Loppies

2009-06-16T20:10:00.001+02:00

Kon het niet laten, heb weer gevlogen en ik moest het weer even van me afschrijven.
Wil je weten hoe het was, stuur me dan een mailtje en ik voeg je toe op de 'leeslijst'.

2007-08-11T11:34:00.000+02:00

Wow!

Het was zoooooo gaaaaf! We hebben gisteren ge-indoor-skydived! Hoe dat eruit ziet?
En nog wat foto's!En nee mam, ook al zou de stroom uitvallen, dan nog was het niet gevaarlijk!En nu ga ik me maar weer eens melden voor een kleinigheidje, een vluchtje naar Egypte ...

2007-08-09T14:01:00.000+02:00

En het vliegen gaat maar door ...

Ik had wederom een verzwaarde crew mee, deze keer naar EIN. Met z'n negenen in een grote touringcar, op schoolreisje naar het zuiden des lands.

Na aankomst in het hotel parkeerden we allen onze 'koffers voor één dag' op de kamer en gingen daarna een heerlijk hapje eten in het centrum van Eindhoven. En natuurlijk nog even naborrelen en toen was het alweer bedtijd. Want de dag erna hadden we een hele lange dag.

We gingen via Enschede naar Las Palmas en terug naar Amsterdam. Over de passagiers ook deze keer geen kwaad woord. Rustig, bescheiden en beleefd. Net als wij zeg maar! Dus vlogen we heerlijk heen en weer en op en neer en eenmaal thuis is het tijd voor een beetje ontspanning.

Ik heb zin in morgen, ik heb namelijk een verrassing gepland maar ik kan nog even niets verklappen!

BTW Ik heb een nieuwe job!

2007-08-02T14:34:00.000+02:00

En inmiddels ben ik weer terug en sta ik weer met beide benen op de grond.

Mijn stopje GRQ was weer een verademing! Eerst gingen we op 'schoolreisje', twee verzwaarde crews in een touringcar op weg naar het hoge noorden. Eenmaal in het hotel kwamen we nog een crew tegen dus we gingen met een mannetje of twintig uit eten. Dolle boel dus! En ja hoor, voor het welverdiende drankje in 'De Drie Gezusters' sloot W. zich bij onze crew aan. We wisselden de laatste nieuwtjes uit en ...

gingen ieder onze eigen weg. Wederom hebben we het keldercafé niet gehaald.

En woensdag was het weer vroeg dag. Om tien uur aan het ontbijt en vervolgens even de binnenstad verkennen. En nog even van de zon genoten op een terrasje...en toen moesten we weer aanmelden.

Wat een heerlijke vlucht. Gewoon zoals het hoort. Rustige mensen, geen gezeur om nix en ook geen baldadige pubers. Vliegen zoals vliegen bedoeld is. En nu moet ik er weer vandoor. Ik heb beloofd om een kennis uit te helpen met Haarlem Culinair ...

2007-07-31T14:44:00.000+02:00

Het is bijna weer meldingstijd. Vandaag mag ik met de taxibus naar GRQ, nachtje stappen, slapen en dan weer vliegen naar de Canarische Eilanden. Even zien of W. er nu wel is...

2007-07-30T12:57:00.000+02:00

Om tien over zeven in de avond meldde ik me aan voor een absoluut dieptepunt in mijn vliegcarrière. Maar dat wist ik toen nog niet. Anderen voelen het al op hun klompen aan als ze een nachtvlucht naar Kreta hebben …

En het was ook zo goed als volle maan …En mijn angst werd bewaarheid.

Terwijl we aan het wachten waren bij de gate zagen we onze passagiers al aan de bar hangen. Omdat wij beloond worden aan de hand van de hoeveelheid bier die wij verkopen, hadden we tijdens het ‘mies an plassen’ alle beschikbare blikjes gerstenat al koud gelegd. En toen zetten we de deur open.

Op hun klompen kwamen de jongens binnengelopen. Verstaan deed ik ze nauwelijks, ze kwamen uit de achterhoek. En dat bedoel ik niet negatief! Ze kwamen er gewoon ECHT vandaan. Daar kun je niets aan doen. Tijdens de vlucht waren de verschillende groepen jongens (verhouding man/vrouw aan boord: 110/40) nogal luidruchtig maar vooralsnog niet al te vervelend. Dat wil zeggen; onze mannelijke collega werd uitgemaakt voor 'homo', 'nicht' en 'flikker' maar steeds zo dat je niet zag wie het gezegd had. Nog voor we de Italië voorbij waren, waren we door al het bier heen. En dat alcohol op grote hoogte drie zo hard aan komt als op de grond …tsja.

Op rij 1 zaten een paar knullen van een jaartje of 17 van het type ‘beetje baldadig’. En toen één van hen zijn mobieltje uit z’n zak haalde om daarmee hardcore house over de speakertjes te draaien, moest ik even ingrijpen. Hij stopte het mobieltje weer in zijn zak om vervolgens vier keer hetzelfde te herhalen.

*zucht*

Dus kreeg hij een ‘notice of violation.’ Om vervolgens tijdens de nadering weer hetzelfde te doen en zijn vriendjes stookten hem lekker op.

*zucht*

Dus dat werden drie ‘travel restrictions’. En bij het afscheid nemen werd ik ‘een gestoorde bitch’ genoemd. Uiteraard had de jongen die het gezegd had niets gezegd, toen ik hem erop aansprak. Denken is één ding, zeggen weer een heel ander ding.

*zucht*

Tijdens het uitstappen stak de ene na de andere passagier een sigaret aan op de vliegtuigtrap.

*zucht*

Maar, er zaten ook leuke passagiers tussen. Zo kwam een jongen naar voren om een paar biertjes te halen voor hem en zijn vrienden. Terwijl hij geld uit z’n portemonnee haalde viel er een condoom uit. Zo schattig. Met een rood hoofd raapte hij z’n regenjasje weer op, pakte de biertjes en liep ie weer terug naar z’n stoel.

Op Kreta haalden we opgelucht adem. De heenvlucht zat erop. Veel erger kon het toch niet worden? Tijdens de cabine check bleken de stoelriemen van een complete rij verdwenen te zijn...

En daar kwam de eerste bus al aangereden. De eerste passagiers renden de trap op. Op hun hoofd een petje met zo’n aangenaaide pruik eronder, op hun onderarmen stond ‘Den Haag’ getatoeëerd en ze namen plaats op rij 1 en 2. Ik vreesde met grote vreze.

Onterecht gelukkig want al gauw vielen ze na de start in slaap. De een had z’n benen over de rugleuning van de stoel er voor gegooid, de ander lag gewoon op de grond voor rij 1.

*klein zuchtje*

Stilletjes boorde ons dappere vliegtuigje zich door de donkere nacht en tegen vieren landden we weer op veilige grond. Gauw namen we afscheid van de passagiers en toen liepen we richting het bemanningencentrum. Onderweg nog even nakeuvelend over de gebeurtenissen tijdens de vlucht. We liepen over de rolband, haalden onderweg wat mensen in en al gauw kwam het bemanningencentrum in zicht. Ik liep voorop, kwam een groepje onbekende passagiers tegen en ik vroeg vriendelijk “sorry, mogen we misschien even passeren?” De jongen aan wie ik het vroeg deed gelijk een stap opzij en zei vriendelijk “tuurlijk”. In het voorbijgaan hoorde ik zijn vriendin zeggen “ja, anders ga je toch weer lopen janken.”

Ik had geen zin meer om te reageren…

2007-07-27T14:43:00.000+02:00

En vandaag, vandaag stierf de koppeling van mijn auto ...

Wordt -ongetwijfeld- vervolgd.

2007-07-26T11:47:00.000+02:00

Dat passagiers heel nuttig, handig en soms totaal onverwacht uit de hoek kunnen komen, gebeurde mij op mijn afgelopen vlucht naar Las Palmas…

Ik werd opgeroepen voor een vlucht met de Finnen (zie ’t log van 6 mei). Keurig op tijd meldde ik me aan en toen bleek ik de verkeerde meldingstijd te hebben doorgekregen. Dus ik was NOG véél keuriger op tijd. Zo’n 40 minuten te vroeg.

Ik dronk maar wat koffie, kletste weer eens wat bij en al gauw hoorde ik dingen die ik niet begreep; de Finnen waren gearriveerd in het gebouw. Ik liep naar de briefingkamer om me voor te stellen en… ik werd weggestuurd! Ze wilden eerst even zelf briefen. Dus ik zwierf maar weer even, even doelloos over de begane grond. Ze waren iets minder gezellig dan mijn vorige Finse crew, althans zo leek het.

Na een kwartier mocht ik er wel bij. De ‘stugheid’ van even daarvoor was als sneeuw voor de zon verdwenen. Het beloofde weer net zo’n gezellige vlucht te worden als die eerste keer.

