlucht. Ik ging nog een laatste rondje met de vuilniskar door de cabine en ineens krijg ik een lege literfles Bailey’s in mijn handen geduwd. Tsja, wat doe je dan?

a) Je vraagt, “heeft het gesmaakt?”
b) Je kijkt alleen maar verbaasd en je loopt door.
c) Je vraagt hem waarom hij die fles heeft leeggedronken, hij moet toch weten dat dit niet mag?
Ik koos voor antwoord c (ja ik weet het, het is belerend maar ja, wat moet je anders?)

Ik kreeg een grote mond “weet je wel wat ik al met mijn credit card hier aan boord heb uitgegeven” en “ach, waar bemoei je je mee wijf, loop door.”

Nu moet ik weer even wat uitleg geven want iedere lezer interpreteert mijn weblog anders dus voilá:

De reden waarom passagiers geen eigen meegebrachte alcoholische dranken mogen drinken aan boord heeft niets te maken met het feit dat wij graag omzet willen verhogen maar met vliegveiligheid. Als wij als crew niet in de gaten hebben dat pax laveloos zijn, bemoeilijkt dat onze (en die van de passagiers) overlevingskans in geval van nood. Bijvoorbeeld bij een evacuatie. Maar goed, je begrijpt, na de eerdere reactie van deze passagier had het niet veel zin om dit aan hem uit te leggen, hij stond er niet voor open en was duidelijk bezig om indruk te maken op alle 17-jarige medereizigers om hem heen die duidelijk uit zijn fles hadden mee mogen drinken.

Dus liet ik het voor wat het was en ging ik weer naar voren. Ik informeerde de gezagvoerder over de situatie en die stelde gelijk voor om de politie op Kreta te informeren. Ik had daar eigenlijk geen zin in, gezien het feit dat dit soort situaties vaak in mijn nadeel worden uitgelegd. Wel checkten we voor de zekerheid nog even de naam van de passagier. Hij was gaan verzitten van rij 7 naar rij 25.

Tijdens het taxiën –waarbij ik speech dat mensen moeten blijven zitten met hun riemen vast tot we stil staan bij de gate- zie ik een schim door het gangpad lopen die eindigt bij rij 7. Navraag bij mijn collega achterin leert dat het gaat om dezelfde persoon. Voor de gezagvoerder was de maat vol; de politie werd geïnformeerd.

Zo gezegd, zo gedaan. We stapten uit via één deur, de gezagvoerder stond naast me op de trap en twee treden lager de mannen van de Griekse politie. Onderaan de trap stond mijn collega van achterin, voor het geval ik de passagier niet zou herkennen. Op het moment dat deze passagier triomfantelijk het vliegtuig wil verlaten, knik ik naar de gezagvoerder en loop ik de machine weer in. Ik vertrouwde die passagier voor geen meter, hij had al eerder laten blijken complete maling aan mij te hebben. Toen ik me weer omdraaide zag ik deze Turkse passagier, met onder iedere oksel een Griekse politieagent, van de trap getild worden, zo de politiebus in. Hij wist niet wat hem overkwam en dat wilden we graag even zo laten.

Ondertussen namen we afscheid van alle lieve, aardige aan vakantie toe zijnde passagiers. En toen gingen we ons beraden over de te volgen stappen. Geluk bij een ongeluk was dat deze passagier van Turkse afkomst was en dat de Grieken daar niet zo dol op zijn.

We wogen alle opties af: aangifte doen betekende een fikse vertraging maar dat hadden we er graag voor over. Ik stelde voor om onze gezagvoerder met deze passagier te laten praten. Voor mijn functie had de man geen respect maar vier gouden strepen op een boom van een vent dat is andere koek. Zo gezegd, zo gedaan.

De passagier heeft heel duidelijk te verstaan gekregen dat we zijn naam genoteerd hebben en dat deze doorgegeven wordt aan de crew van de terugvlucht. Als hij ook maar één kik geeft op die vlucht wordt hij op Schiphol opgewacht door de marechaussee en volgt er een proces verbaal. De man had duidelijk door dat het stoere spelletje voorbij was en knikte begrijpend.

De afhandeling vertelde dat de Griekse politie zijn naam ook nog genoteerd had en tegelijk zijn paspoort gekopieerd had omdat dit soort types vaak doorgaan en in Chersonissos nog meer rotzooi gaan trappen. Nu gingen ze hem gewoon continu in de gaten houden. En daar was ik weer onder de indruk van!

En de terugvlucht verliep weer zoals het hoorde, zonder incidenten en met alleen maar tevreden slapende passagiers.

Wat een dag weer…

2007-07-04T16:09:00.000+02:00

Gisteren mocht ik me weer melden voor iets bijzonders, een ad hoc vlucht naar Santander in Spanje.

Na een briefing waarin duidelijk werd dat we heel hard moesten werken in de één-uur-en-vijftig minuten lange terugvlucht; kranten, hot towels, hot meal met bar service en twee keer koffie/thee service, begaven we ons richting de gate. We waren wel een beetje opgewonden met z’n allen want het was wel een hele speciale vlucht. Heen vlogen we leeg naar Santander en in Spanje zouden we een volle machine meekrijgen, bestaande uit allemaal militairen!

We liepen richting één van de achterste C-gates en toen we daar aankwamen stonden de deuren naar het vliegtuig toe wagenwijd open. Dat hoort niet, de laatste van de binnenkomende crew hoort die gatedeur dicht te doen. Anders kunnen passagiers of andere ongewenste personen vrij naar het vliegtuig en/of platform lopen. Nu waren we ongeveer honderd meter voor de gate wel een crew tegen gekomen maar of dat nou dezelfde waren die van deze kist afkwamen? We wisten het niet zeker en hadden dus een dilemma. Ik belde met de meldkamer van Schiphol. Ik legde de situatie uit, en ze zouden er iemand op af sturen. Eenmaal aan boord checkten wij als vanouds alle (catering) benodigdheden en we letten alvast extra scherp op eventuele ongewenste security items aan boord.

Na een kwartier was er nog niemand gearriveerd maar wij moesten van de blokken. Onze gezagvoerder riep de security nog maar eens op en kreeg te horen dat ‘men er vanuit gaat dat het veilig is omdat het Schengen-gebied is dus stuurde men niemand om te komen kijken.’

We waren stomverbaasd. Wij worden als crew nooit overgeslagen bij de security controles voor en na de douanecontroles terwijl je er toch ‘vanuit mag gaan dat airline crew geen kwade bedoelingen heeft.’ Maar dat werkt vast weer heel anders. Wij waanden ons veilig en vertrokken (na een zeer, zeer, zeer grondige controle van het vliegtuig door onszelf) richting het regenachtige zuiden.

Onderweg genoten we van het uitzicht, hier hangen we bijvoorbeeld boven Rotterdam Dit is ergens bij ZeelandEn dit is gewoon een mooi plaatje In Spanje was het extreem slecht weer, de regen kwam met bakken uit de lucht. Jammer, geen leuke plaatjes kunnen schieten tijdens de nadering.

We werden opgewacht door drie alleraardigste militairen en na een korte tankstop en het laden van alle militaire bagagekonden de luitenant-generaal-korporaal-en-weet-ik-niet-wat-voor-rangen-nog-meer eindelijk ‘hand in hand kameraden’ instappen We hadden 142 mannen en 1 vrouw aan boord. We heetten mevrouw F. en de heren dan ook van harte welkom aan boord. En het zag er best leuk uit, al die uniformen.

De heren (+ dame) gedroegen zich voortreffelijk en wij werkten ons de benen uit het lijf. Op veler verzoek draaiden we de film, we hadden al gewaarschuwd dat we het einde waarschijnlijk niet zouden halen, toch wilden ze kijken. En zo gebeurde het dat, bijna een kwartier na on blocks, er nog passagiers aan boord zaten die gebiologeerd naar de film zaten te kijkn.

*Wij pakten onze dispatch-drankjes en slopen de gate uit ...*

2007-07-03T14:23:00.000+02:00

En de bestemming was…Chania op Kreta.

Na jarenlang vliegen weet je ongeveer wel wat voor soort mensen/passagiers je kunt verwachten per bestemming en per seizoen. Dus, Kreta in het hoogseizoen …!?

Het viel allesbehalve tegen. Heb je op de vluchten naar Heraklion, de andere luchthaven van Kreta, voornamelijk erg jong grut aan boord, naar Chania gaan de wat rustige en iets oudere (vanaf 22 jaar) passagiers. Niets bijzonders te melden dus. Behalve dat ik op mijn SSR (special service request) een mededeling had: Pap X wilde graag op rij 1 zitten in verband met hoogtevrees…

En rustig kabbelde de vlucht voort, onderweg kwamen we nog wat flinke wolken tegen. Ik was nèt te laat met deze foto, anders zou je nog net z’n ‘keppeltje’ zien! Het blijft mooi om te zien, zo op 40.000 voeten hoog!