Toen we aan boord liepen begroette ik ‘onze’ Kilo Delta en maakten we de machine klaar voor vertrek. En toen kwamen de passagiers. Even opgewonden als de vorige keer want het blijft spannend als je niet met een Nederlandse maar met een buitenlandse club vliegt!

En zo was daar de passagier uit regel 1, geboekt op rij 1. Hij had een bekend gezicht en toen ie vroeg “en, hebben die passagiers van de Las Palmas van vorige week zich nog misdragen tijdens de vlucht?” toen wist ik dat ik een hele hoop vergeten was op te schrijven in mijn logje van 19 juli. (Inmiddels is dat dus aangepast maar zo zie je maar dat passagiers best nuttig kunnen zijn!)De passagier bleek de gate agent te zijn van de bewuste vlucht!

Nadat alle passagiers aan boord waren en de deuren gesloten, trokken alle leden van de Finse cabine crew hun handschoenen aan …

Nu hoor ik jullie denken: “Pardon? Handschoenen? Het is hartje zomer en het regent!?”
En dat is natuurlijk geheel terecht. Behalve Jar-Ops (dat zijn gezamenlijke regeltjes binnen de burgerluchtvaart) hebben vliegtuigmaatschappijen ook nog hun eigen regels. Zo is het een standaardprocedure bij de Finnen om lederen handschoenen te dragen tijdens start en landing. De gedachte erachter is dat ‘mocht er zich een noodsituatie voordoen en je moet eventueel evacueren dan zijn je handen beschermd tegen eventuele scherpe dingen (glas, metaal) en kun je effectiever inspelen op de situatie.’ Ook heb ik passagiers aan elkaar horen vragen “waar dan dat zweepje is” maar ik kan jullie verzekeren dat dat er niets mee te maken heeft.

Aangezien ik ‘on top off’ mee ging en geen flight safety taken had -bovendien heb ik geen lederen handschoenen- ging ik mee in de cockpit. Wel eens een 757 cockpit gezien?
Inderdaad, ons vrouwen valt vooral op dat de kleurstelling BRUIN is ipv zwart.
Het uitzicht vanuit een 757 is overigens hetzelfde als vanuit de 737, kijk maar!

En rustig kabbelde deze vlucht weer voort. Ik had ervaren Finnen bij me (zo was de purser een kleine 12 uur voor meldingstijd terug gekomen van een Larnaca-Paphos) dus de service verliep vlekkeloos.

En zo lag het eiland erbij toen we aan kwamen vliegen. Tijdens de nadering kun je goed zien dat ze op Gran Canaria wel raad weten met al die wind! In de cirkel bevindt zich de landingsbaan.

Hebben jullie trouwens wel eens een Finse landing gezien? Komt ie!
En dan taxi je rustig het veld op en geniet je van het uitzicht. En als je nèt op de blokken staat, geniet je van je spiegelbeeld. Lang konden we er helaas niet van genieten, al gauw stonden de eerste passagiers alweer in de gate te trappelen om naar huis te gaan. En dat passagiers ook –onbedoeld- heel grappig kunnen zijn, viel me op toen ik bij deur twee (*zucht*) aan het instappen was. Ondanks mijn ‘normale’ uniform dachten veel mensen dat er geen Nederlands sprekende crewleden aan boord waren. Zo kwam er een knul van een jaartje of twintig binnen gewandeld, (type; Ik ben erg cool want ik heb zo lang in de zon gezeten dat de vellen aan mijn neus hangen) en hij nam achter mij plaats. Dat er op Las Palmas veel gelegenheden zijn waar Nederlands gesproken wordt en waardoor er weinig kennis van bijvoorbeeld de Engelse taal vereist werd kwam tot uiting toen hij aan zijn vrienden ging uitleggen dat ie het ‘eng’ vond om in een Fins vliegtuig te stappen. “Ooh, Fins. Nou, I am very scary!!!” Zijn vrienden lachten met hem mee. In gedachten lachte ik hem stiekem uit. (Ik ben ook maar een mens onder dat uniform!)

En toen was het alweer tijd voor de take off. Met excuses voor het bewogen beeld.

Onbewust is de wereld die ik met de Finnen deel, heel erg klein. Kende ik op de vorige crew al een crewlid omdat ik daar in het verleden mee had samengewerkt, ook nu had ik zo’n voorval. Ik zat lekker te keuvelen met de purser van de vlucht en ze vertelde me over haar vakantie, na deze vlucht was ze lekker 4 weken vrij. Ze vertelde dat ze een paar dagen naar Zwitserland ging, ze had er ooit gewerkt in Verbier en nu ging ze een vriendin opzoeken die daar woont en werkt. Na vijf minuten kletsen kwamen we erachter dat we ooit, op een nieuwjaarsnacht vijf jaar geleden, in dezelfde horecagelegenheid in Verbier hadden gewerkt. Haar vriendin had me toen aangenomen …

2007-07-19T22:44:00.000+02:00

En toen ging de wekker alweer. Weer zo vroeg, 2.40 uur om precies te zijn. Mijn koffer had ik de avond ervoor al ingepakt. Dikke sokken en dikke wanten want ik ging naar het hoge noorden. Grunn dus. Wel eerst even via Las Palmas, anders is de werkdag wel èrg kort!

Het instappen ging redelijk vlot tot ineens het alarm in de brug afging. Wat bleek? Er liep een groep jongens aan boord, een mannetje of 20, en één van die lolbroeken vond het nodig (lees= ontzettend stoer) om op een knop op het bedieningspaneel van de brug te drukken. Met als gevolg dat we het boarden moesten stopzetten en de gate opnieuw aangesloten moest worden. Helaas was de brug zo overstuur geraakt door het voorval dat ze van schrik niet meer voor of achteruit wilde bewegen. Dus moest er een TD-er van de luchthaven geroepen worden. Ondertussen hadden we van een aantal passagiers begrepen dat men wist wie de knop had ingedrukt maar toen we verhaal wilden halen hield iedereen zijn/haar kaken stijf op elkaar. Heel jammer, die lolbroek realiseert zich niet wat voor ellende hij veroorzaakt had. Enfin, uiteindelijk konden we met een half uur vertraging het luchtruim kiezen. Aan de groep lolbroeken hebben we de rest van de vlucht geen kind gehad. Behalve dit akkefietje bleken er ook nog 5 passagiers ge-offload te moeten worden; de reisorganisatie waarmee men geboekt had, bleek niet te worden erkend door onze vliegmaatschappij. Hoe sneu, dan hoor je bij de gate pas dat je vakantie in het water valt en dat je, naar ale waarschijnlijkheid, ook nog eens je zuurverdiende geld kwijt bent. Pas nadat we final figures kregen bleek het om een misverstand te gaan. Dat wil zeggen, de passagiers zaten niet bij ons aan boord maar op een andere vlucht van onze club. En laat die machine nou nèt vertrokken zijn ...

Stilletjes vlogen we ook de overige slaapdronken passagiers naar het zuiden, we slopen onderweg door het gangpas en verkochten hier en daar wat koffie en andere eetwaren. Heerlijk uitgerust en voldaan stapten onze passagiers dan ook uit op Gran Canaria. De warmte hing alweer in de lucht en wat is er nou lekkerder dan wakker worden op een zonovergoten terras onder het genot van een vers kopje koffie en niets anders aan je lijf dan een korte broek, een t-shirt en een paar teenslippers?

Ietwat jaloers zwaaiden we onze passagiers dan ook uit. We hoopten maar op wat zonneschijn in Groningen. Maar helaas, W. was er niet. En GRQ is geen GRQ zonder hem! Dat ie het maar weet...

Halverwege de middag kwamen we bruusk tot stilstand op de baan in Groningen. Dit omdat het een korte baan betreft en je (de piloten dan hè!?) nogal vol op de rem moet gaan staan om op tijd tot stilstand te komen. Het zonnetje keek ietwat waterig tussen de wolken door. We namen afscheid van onze piloten, zij hadden een taxi-rit naar Amsterdam voor de boeg. Wij gingen het hotel in. En met ons nog een bemensing of vier. Gezellige boel dus. Al hielden de meesten van ons het na het eerste drankje voor gezien. Sommigen zelfs nog vóór het eerste drankje (foei!). Even een powernapje en toen was het tijd voor het diner. En dat het best lastig is om met twaalf man een beslissing te nemen, daar kwamen we achter toen de ene helft nog bij 'Het Zwarte Schaap' stond en de andere helft al onderweg was naar 'Humphrey's'. We trokken een sprintje en sloten ons aan bij de rest.

Na de maaltijd gingen we een kijkje nemen in het imperium van meneer K.; we begonnen en eindigden in de 'Drie Gezusters'.

Waar is de tijd gebeleven dat we het licht aan deden in 'de Blauwe Engel'?

Zie je W., GRQ is niet compleet zonder jou ...

2007-07-17T17:33:00.000+02:00

Vandaag ging de reis naar Barcelona, een héérlijke charter vol met petjes en Priscilla's onderweg naar Lloret en Salou. Een unicum vandaag want het waren precies 93 mannen en 93 voruwen! Tsja, wat moet je daar nou weer mee. Onderweg naar de gate kwamen we wat groepjes baldadige jongens tegen, je kent ze wel; op van de zenuwen omdat ze moeten vliegen, ze moeten stoer doen tegen hun vriendjes en ze hopen allemaal op vakantie in ieder geval van één chickie aandacht te krijgen. Voor de eerste keer...

Gelukkig zaten ze niet bij ons op de vlucht. Wel jaargenoten. We hadden er weinig last van dus sloegen we ons dapper door de ochtendvlucht heen. Vier uur was de meldingstijd en om kwart voor elf stonden we weer op de blokken. Héérlijk, dan heb je tenminste nog iets aan je dag. Als je niet te moe bent tenminste.

Hier nog even een foto van de nieuwe terminal van BCN.'T ziet er best hightec uit hè? Het lijkt wel een achtbaan in een pretpark.

Anyway, op de terugweg nog even genoten van het uitzicht. Hier zie je de Pyreneeën. Mooi hè, hoe de bewolking in het Zuid-Franse deel blijft hangen?En weer een stukje verderop, in de buurt van Bordeaux, zie je zelfs van 10 km hoogte de schoorstenen van een kerncentrale. En weer een stukje verderop lag Schiphol...

2007-07-15T13:30:00.000+02:00

Op dit moment vlieg ik me echt een ongeluk! Letterlijk.

Gisteravond kwam ik namelijk terug van een een erg leuk Faro-vlucht. Ik neuriede 'why tell me why' mijn wijk in -waar voor de gelegenheid geen straatverlichting te bespeuren was- en hierdoor zag ik een paaltje over het hoofd. Sindsdien is 'why tell me why' niet meer uit mijn hoofd te slaan.

Boem!
Zo mijn zijkant aan gort. Ik ga maandag maar even de schade laten opnemen. Ik hou mijn hart vast. En ook de deur maar, anders valt ie eraf.

Enfin. De vlucht naar Faro. Het was een lijndienst, mijn meest favoriete, en het publiek was als vanouds. Beleefd, rustig, tevreden en coulant. "Oh, uitverkocht? Da's jammer, doe maar iets anders dan, maakt niet uit wat!"

En terug was het -eindelijk- weer eens tijd voor wat BN-ers. Het is zo lang geleden dat ik er een paar gezien had! Zo was daar Anita M. met haar gezin. Wat een aardige vrouw, nul kapsones, gewoon heel aardig.

En vanavond gaat de reis naar Kreta. Ja, eigenlijk is het een soort stopje. Maar dan zonder rust, wel verspreid over twee dagen. Morgenochtend land ik weer en dan ben ik nèt voor de ochtendspits thuis ...

2007-07-09T15:56:00.000+02:00

Ik heb nu verplicht weekend. Zelfs als freelancer kun je dat opgelegd krijgen!

Ik had zoveel achter elkaar gevlogen dat ik cummulatief niet genoeg gerust had en dan moet even de stekker eruit. Dus is sta even in de ijskast. Best lekker hoor.

Soms denk ik weleens dat passagiers aan boord zo
over ons denken. Geloof me, zo zit het -helaas- niet in elkaar. We lopen ons helemaal gek om voorraad aan te slepen!

En het is ergens goed voor: anders waren (de meeste) stewardessen echt niet zo slank!

2007-07-07T14:00:00.000+02:00

Dat het hoogseizoen is merk ik als geen ander. Ik word nagenoeg iedere dag gebeld met de vraag of ik ‘alsjeblieft wil vliegen’.
Tuurlijk, ik ben de moeilijkste niet. Bovendien heb ik toch niets beters te doen dus kom maar op.

Deze keer ging de reis naar Rotterdam, in het staartje van de spits maar desondanks duurde de rit maar 50 minuten. De kist kwam te laat (25 minuten) dus wij gingen maar een beetje slap hangen in onze eigen crewroom aldaar. En dat je daar nog wel eens rare dingen aantreft …

We stonden net in de crewroom toen onze gezagvoerder ineens dat vliegtuigje zag liggen. Op z’n kop. En niets in de buurt. Raar. Wel stond er zo’n geel autootje van de luchthaven bij maar er werd niets gedaan. Ook wij hadden niets zien gebeuren dus we gingen er eigenlijk vanuit dat hij er al een tijdje lag. Maar dan ga je even naar het toilet en dan gebeurd er ditAchteraf bleek dat het vliegtuigje, tijdens het taxiën ‘gewoon was omgeblazen.’ Ben ik even blij dat ik op zo’n grote Boeing vlieg!

Met een half uurtje vertraging vertrokken we vervolgens richting Faro. Niet een hele volle machine dus dat was wel lekker. De passagiers waren rustig en relaxed. Tenminste, dat dacht ik…

Halverwege de vlucht kwam mijn collega van de achterpantry naar voren. Hij vertelde me dat hij tot vier keer toe een passagier gevraagd heeft om de schoenen van zijn kinderen (die op de stoel stonden) uit te doen. De passagier zei in eerste instantie toe maar deed niets. Behalve nare opmerkingen maken naar mijn collega. Ik vroeg of mijn collega een Notice of Violation wilde. “Ja, maar ik wil het eerst nog even aankijken.” Hij stelde zich dus erg coulant op.

Tijdens de nadering voor Faro en de bijbehorende cabinecontrole vlak voor de landing komt mijn collega bij diezelfde meneer en guess what? Twee tafeltjes waren nog uitgeklapt en de rugleuning van de meneer stond nog naar achteren (noot: ik had net gespeecht dat tafeltjes ingeklapt dienden te worden en dat rugleuningen weer rechtop moesten staan). Mijn collega vraagt of meneer de tafeltjes wil inklappen en krijgt te horen “Ja, doe ik zo, loop nou maar gauw door.” En toen was de maat vol voor hem en kreeg de passagier een Notice of Violation. Die hij vervolgens voor de ogen van mijn collega, verscheurde. Toevallig kwam ik net even poolshoogte nemen…

De meneer wenste zijn kant van het verhaal te doen. “Prima meneer maar pas na de landing.” Intussen vertelde ik de gezagvoerder wat er zojuist gebeurd was. Deze besloot om de man (na vier waarschuwingen en een Notice of Violation) een Travel Restriction op te leggen. Ik was het volledig met hem eens.

Samen stonden we in de pantry onze passagiers gedag te zeggen en jawel, daar komt de meneer aan met in zijn kielzog de kinderen en een vrouw. Aan zijn manier van praten (hij vroeg de gezagvoerder ‘of hij nu eindelijk zijn verhaal mocht doen’.) merkte je dat het een vrij autoritair mannetje was die duidelijk het idee had dat HIJ de baas was en niemand anders. Regels zijn duidelijk niet voor hem bedoeld. Onze gezagvoerder liet de man in kwestie duidelijk merken hier niet van onder de indruk te zijn, hij overhandigde hem een Travel Restriction, gaf hem aanwijzingen en raadde hem aan de brief GOED te lezen en dat doorscheuren geen goed plan was. Daarna wensten we hem, zijn vrouw en kinderen een fijne vakantie toe.

Op de terugvlucht schreven we allemaal onze versie van het verhaal op, hoe completer het plaatje des te beter zou hierop gereageerd kunnen worden.

En vanavond mag ik weer naar Faro...

2007-07-05T15:42:00.000+02:00

Met slechts een paar minuten -55- vertraging vertrokken we richting Kreta. De machine was gelukkig niet heel vol (123 pax) en het leek een rustige vlucht te worden.Gelukkig maar want ik had net een vervelend gesprek gehad en daar was ik nog niet helemaal van hersteld.

Aan boord veel jongeren en een oudere jongere, DJ J. Ik herkende hem in eerste instantie niet maar de jeugd aan boord wèl. Ik had het kunnen weten; hij droeg een petje…

Zonder gekke dingen naderden we het einde van de vlucht. Ik ging nog een laatste rondje met de vuilniskar door de cabine en ineens krijg ik een lege literfles Bailey’s in mijn handen geduwd. Tsja, wat doe je dan?

a) Je vraagt, “heeft het gesmaakt?”
b) Je kijkt alleen maar verbaasd en je loopt door.
c) Je vraagt hem waarom hij die fles heeft leeggedronken, hij moet toch weten dat dit niet mag?
Ik koos voor antwoord c (ja ik weet het, het is belerend maar ja, wat moet je anders?)