En weer vlogen we rustig verder…
Hier zie je, net achter de berg/heuvel de landingsbaan van Chania liggen. Nou, en dan sta je daar op de grond, rustig ben je aan het wachten tot de passagiers komen en dan stijgen er ineens twee van dit soort vliegtuigjes op. Het bleek om blusvliegtuigjes te gaan, alleen mijn Grieks was niet goed genoeg om nou uit te vogelen of het ging om verkenningsvluchten of dat er echt branden woedden.

Enfin, inmiddels waren de passagiers onderweg en gingen wij ons weer opmaken voor een rustige terugvlucht.

Pfoe…strax weer een vlucht!

2007-06-30T20:39:00.000+02:00

En dan ben je even geen kantoormuts die van 9 tot 5 werkt en wat doe je dan op zaterdag? Juist je gaat samen met de rest van Nederland winkelen! Verandering van spijs doet eten dus besloten we af te reizen naar Den Bosch. Altijd leuk om te winkelen. Op de markt aldaar zit een café en die heet 'In de kleine werelt'. Daar wilde ik het net even over gaan hebben...

Nietsvermoedend liepen vriendin A. en ik door Den Bosch als we ineens een vrouw horen zeggen "heeeey, ik ken jullie!" Vragend keken we haar aan. "Ja, jullie waren vorige week toch ook in Egypte? Ik herken jullie van de vlucht!" We waren sprakeloos.

Toen zijn we maar een drankje gaan doen bij bovengenoemd café. Toeval.

2007-06-29T18:33:00.000+02:00

En dan zijn er weleens van die dagen waarvan je achteraf zegt "had ik dat maar niet gedaan..."

Ik werd gebeld door crewco. Of ik niet wilde vliegen op vrijdag. IK zei eerst 'nee' (dat had ik ook zo moeten laten) maar het ging toch weer kriebelen, je voelt je ietwat schuldig enzo (tsja, ze bellen toch niet zomaar?) en dus belde ik ze terug. Ik mocht om 3.05 melden voor een Mytellini.

Gelukkig was ik nog moe van de dag ervoor dus ik kroop om 19:00 uur onder mijn dekbed. En om half negen was ik er weer uit. Slapen lukte niet. Na alleen maar rondgedraaid te hebben en alle hoeken van het bed te hebben gezien, stond ik om 2:00 uur weer naast mijn bed. En toen ik naar mijn werk reed werd ik pas moe. En dat ging zo de hele vlucht door. Ik moest echt mijn ogen en oren open houden want die man met de hamer kwam uit de meest onverwachte hoeken. Maar, mijn collega's waren fantastisch. We hielden elkaar wakker; we schonken koffie voor elkaar in en als we zagen dat hoofden gingen knikkebollen, stootten we elkaar onopvallend aan zodat de passagiers (die overigens allemaal sliepen) niets door zouden hebben.

Op Mytellini namen we afscheid van de passagiers en kregen we een slot aan onze broek. Een dik half uur na schema mochten we pas vertrekken. Dus tijd voor een fotoshoot. Kennen jullie de Rorschach-test? Wat zien jullie dan in dit plaatje?Ach, weet je wat weer het grappige is aan zo'n dag? Dan kom je aan op Schiphol, je stapt je auto in voor een rit naar Nijmegen en je bent ongeveer tot Utrecht klaarwakker. En dan ga je min of meer slalommend om al die mannen met hamers heen richting Nijmegen om in de stoel te stappen van een man met een boor. Jawel, het was weer tijd voor de tandarts. Ik denk dat ik morgen maar even een dagje vrij neem ...

2007-06-28T20:34:00.000+02:00

Ik dacht "laat ik vandaag eens een dag voor mezelf nemen." En, zo gedacht zo gedaan!

Na een leuke samplesale nog twee gesprekken gehad bij werving en selctie bureaus en nu is het tijd voor een verslag van gisteren, de vlucht naar Dalaman. Ik moet wel weer even in mijn geheugen graven, tis tenslotte alweer even geleden...