Ik kreeg een grote mond “weet je wel wat ik al met mijn credit card hier aan boord heb uitgegeven” en “ach, waar bemoei je je mee wijf, loop door.”

Nu moet ik weer even wat uitleg geven want iedere lezer interpreteert mijn weblog anders dus voilá:

De reden waarom passagiers geen eigen meegebrachte alcoholische dranken mogen drinken aan boord heeft niets te maken met het feit dat wij graag omzet willen verhogen maar met vliegveiligheid. Als wij als crew niet in de gaten hebben dat pax laveloos zijn, bemoeilijkt dat onze (en die van de passagiers) overlevingskans in geval van nood. Bijvoorbeeld bij een evacuatie. Maar goed, je begrijpt, na de eerdere reactie van deze passagier had het niet veel zin om dit aan hem uit te leggen, hij stond er niet voor open en was duidelijk bezig om indruk te maken op alle 17-jarige medereizigers om hem heen die duidelijk uit zijn fles hadden mee mogen drinken.

Dus liet ik het voor wat het was en ging ik weer naar voren. Ik informeerde de gezagvoerder over de situatie en die stelde gelijk voor om de politie op Kreta te informeren. Ik had daar eigenlijk geen zin in, gezien het feit dat dit soort situaties vaak in mijn nadeel worden uitgelegd. Wel checkten we voor de zekerheid nog even de naam van de passagier. Hij was gaan verzitten van rij 7 naar rij 25.

Tijdens het taxiën –waarbij ik speech dat mensen moeten blijven zitten met hun riemen vast tot we stil staan bij de gate- zie ik een schim door het gangpad lopen die eindigt bij rij 7. Navraag bij mijn collega achterin leert dat het gaat om dezelfde persoon. Voor de gezagvoerder was de maat vol; de politie werd geïnformeerd.

Zo gezegd, zo gedaan. We stapten uit via één deur, de gezagvoerder stond naast me op de trap en twee treden lager de mannen van de Griekse politie. Onderaan de trap stond mijn collega van achterin, voor het geval ik de passagier niet zou herkennen. Op het moment dat deze passagier triomfantelijk het vliegtuig wil verlaten, knik ik naar de gezagvoerder en loop ik de machine weer in. Ik vertrouwde die passagier voor geen meter, hij had al eerder laten blijken complete maling aan mij te hebben. Toen ik me weer omdraaide zag ik deze Turkse passagier, met onder iedere oksel een Griekse politieagent, van de trap getild worden, zo de politiebus in. Hij wist niet wat hem overkwam en dat wilden we graag even zo laten.

Ondertussen namen we afscheid van alle lieve, aardige aan vakantie toe zijnde passagiers. En toen gingen we ons beraden over de te volgen stappen. Geluk bij een ongeluk was dat deze passagier van Turkse afkomst was en dat de Grieken daar niet zo dol op zijn.

We wogen alle opties af: aangifte doen betekende een fikse vertraging maar dat hadden we er graag voor over. Ik stelde voor om onze gezagvoerder met deze passagier te laten praten. Voor mijn functie had de man geen respect maar vier gouden strepen op een boom van een vent dat is andere koek. Zo gezegd, zo gedaan.

De passagier heeft heel duidelijk te verstaan gekregen dat we zijn naam genoteerd hebben en dat deze doorgegeven wordt aan de crew van de terugvlucht. Als hij ook maar één kik geeft op die vlucht wordt hij op Schiphol opgewacht door de marechaussee en volgt er een proces verbaal. De man had duidelijk door dat het stoere spelletje voorbij was en knikte begrijpend.

De afhandeling vertelde dat de Griekse politie zijn naam ook nog genoteerd had en tegelijk zijn paspoort gekopieerd had omdat dit soort types vaak doorgaan en in Chersonissos nog meer rotzooi gaan trappen. Nu gingen ze hem gewoon continu in de gaten houden. En daar was ik weer onder de indruk van!

En de terugvlucht verliep weer zoals het hoorde, zonder incidenten en met alleen maar tevreden slapende passagiers.

Wat een dag weer…

2007-07-04T16:09:00.000+02:00

Gisteren mocht ik me weer melden voor iets bijzonders, een ad hoc vlucht naar Santander in Spanje.

Na een briefing waarin duidelijk werd dat we heel hard moesten werken in de één-uur-en-vijftig minuten lange terugvlucht; kranten, hot towels, hot meal met bar service en twee keer koffie/thee service, begaven we ons richting de gate. We waren wel een beetje opgewonden met z’n allen want het was wel een hele speciale vlucht. Heen vlogen we leeg naar Santander en in Spanje zouden we een volle machine meekrijgen, bestaande uit allemaal militairen!

We liepen richting één van de achterste C-gates en toen we daar aankwamen stonden de deuren naar het vliegtuig toe wagenwijd open. Dat hoort niet, de laatste van de binnenkomende crew hoort die gatedeur dicht te doen. Anders kunnen passagiers of andere ongewenste personen vrij naar het vliegtuig en/of platform lopen. Nu waren we ongeveer honderd meter voor de gate wel een crew tegen gekomen maar of dat nou dezelfde waren die van deze kist afkwamen? We wisten het niet zeker en hadden dus een dilemma. Ik belde met de meldkamer van Schiphol. Ik legde de situatie uit, en ze zouden er iemand op af sturen. Eenmaal aan boord checkten wij als vanouds alle (catering) benodigdheden en we letten alvast extra scherp op eventuele ongewenste security items aan boord.

Na een kwartier was er nog niemand gearriveerd maar wij moesten van de blokken. Onze gezagvoerder riep de security nog maar eens op en kreeg te horen dat ‘men er vanuit gaat dat het veilig is omdat het Schengen-gebied is dus stuurde men niemand om te komen kijken.’

We waren stomverbaasd. Wij worden als crew nooit overgeslagen bij de security controles voor en na de douanecontroles terwijl je er toch ‘vanuit mag gaan dat airline crew geen kwade bedoelingen heeft.’ Maar dat werkt vast weer heel anders. Wij waanden ons veilig en vertrokken (na een zeer, zeer, zeer grondige controle van het vliegtuig door onszelf) richting het regenachtige zuiden.

Onderweg genoten we van het uitzicht, hier hangen we bijvoorbeeld boven Rotterdam Dit is ergens bij ZeelandEn dit is gewoon een mooi plaatje In Spanje was het extreem slecht weer, de regen kwam met bakken uit de lucht. Jammer, geen leuke plaatjes kunnen schieten tijdens de nadering.

We werden opgewacht door drie alleraardigste militairen en na een korte tankstop en het laden van alle militaire bagagekonden de luitenant-generaal-korporaal-en-weet-ik-niet-wat-voor-rangen-nog-meer eindelijk ‘hand in hand kameraden’ instappen We hadden 142 mannen en 1 vrouw aan boord. We heetten mevrouw F. en de heren dan ook van harte welkom aan boord. En het zag er best leuk uit, al die uniformen.

De heren (+ dame) gedroegen zich voortreffelijk en wij werkten ons de benen uit het lijf. Op veler verzoek draaiden we de film, we hadden al gewaarschuwd dat we het einde waarschijnlijk niet zouden halen, toch wilden ze kijken. En zo gebeurde het dat, bijna een kwartier na on blocks, er nog passagiers aan boord zaten die gebiologeerd naar de film zaten te kijkn.

*Wij pakten onze dispatch-drankjes en slopen de gate uit ...*

2007-07-03T14:23:00.000+02:00

En de bestemming was…Chania op Kreta.

Na jarenlang vliegen weet je ongeveer wel wat voor soort mensen/passagiers je kunt verwachten per bestemming en per seizoen. Dus, Kreta in het hoogseizoen …!?

Het viel allesbehalve tegen. Heb je op de vluchten naar Heraklion, de andere luchthaven van Kreta, voornamelijk erg jong grut aan boord, naar Chania gaan de wat rustige en iets oudere (vanaf 22 jaar) passagiers. Niets bijzonders te melden dus. Behalve dat ik op mijn SSR (special service request) een mededeling had: Pap X wilde graag op rij 1 zitten in verband met hoogtevrees…

En rustig kabbelde de vlucht voort, onderweg kwamen we nog wat flinke wolken tegen. Ik was nèt te laat met deze foto, anders zou je nog net z’n ‘keppeltje’ zien! Het blijft mooi om te zien, zo op 40.000 voeten hoog!

En weer vlogen we rustig verder…
Hier zie je, net achter de berg/heuvel de landingsbaan van Chania liggen. Nou, en dan sta je daar op de grond, rustig ben je aan het wachten tot de passagiers komen en dan stijgen er ineens twee van dit soort vliegtuigjes op. Het bleek om blusvliegtuigjes te gaan, alleen mijn Grieks was niet goed genoeg om nou uit te vogelen of het ging om verkenningsvluchten of dat er echt branden woedden.

Enfin, inmiddels waren de passagiers onderweg en gingen wij ons weer opmaken voor een rustige terugvlucht.

Pfoe…strax weer een vlucht!

2007-06-30T20:39:00.000+02:00

En dan ben je even geen kantoormuts die van 9 tot 5 werkt en wat doe je dan op zaterdag? Juist je gaat samen met de rest van Nederland winkelen! Verandering van spijs doet eten dus besloten we af te reizen naar Den Bosch. Altijd leuk om te winkelen. Op de markt aldaar zit een café en die heet 'In de kleine werelt'. Daar wilde ik het net even over gaan hebben...

Nietsvermoedend liepen vriendin A. en ik door Den Bosch als we ineens een vrouw horen zeggen "heeeey, ik ken jullie!" Vragend keken we haar aan. "Ja, jullie waren vorige week toch ook in Egypte? Ik herken jullie van de vlucht!" We waren sprakeloos.

Toen zijn we maar een drankje gaan doen bij bovengenoemd café. Toeval.

2007-06-29T18:33:00.000+02:00

En dan zijn er weleens van die dagen waarvan je achteraf zegt "had ik dat maar niet gedaan..."

Ik werd gebeld door crewco. Of ik niet wilde vliegen op vrijdag. IK zei eerst 'nee' (dat had ik ook zo moeten laten) maar het ging toch weer kriebelen, je voelt je ietwat schuldig enzo (tsja, ze bellen toch niet zomaar?) en dus belde ik ze terug. Ik mocht om 3.05 melden voor een Mytellini.

Gelukkig was ik nog moe van de dag ervoor dus ik kroop om 19:00 uur onder mijn dekbed. En om half negen was ik er weer uit. Slapen lukte niet. Na alleen maar rondgedraaid te hebben en alle hoeken van het bed te hebben gezien, stond ik om 2:00 uur weer naast mijn bed. En toen ik naar mijn werk reed werd ik pas moe. En dat ging zo de hele vlucht door. Ik moest echt mijn ogen en oren open houden want die man met de hamer kwam uit de meest onverwachte hoeken. Maar, mijn collega's waren fantastisch. We hielden elkaar wakker; we schonken koffie voor elkaar in en als we zagen dat hoofden gingen knikkebollen, stootten we elkaar onopvallend aan zodat de passagiers (die overigens allemaal sliepen) niets door zouden hebben.

Op Mytellini namen we afscheid van de passagiers en kregen we een slot aan onze broek. Een dik half uur na schema mochten we pas vertrekken. Dus tijd voor een fotoshoot. Kennen jullie de Rorschach-test? Wat zien jullie dan in dit plaatje?Ach, weet je wat weer het grappige is aan zo'n dag? Dan kom je aan op Schiphol, je stapt je auto in voor een rit naar Nijmegen en je bent ongeveer tot Utrecht klaarwakker. En dan ga je min of meer slalommend om al die mannen met hamers heen richting Nijmegen om in de stoel te stappen van een man met een boor. Jawel, het was weer tijd voor de tandarts. Ik denk dat ik morgen maar even een dagje vrij neem ...

2007-06-28T20:34:00.000+02:00

Ik dacht "laat ik vandaag eens een dag voor mezelf nemen." En, zo gedacht zo gedaan!

Na een leuke samplesale nog twee gesprekken gehad bij werving en selctie bureaus en nu is het tijd voor een verslag van gisteren, de vlucht naar Dalaman. Ik moet wel weer even in mijn geheugen graven, tis tenslotte alweer even geleden...

Volgens mij was er niets noemenswaardigs gebeurd. Ach, we waren anderhalf uur te vroeg op Eindhoven. Tijd voor een bakje koffie dus. Verder kwam de machine op tijd binnen, kregen we een inbound-slot Dalaman en verder...hoe ik ook graaf, er schiet me niets anders te binnen. Sorry!

2007-06-27T10:58:00.000+02:00

Ik ga me gauw aankleden; zodadelijk mag ik me namelijk melden voor een taxirit naar Eindhoven. Spannend hè?

Overigens blijft het daar niet bij, daarna vliegen we door naar Dalaman. Morgen meer nieuws dus!

2007-06-26T23:58:00.000+02:00

De afgelopen dagen is het weer raak geweest; als een verloren schaap werd ik ontvangen bij mijn oud-werkgever. Ik mag zowat iedere dag vliegen!

De eerste vlucht ging naar...Nou ja, zeggen jullie het maar!

Italië klopt in ieder geval. De luchthaven was Napels. Soms is het gewoon een wonder dat je onbeschadigd weg komt met je vliegtuig. Net als in de rest van Italië is het ook op de luchthaven een drukte van jewelste.Over de vlucht zelf valt niet veel te schrijven. Het was kort en de meeste passagiers sliepen hun roes aan boord uit.

En morgen heb ik weer een vlucht!

2007-06-24T18:23:00.000+02:00

Inmiddels zijn we weer terug. En het was H-E-E-R-L-I-J-K. Wel zijn we alle vier nog even geveld geweest door ‘de vloek van de Farao’ maar na anderhalve dag op bed was ook dat klusje weer geklaard. Tijd om nog bruiner te worden, uit te rusten en vooral te duiken. Alhoewel die laatste me enigszins tegen vielen. In mijn herinnering was het allemaal kleurrijker en was er meer vis te zien dan nu. Typisch geval van jammer maar helaas. Vooruit, toch een paar foto's van rare vissen.En nu ben ik dus een soort van veredelde Koos-Werkeloos. Geen vaste baan slechts een freelance contract. Ach, vacatures zijn er genoeg. En na mijn laatste werkdag heb ik ook geen stress meer, kortom in plaats van schieten met hagel ga ik me de komende maand(-en) richten op een droombaan. Het moet natuurlijk niet zo zijn dat ik aan het job-hoppen blijf dus ik ga lekker selectief te werk. En dan komt het vanzelf allemaal goed.

En anders ga ik op Schiphol bij de security werken…

2007-06-16T12:19:00.000+02:00

En nu is het tijd voor vakantie; zodadelijk vertrekken we –heerlijk geboekt- naar Egypte om daar lekker bij te komen van alle sores van de laatste tijd. Beetje zonnen, beetje duiken en vooral heel veel NIETS doen. En efkes niet loggen. Dan weten jullie dat vast!

2007-06-15T23:59:00.000+02:00

Vandaag was de climax; maandenlang hadden we hier –in het diepste geheim- naar toe gewerkt! Het jubileumfeest vanwege het 75-jarig bestaan …en tevens mijn afscheidsfeest. Dat laatste was niet zo gepland. Maar wel mooi zoals dingen soms precies samenvallen.

Met gemengde gevoelens stond ik vanmorgen naast mijn bed. Gisteren had ik mijn laatste kantoordag gehad, ik had afscheid genomen van mensen met wie ik 10 maanden lang soms intensief en soms slechts oppervlakkig had samengewerkt. Raar gevoel hoor. Gelukkig had ik nog één dag om echt afscheid te nemen. Vandaag hadden we een activiteitendag gepland met aansluitend een knalfeest. Overdag lekker buiten (en we werden overvallen door één zeer lokale bui, dus alle stoere bouwvakkers schuilden samen onder een bosje bomen.Je zou maar smelten…)

En ’s avonds heerlijke hapjes, optredens van diverse artiesten met als uitsmijtster Edsilia R. En toen was het tijd om echt te gaan. En afscheid nemen is nooit leuk. Gelukkig bestaat er nog zoiets als email. En blogspot.

2007-06-11T09:00:00.000+02:00

Op de vlucht van gisteren kwam ik erachter dat het service verlenen aan boord soms te vergelijken is met oorlog voeren. Een soort stratego-principe. Hoe zorg je dat je zonder kleerscheuren door de cabine loopt. De spelregels zijn als volgt: je hebt nauwelijks genoeg voorraad en een hele club hongerige en dorstige mensen aan boord met-zonder-geduld of begrip. Ze zouden er eigenlijk een soort bordspel van moeten maken. En natuurlijk moet dat dan geproduceerd worden door Jumbo …

Ik zie het helemaal voor me. Een plattegrond van een vliegtuig en de stewardessen zijn pionnen. Op je opdrachtkaart staat wat je moet doen. Bijvoorbeeld: Je hebt nog slechts één broodje, je staat op rij één en er kijken tien rijen hongerige mensen naar je. Wat doe je? Met de dobbelsteen gooi je een cijfer. Bijv 8. Dan mag je door naar rij 8, daar trek je een kaart en op die kaart staat wat mensen willen bestellen. In dit geval een cola en borrelnoten. Je bent dus even gered. Had er nou op de kaart gestaan dat ze twee broodjes wilden hebben, dan moest je weer terug naar af, rij 1, thermoskan vullen en opnieuw proberen. Ondertussen loopt er een digitale zandloper mee (voor het spelelement noemen we die even Falcon) en verdwijnt je voorraad als sneeuw voor de zon. De truc is zo snel mogelijk rij 31 te bereiken…

Wat denken jullie, zit er een spel in?