Volgens mij was er niets noemenswaardigs gebeurd. Ach, we waren anderhalf uur te vroeg op Eindhoven. Tijd voor een bakje koffie dus. Verder kwam de machine op tijd binnen, kregen we een inbound-slot Dalaman en verder...hoe ik ook graaf, er schiet me niets anders te binnen. Sorry!

2007-06-27T10:58:00.000+02:00

Ik ga me gauw aankleden; zodadelijk mag ik me namelijk melden voor een taxirit naar Eindhoven. Spannend hè?

Overigens blijft het daar niet bij, daarna vliegen we door naar Dalaman. Morgen meer nieuws dus!

2007-06-26T23:58:00.000+02:00

De afgelopen dagen is het weer raak geweest; als een verloren schaap werd ik ontvangen bij mijn oud-werkgever. Ik mag zowat iedere dag vliegen!

De eerste vlucht ging naar...Nou ja, zeggen jullie het maar!

Italië klopt in ieder geval. De luchthaven was Napels. Soms is het gewoon een wonder dat je onbeschadigd weg komt met je vliegtuig. Net als in de rest van Italië is het ook op de luchthaven een drukte van jewelste.Over de vlucht zelf valt niet veel te schrijven. Het was kort en de meeste passagiers sliepen hun roes aan boord uit.

En morgen heb ik weer een vlucht!

2007-06-24T18:23:00.000+02:00

Inmiddels zijn we weer terug. En het was H-E-E-R-L-I-J-K. Wel zijn we alle vier nog even geveld geweest door ‘de vloek van de Farao’ maar na anderhalve dag op bed was ook dat klusje weer geklaard. Tijd om nog bruiner te worden, uit te rusten en vooral te duiken. Alhoewel die laatste me enigszins tegen vielen. In mijn herinnering was het allemaal kleurrijker en was er meer vis te zien dan nu. Typisch geval van jammer maar helaas. Vooruit, toch een paar foto's van rare vissen.En nu ben ik dus een soort van veredelde Koos-Werkeloos. Geen vaste baan slechts een freelance contract. Ach, vacatures zijn er genoeg. En na mijn laatste werkdag heb ik ook geen stress meer, kortom in plaats van schieten met hagel ga ik me de komende maand(-en) richten op een droombaan. Het moet natuurlijk niet zo zijn dat ik aan het job-hoppen blijf dus ik ga lekker selectief te werk. En dan komt het vanzelf allemaal goed.

En anders ga ik op Schiphol bij de security werken…

2007-06-16T12:19:00.000+02:00

En nu is het tijd voor vakantie; zodadelijk vertrekken we –heerlijk geboekt- naar Egypte om daar lekker bij te komen van alle sores van de laatste tijd. Beetje zonnen, beetje duiken en vooral heel veel NIETS doen. En efkes niet loggen. Dan weten jullie dat vast!

2007-06-15T23:59:00.000+02:00

Vandaag was de climax; maandenlang hadden we hier –in het diepste geheim- naar toe gewerkt! Het jubileumfeest vanwege het 75-jarig bestaan …en tevens mijn afscheidsfeest. Dat laatste was niet zo gepland. Maar wel mooi zoals dingen soms precies samenvallen.

Met gemengde gevoelens stond ik vanmorgen naast mijn bed. Gisteren had ik mijn laatste kantoordag gehad, ik had afscheid genomen van mensen met wie ik 10 maanden lang soms intensief en soms slechts oppervlakkig had samengewerkt. Raar gevoel hoor. Gelukkig had ik nog één dag om echt afscheid te nemen. Vandaag hadden we een activiteitendag gepland met aansluitend een knalfeest. Overdag lekker buiten (en we werden overvallen door één zeer lokale bui, dus alle stoere bouwvakkers schuilden samen onder een bosje bomen.Je zou maar smelten…)

En ’s avonds heerlijke hapjes, optredens van diverse artiesten met als uitsmijtster Edsilia R. En toen was het tijd om echt te gaan. En afscheid nemen is nooit leuk. Gelukkig bestaat er nog zoiets als email. En blogspot.