Maar goed, even terug naar de (harde) realiteit. Ik mocht zondag dus weer vliegen. Deze keer naar Izmir in Turkije.

Terwijl we aan het wachten waren op de passagiers viel mijn oog op een leuk tafereel. Wat Transavia-staarten weerspiegeld in het luchthaven gebouw en de mannen van de marechaussee die zorgen wat wij ons werk veilig kunnen uitvoeren. Maar om dan met z’n vijven te gaan staan wachten? Misschien was het wel voor de Transavia-kisten, zij hebben veiligheid hoog in het vaandel staan! Net als de andere maatschappijen overigens.

Vol goede moed en redelijk volle trolleys vertrokken we richting Turkije. Ook de mensen waren goedgemutst. En hongerig. En dorstig. En dan moet je weer even denken aan de eerste twee alinea’s. In de briefing vertelde ik mijn crew dat we de boel maar moesten verdelen, wat broodjes en andere zaken achter de hand houden voor de terugreis. En als het echt de spuigaten uit zou lopen op de heenreis, dan deden we maar één keer de service, nee-verkopen is namelijk echt niet leuk. Zo gezegd zo gedaan. Althans …

In de crew hadden we een nieuw meisje, net vers van de cursus en ongeveer 18 lentes jong. Zo schattig. Maar goed. Ze hield er iets andere normen en waarden op na dan ik gewend ben, mijn persoonlijke normen en waarden zeg maar. Zo stonden we op Turkije aan de grond en deed de schoonmaak hun werk. Als een tornado maakten ze alles schoon. Mijn nieuwe collega wil gaan zitten op een stoel. Op die stoel lag een snoepje. Dus gooide ze die op de grond, in de pantry waar de schoonmaker druk bezig is met zijn werk. En dat vond ze de normaalste zaak van de wereld! Ik niet. Ik vroeg haar waarom ze dat deed. “Nou gewoon, ik wist niet wat ik er anders mee moest.” “Sorry? We hebben drie vuilnisbakken en twee wastecontainers op een halve meter afstand staan. Moet nou die schoonmaker jouw rotzooi van de grond rapen? Ik dacht van niet. Wil je het alsjeblieft zelf even weggooien?” Ze sputterde nog even tegen, vond het vies om iets van de grond te rapen maar uiteindelijk deed ze wat ik vroeg. Het is toch te gek voor woorden dat je je beter voelt dan een ander mens, puur omdat jij stewardess bent en de ander ‘slechts’ schoonmaker is?

Achterin waren ze een beetje ‘vergeten’ wat ik eerde op de dag gebriefd had. Dus ze gingen met één broodje op de kar het gangpad in. Ik wenste ze heel veel sterkte…

Gelukkig hadden we echt aardige en begripvolle passagiers aan boord. Niemand reageerde raar of gepikeerd als we hun bestelling niet konden afleveren. We haalden dan ook opgelucht adem. Op de rest van de terugvlucht werkte ik aan de spelregels van mijn net bedachte cabine-spel. In mijn hoofd klonk de Nescafé-tune …

2007-06-10T14:46:00.000+02:00

En ja, ik mocht weer vliegen! Het was wel een korte en een late vlucht maar dat mocht de pret niet drukken. Om kwart voor acht in de avond meldde ik me gisteren aan voor een Barcelona. Ik was erg benieuwd naar het type passagiers dat we aan boord zouden hebben … Ik bedoel, voor een aantal kinderen is de vakantie al begonnen.

Heen viel het allemaal wel mee, ongeveer fifty-fifty verdeling qua leeftijd. De ene helft nog geen 18, de andere helft nog geen 65. Geen spannende zaken te melden dus. Behalve dat drie passagiers niet op kwamen dagen bij de gate en dat we hun bagage verwijderd hebben. En op BCN liepen we een half uur vertraging op. En niet omdat de bus vanuit Salou vertraging had.

Met tussenpozen van bijna tien minuten kregen we de passagiers per bus aangeleverd vanaf het luchthavengebouw. Voila; vertraging. Het zullen wel daluren geweest zijn op Barca; links, rechts, voor en achter ons wemelde het van de prijsvechters. En dan de passagiers. Van onze 186 inzittenden waren er slechts 4 die de veertig gepasseerd waren. De rest was nog geen 18. Even twijfelden we nog of we om legitimatie moesten vragen vanwege het vele bier dat besteld werd …

Ik was net de doelgroep van de Veilig Vrijen-campagne aan het tellen toen ik ineens, uit het niets, een hand voor mijn gezicht zag opdoemen, zo’n twintig cm van mijn gezicht af.

*FLITS*

Ik was even verblind. Ik werd gewoon ongevraagd op de foto gezet door zo’n … zo’n,… stuk ****. Intern ontplofte ik zowat, blind van woede zeg maar. Het lijkt wel alsof je als vliegtuigpersoneel vogelvrij bent. Aangezien ik niet in een dierentuin werk of woon, bleef ik staan, keek haar strak aan en sommeerde haar per direct de foto te wissen. Ze keek me aan, schrok waarschijnlijk van de blik in mijn ogen en deed direct wat ik vroeg, te verbouwereerd om te reageren. Je krijgt waar je om vraagt.

Tijdens de vlucht gedroegen ze zich verder wel. Misschien een beetje baldadig maar ja, wat wil je ook met al die hormonen in je lijf?

Om drie uur ’s nachts zette onze gezagvoerder de wielen weer aan de grond …
Tijd om naar bed te gaan!

(Overigens niet met de gezagvoerder maar heel braaf in mijn uppie!)

2007-06-07T09:20:00.000+02:00

Wat leuk om weer leuk gevonden te worden! Ik ben blij dat er toch nog lezers zijn overgebleven na al die dagen radiostilte!

Internet heb ik thuis overigens nog steeds niet. Ik ben van het ene Orange kastje naar de andere Orange muur gestuurd en na twee weken onafgebroken iedere dag met ze aan de telefoon te hebben gezeten, de ene na de andere loze belofte aangehoord te hebben en een blauwpaars hoofd van ergernis te hebben gekregen, heb ik de stekker eruit getrokken. Voor mij geen Orange meer. Ik dacht dat ik het toppunt al gehad had met KPN Internet Plus bellen vorig jaar, geloof me, Orange is NOG erger.

Nu heb ik een nieuwe aanvraag ingediend bij Tele 2. Vooralsnog gaat alles voorspoedig. Maar de oplevering geschied pas over een week of drie, voor het schrijven van mijn log ben ik dus afhankelijk van vrienden met computers. En héél soms een minuutje of twee op mijn werk.

Dan nog even deel 8-en-een-half van mijn auto …

Na een weekend zonder problemen en/of rare geluiden te hebben rondgereden in mijn Peugeot 737, merkte ik maandag dat mijn koppeling (wederom) raar deed. Ik had erg veel speling en als ik hem omhoog liet komen, bleef ie halverwege kleven. Dus ben ik gisterochtend maar weer terug gegaan naar mijn ‘mannetje met garage’. Na tien minuten stond ik weer buiten. De koppeling stond verkeerd afgesteld, het kostte me niets, op de rit naar hem, na. *Oef*

En toen ging ik weer aan het werk. Eerst even foto’s maken op een bouwplaats waar men het hoogste punt aan het bereiken was en toen door naar Hoorn. En vlak voor de Coentunnel stond het ineens muurvast. Op de radio hoorde ik dat er geen files waren. Maar goed, je moet niet alles geloven wat de mensen zeggen. Ik stond hartstikke stil en met mij een hele hoop anderen. Zoals deze meneer, hij zag het niet meer zitten…
En ineens, na een minuut of twintig, konden we weer verder. En wat de file veroorzaakt had? Ik heb geen idee, zowel voor, in als na de tunnel was er niets bijzonders te zien.

Zo, ik ga weer even verder met werken (geintje S.! Ik was al hard aan het werk!).

Het is alweer bijna weekend …

2007-06-03T20:03:00.000+02:00

Geen beren of fietsers gezien, enkel auto’s. Om vijf over vijf stond ik weer in het gebouw. Ik had een heerlijke nachtrust achter de rug (ik lag er zaterdag al om half zeven in) en kon er vol gas tegenaan! In de cabinecrew alleen maar nieuwe gezichten en in de cockpit oude bekenden. Het beloofde dus weer een gezellige boel te worden!

Keurig op tijd gemeld, keurig op tijd aan boord en toen ging het even mis. We kregen namelijk een slottijd aan onze broek. We mochten pas een uur na onze officiële vertrektijd de motoren starten. Niet omdat het op Schiphol zo druk was, nee Antalya had het binnenkomend verkeer aan banden gelegd. Da’s balen. Zelfs al krijg je als freelancer per uur betaald. Zeker op dat tijdstip als je weet dat je bed nog warm is.

Één passagier had er weer mazzel mee. Op het normale tijdstip van vertrek bleek de beste man nog bij de marechaussee te zitten; zijn visum was 4 maanden verlopen. De koffer van de man was al, conform de procedures, van boord gehaald en stond op het platform. En ineens zien we de man, vanuit de clean area, smekend naar ons kijken. We overlegden even, officieel mag het niet maar onofficieel … We streken elkaar over de harten en lieten de man aan boord. De man in kwestie sprak alleen Turks dus waarschijnlijk heeft ie geen benul gehad wat er allemaal gebeurde. Nou ja, ook prima.

De overige passagiers waren gelukkig erg relaxed onder de situatie. Mijn motto is dat informatie geven vaak al onvrede wegneemt en als je de passagiers maar vertelt wat er aan de hand is, kunnen ze je dat nooit verwijten. Al zitten er natuurlijk altijd van die wijsneuzen tussen die “een oom hebben die ook vliegt en die verzint altijd van alles om de mensen dom te houden.” Die mensen moet je dan ook gewoon negeren.

De vlucht verliep soepel ware het niet dat wij, uit zelfbescherming, maar één keer de service deden omdat we anders al op de heenvlucht door de broodjes heen waren. En met boze passagiers aan boord duurt de vlucht twee keer zo lang.

Aan het begin van de vlucht verzocht ik de ouders, via de speech, om hun kroost te ontdoen van schoeisel voordat ze ze op de stoelen lieten staan. Duidelijk toch? Tijdens de service kwam ik aan bij een gezin waarvan één van de kinderen lag te slapen met zijn schoenen op de stoel. Ik ging door mijn knieën en verzocht haar vriendelijk om de schoenen van het jochie uit te doen. Ze weigerde. Ik vroeg haar het opnieuw, iets minder vriendelijk maar wel duidelijk, “net als thuis.” Maar thuis mocht hij wel met zijn schoenen op de bank en “je zei toch als ze op de stoelen stonden, niet als ie legt te slapen?” Ik vroeg haar daarop of ze werkelijk van mij verwachtte dat ik om had moeten roepen dat “kinderen hun schoenen uit moeten als ze op de stoelen staan, als ze met hun schoenen aan op de stoel in slaap vallen, dat kinderen ook niet op de armleuningen mochten staan met schoenen aan etc.?” Mevrouw vond van wel. Ik vond het vooral kinderachtig en week niet van haar zijde tot het jochie ‘ontschoend’ was. De passagiers erachter keken me aan en tikten tegen hun voorhoofd, wijzend op moeder.

Op Antalya kregen we een volle machine mee naar huis. Wederom ging het hard met de voorraad. Nu was wel duidelijk waarom, de Turken maken hun eigen markt kapot. Ik schreef al eens dat de sloffen sigaretten in een half jaar tijd bijna 9 euro duurder waren geworden. Van een passagier hoorden we dat de Turken gewoon 8 euro voor een kop koffie rekenen op de luchthaven. De passagiers stellen hun aankopen dus uit tot ze bij ons aan boord zijn maar ja, daar wordt met de belading vanaf Amsterdam, geen rekening mee gehouden. Dus ben je op rij 8 al door je broodjes heen en beginnen de passagiers ietwat geïrriteerd te raken. En jij kijkt maar naar je voeten terwijl je zachtjes door het gangpad sluipt om vooral geen slapende mensen wakker te maken.

Desondanks was het gezellig. Niet alleen omdat er nog een off duty collega aan boord zat maar ook door de cockpit. De beide heren onderhielden de passagiers met amusante speeches en tijdens het uitstappen op Amsterdam zagen we alleen maar blije gezichten. En echt niet alleen omdat ze eindelijk uit de kist konden stappen! We hadden er gewoon, met elkaar, een hele leuke vlucht van weten te maken.

Soms heb je dus vluchten die erg lang duren en soms kom je tijd tekort. Vandaag was het de laatste. Ondanks de bijna zeven uur vliegtijd hadden we nauwelijks genoeg tijd om bij te kletsen en het smoelenboek helemaal door te lopen. Ach, we fleurden elkaar evengoed op met de laatste roddels en nieuwtjes maar soms snak je gewoon naar meer verhalen. Wie weet vlieg ik volgend weekend wel weer …

2007-06-02T15:33:00.000+02:00

Onderweg van en naar mijn werk, luister ik vaak naar de radio. De meeste radiostations (538, 3FM enz) kletsen teveel tussen de muziek door. Erg irritant als je drie kwartier aan het rijden bent en daarvan dertig minuten moet luisteren naar zichzelf-zeer-interessant-vindende-DJ’s. Althans, dat vind ik. Q-music heeft dat nèt iets minder dus vaak stem ik op hen af. En bij hun hoor je vaak “je dag is goehoed!”

Het bruggetje is weer geslagen!

Mijn dag begon namelijk “raahaaar!”. Vanmorgen vroeg, half vijf om precies te zijn, reed ik richting Schiphol. Er was dus inderdaad een vlucht voor me. Zo’n 200 meter voor ik de Schipholtunnel naderde, zag ik iets raars. Ik zag namelijk een man op een fiets die zo, vanaf de vluchtstrook de A4 overstak! En bij de middenberm stopte hij en keek een beetje verdwaasd om zich heen. En toen verdween ik de tunnel in met in mijn hand mijn mobiele telefoon. Net voor ik tunnel uit was had ik 112 aan de lijn en vlak voor ik mijn auto parkeerde (hij rijdt weer als een zonnetje …) kreeg ik te horen dat ze er een unit op af zouden sturen. Ik had mijn burgerplicht weer gedaan!

Het gebouw en de briefingkamers waren niets veranderd in de afgelopen paar weken. De koffie liet zich prima smaken en ook de rest van mijn crew had er zin in. Op één na. Die was even de kluts kwijt op flight safety gebied. Ze wist niet goed wat ze wel en niet met een waterblusser mocht blussen aan boord. (niet: elektrische branden, bv een oven i.v.m. kortsluiting. Wel: de rest behalve ‘dangerous goods i.v.m. het mogelijk vrijkomen van giftige gassen) Ik gaf haar nog een herkansing. Gelukkig had ze die vraag wel goed. In de crew naast de onze werd er iemand naar huis gestuurd vanwege onvoldoende kennis van flight safety. Het liep dus met een sisser (die mag je wel blussen met de H20-blusser …) af.

Op ons gemak slenterden we naar de C-pier, helemaal aan het einde stond onze Boeing klaar. We waren nummer twee van de drie vluchten die naar Preveza (Griekenland) vlogen van onze club. Ook Martinair stuurde een –ingehuurde- Airbus die kant op.

De vlucht zelf verliep rustig, geen bijzonderheden, aardige mensen (veelal zeilers, Preveza is een prima vertrekpunt om met een zeilboot de Middellandse Zee te verkennen) en hier en daar een verdwaald kind. Omdat Preveza een militair veld is, waarschuwde ik onze passagiers om niet al te opzichtig foto’s te maken. De Grieken hebben al eens onverwacht gereageerd in het verleden.

Uiteraard liepen ze, bijna allemaal, met de camera in de hand de trap af. “Ik heb nog geen foto’s van een militaire luchthaven, leuk voor in mijn verzameling!”

Dus …

Recht voor ons stond een machine van Transavia met een aparte bestickering. Ik kon niet goed zien wat het was, tot ze gingen taxiën …Ach ja, het idee is leuk, toch? Lekker met de super op reis! Geen D-reizen maar T-reizen …En een Boeing blijft een Jumbo hè?

Linksvoor stond een machine van Martinairzoals gezegd, een inhuur, kijk maar naar die blauwe buik. Het deed me terugdenken aan een verhaal dat ik ooit hoorde toen ik net in dienst was.

Het verhaal gaat als volgt: Op een mooie dag stonden er twee vliegtuigen te wachten op een luchthaven. De één van Martinair, de ander van Transavia. Het was er erg druk en er was nog geen zicht op een harde vertrektijd. Allebei de machines hadden de deuren gesloten en een ‘ready message’ verstuurd naar de toren, ze geven daarmee aan dat ze klaar zijn om direct te vertrekken wanneer er een gaatje vrij komt. De cockpit van Transavia besloten een geintje uit te halen …Nu hebben de piloten van die club vaak nèt wat meer gevoel voor humor dan die van de Mac maar…ik dwaal af.