2007-06-11T09:00:00.000+02:00

Op de vlucht van gisteren kwam ik erachter dat het service verlenen aan boord soms te vergelijken is met oorlog voeren. Een soort stratego-principe. Hoe zorg je dat je zonder kleerscheuren door de cabine loopt. De spelregels zijn als volgt: je hebt nauwelijks genoeg voorraad en een hele club hongerige en dorstige mensen aan boord met-zonder-geduld of begrip. Ze zouden er eigenlijk een soort bordspel van moeten maken. En natuurlijk moet dat dan geproduceerd worden door Jumbo …

Ik zie het helemaal voor me. Een plattegrond van een vliegtuig en de stewardessen zijn pionnen. Op je opdrachtkaart staat wat je moet doen. Bijvoorbeeld: Je hebt nog slechts één broodje, je staat op rij één en er kijken tien rijen hongerige mensen naar je. Wat doe je? Met de dobbelsteen gooi je een cijfer. Bijv 8. Dan mag je door naar rij 8, daar trek je een kaart en op die kaart staat wat mensen willen bestellen. In dit geval een cola en borrelnoten. Je bent dus even gered. Had er nou op de kaart gestaan dat ze twee broodjes wilden hebben, dan moest je weer terug naar af, rij 1, thermoskan vullen en opnieuw proberen. Ondertussen loopt er een digitale zandloper mee (voor het spelelement noemen we die even Falcon) en verdwijnt je voorraad als sneeuw voor de zon. De truc is zo snel mogelijk rij 31 te bereiken…

Wat denken jullie, zit er een spel in?

Maar goed, even terug naar de (harde) realiteit. Ik mocht zondag dus weer vliegen. Deze keer naar Izmir in Turkije.

Terwijl we aan het wachten waren op de passagiers viel mijn oog op een leuk tafereel. Wat Transavia-staarten weerspiegeld in het luchthaven gebouw en de mannen van de marechaussee die zorgen wat wij ons werk veilig kunnen uitvoeren. Maar om dan met z’n vijven te gaan staan wachten? Misschien was het wel voor de Transavia-kisten, zij hebben veiligheid hoog in het vaandel staan! Net als de andere maatschappijen overigens.

Vol goede moed en redelijk volle trolleys vertrokken we richting Turkije. Ook de mensen waren goedgemutst. En hongerig. En dorstig. En dan moet je weer even denken aan de eerste twee alinea’s. In de briefing vertelde ik mijn crew dat we de boel maar moesten verdelen, wat broodjes en andere zaken achter de hand houden voor de terugreis. En als het echt de spuigaten uit zou lopen op de heenreis, dan deden we maar één keer de service, nee-verkopen is namelijk echt niet leuk. Zo gezegd zo gedaan. Althans …

In de crew hadden we een nieuw meisje, net vers van de cursus en ongeveer 18 lentes jong. Zo schattig. Maar goed. Ze hield er iets andere normen en waarden op na dan ik gewend ben, mijn persoonlijke normen en waarden zeg maar. Zo stonden we op Turkije aan de grond en deed de schoonmaak hun werk. Als een tornado maakten ze alles schoon. Mijn nieuwe collega wil gaan zitten op een stoel. Op die stoel lag een snoepje. Dus gooide ze die op de grond, in de pantry waar de schoonmaker druk bezig is met zijn werk. En dat vond ze de normaalste zaak van de wereld! Ik niet. Ik vroeg haar waarom ze dat deed. “Nou gewoon, ik wist niet wat ik er anders mee moest.” “Sorry? We hebben drie vuilnisbakken en twee wastecontainers op een halve meter afstand staan. Moet nou die schoonmaker jouw rotzooi van de grond rapen? Ik dacht van niet. Wil je het alsjeblieft zelf even weggooien?” Ze sputterde nog even tegen, vond het vies om iets van de grond te rapen maar uiteindelijk deed ze wat ik vroeg. Het is toch te gek voor woorden dat je je beter voelt dan een ander mens, puur omdat jij stewardess bent en de ander ‘slechts’ schoonmaker is?

Achterin waren ze een beetje ‘vergeten’ wat ik eerde op de dag gebriefd had. Dus ze gingen met één broodje op de kar het gangpad in. Ik wenste ze heel veel sterkte…

Gelukkig hadden we echt aardige en begripvolle passagiers aan boord. Niemand reageerde raar of gepikeerd als we hun bestelling niet konden afleveren. We haalden dan ook opgelucht adem. Op de rest van de terugvlucht werkte ik aan de spelregels van mijn net bedachte cabine-spel. In mijn hoofd klonk de Nescafé-tune …