Ze openen het raam van de co-piloot, de Martinair-machine staat rechts van hen. De co-piloot van Transavia fluit op zijn vingers en ziet twee verbaasde piloten hun kant op kijken. Op dat moment pakt de captain van Transavia de boordmicrofoon, “Dames en heren hier spreekt uw gezagvoerder. U heeft in de media wellicht gelezen over de concurrentie strijd tussen Transavia en Martinair maar we willen dat verhaal graag uit de wereld helpen. Mijn collega en ik zwaaien nu heel vriendelijk naar de piloten in het Martinair toestel naast ons en via de rechterraampjes kunt u hun reactie zien!” De passagiers buitelden over elkaar heen om een glimp op te vangen van de reactie van de Martinair-mannen. Op dat moment steken de Transavia piloten hun middelvinger op naar de collega’s in de andere machine. De reactie laat zich raden. De passagiers aan boord van het Transavia toestel hebben nooit meer met Martinair gevlogen!

Zo, nu is het tijd voor een middagdutje, morgenochtend gaat de wekker weer om vier uur. Wie weet zie ik dan echte beren op de weg!

2007-06-01T07:54:00.000+02:00

Auto deel 4 (en 5 en 6 en 7 en 8)
Al een tijdlang maakt mijn auto rare geluiden. Iets met een spanrol (niet degene die onlangs vervangen is, nee, natuurlijk een andere). Ook trapte ik de laatste tijd vaak door mijn koppeling heen. Best lastig. Hij blijft dan in de versnelling hangen en het koppelingspedaal zit muurvast in de onderste positie. Maar, met mijn voet kon ik hem omhoog halen en dan reed hij weer. Oh ja, en de remmen piepen. En hij moet weer een grote beurt hebben. Met angst en beven (en al mijn vakantiegeld) ga ik hem zodadelijk wegbrengen…

Update 15:30 uur
Ik ontving zojuist bericht van de garage. Ik hoef maar de helft van mijn vakantiegeld weg te brengen. Maar ja, dan rijdt ie tenminste weer. Even met crewco bellen zodadelijk, misschien mag ik morgen wel vliegen.

2007-05-26T14:07:00.000+02:00

“Love me, need me, woho, love me just a little bit more”

Ik ben gisteravond jeugdherinneringen gaan ophalen in het Ahoy. Met mij nog duizenden andere (voornamelijk) vrouwen. Ik was er met een paar vriendinnen en een paar van mijn nichtjes.

De Dolly Dots … *Zucht*

Even was ik terug in de jaren 80 van de vorige eeuw. Thuis was het een soort van puinhoop en ik vluchtte vaak. Ik was fan van de Dolly Dots (ja hoor, lach me maar uit!), de lol die zij onderling leken te hebben en de ongecompliceerdheid van hun optredens deden me even thuis vergeten. Maar goed, je wordt volwassen, zij gingen uit elkaar en je denkt er weinig meer aan terug. Tot hun onverwachte optreden bij ‘De vrienden van Amstel LIVE’, onlangs in AHOY. En toen werden er reünieconcerten aangekondigd. Je begrijpt, ik moest daarbij zijn!

Ondanks een kleine hick-up op de dag van de kaartverkoop (zie log van 28 januari) lukte het me om kaarten te bemachtigen. En wat was het leuk! Ik was weer even 15. Heel even want daarna besef en zie je dat ook zij niet ontkomen aan de tand des tijds. Ook zij krijgen rimpels en vetrollen op plaatsen waar je ze liever niet ziet. Maar het mooie was, ze straalden nog steeds diezelfde ongecompliceerdheid uit van twintig jaar geleden. Lagen met elkaar in een stuip als er een pasje verkeerd ging of als één van hen de tekst vergat. Toch stak de hele avond perfect en professioneel in elkaar; een gastoptreden van Brainpower en het nummer ‘Boys’ werd gezongen door niemand minder dan Leco van Z, Jeroen Kijk in de V. (die wordt trouwens kaal, zijn achterhoofd glom vervaarlijk door zijn dunne haardos heen), Maik de B., Mike Starink en nog een paar die ik vergeten ben.

En ja, dan besef je ineens dat je zelf ook ouder geworden bent. Met rimpels valt het gelukkig wel mee maar vetrollen …Maar goed dat ik tegenwoordig dikke vriendinnen ben met Sonja B. en dat mijn vetrollen geen kans krijgen om zich al te lang te hechten aan mijn lijf!

En als ze over tien jaar weer een reunie concert geven, reken er dan maar op dat ik er weer bij ben!

2007-05-23T17:21:00.000+02:00

De afgelopen weken heb ik niet veel geschreven en dat had een oorzaak. Niet alleen doordat Orange haar afspraken niet nakwam (ik heb nog steeds geen internet thuis) ik worstelde ook enorm met mezelf, mijn werk en daardoor met een onvermijdbare beslissing. Zonder al te diep in te gaan op het hoe en waarom heb ik afgelopen weekend besloten om te stoppen met mijn huidige baan. Hoe leuk ik de werkzaamheden ook vind, per 1 juli treed ik uit dienst. Een andere (fulltime)baan heb ik niet maar ik zie de toekomst met vertrouwen tegemoet!

Waar een wil is, is een weg …

2007-05-06T14:04:00.000+02:00

Ik ben gisteren weer eens in bad geweest. Een heerlijk warm bad van oud-collega’s welteverstaan. Ik ging –eindelijk- weer eens vliegen!

Mijn laatste vlucht was ruim een maand geleden en dan gaat het toch wel weer kriebelen. Niet dat ik de passagiers echt mis, ik mis wel de gezelligheid en de sfeer die er altijd rondom het vlieggebeuren hangt. En vrijdagmiddag ging de telefoon. Ik mocht kiezen uit de volgende vluchten:

“-een Monastir …
-een Las Palmas als representative mee met Air Finland en…”
“Doe mij die laatste maar!”

Ik mocht dus mee als rep. (= afgevaardigde van onze club om de vragen van passagiers te beantwoorden en de speeches te houden) Er is namelijk vanwege de te verwachten zomerdrukte een vliegtuig compleet met bemanning gehuurd van Air Finland. Men had eerst gezocht naar een ‘los’ vliegtuig maar die bleek niet te vinden te zijn. Er was al helemaal niets beschikbaar in de 737 categorie dus werd het een 757 van Air Finland. Saillant detail: De OH-AFI (Finse registratie) was ooit eigendom van ons en vloog toen rond als de TKD. In het interieur zag je dan ook heel veel herkenbare zaken terug… Maar daarover later meer!
Voor de passagiers waren er stickers op de romp aangebracht waarop stond dat Air Finland vluchten in opdracht van onze club uitvoerde. Ik hoefde pas in de middag aan te melden dus ik had ruim de tijd om me even in te lezen in alle ‘andere’ procedures van de Finnen. Zo melden wij bijvoorbeeld 90 minuten voor vertrek aan, zij melden zich 75 minuten voor vertrek aan. Ik had dus alle tijd voor een bakje koffie bij Crewsupport…en ik kon gelijk koffie voor hen halen.

En daar stonden ze ineens, acht man sterk zonder voorbereiding. De dag ervoor waren ze aangekomen uit Helsinki, in een airport hotel gestopt en zonder ons gebouw gezien te hebben of op wat voor manier dan ook kennis te hebben gemaakt met ons als club, kwamen ze zich melden voor duty. Ok, ik lieg een klein beetje. Ze hadden wel een boekwerk gekregen met wat info. Ze waren alleen niet op de hoogte van; de crewroom, operations, toiletten, briefingkamers, maaltijdvriezers, rookruimten, postvakken, crewco, crewsupport en andere praktische zaken. In de vijf minuten die we nog hadden liepen we overal even snel langs en met rokende schoenzolen begaven we ons naar het bemanningencentrum en het vliegtuig…

Ik liet ze onderweg zien waar ze als crew goedkoop aan sterke drank konden komen. (Voor na de vlucht uiteraard!)

Tijdens de wandeling naar de machine vroeg één van de Finnen of ik ooit in Italië was geweest voor onze club. Ik beaamde dat.

Voor degenen die ‘ons’ nog niet zo lang kennen, in de jaren ’90 vlogen we veel charters vanuit Italïe voor een grote touroperator aldaar. Omdat ons Italiaans het veelal niet haalde bij dat van de lokale Italianen hadden we echte Italianen ingehuurd om als steward en stewardess de communicatie aan boord te vergemakkelijken. Een aantal jaar geleden zijn we er –helaas- mee opgehouden en toen is ook de lokale crew ontheven van hun functies.

Wat bleek nou? Zij had jaren geleden voor ons gevlogen als lokale stess. Van oorsprong is ze Fins maar ze werd ooit verliefd op een Italiaan en woonde daarom een tijdlang in Italië. Toen wij stopten met onze operatie daar, ging haar relatie ook uit en toen ging ze vliegen voor een club in de Verenigde Arabische Emiraten. Na zes jaar had ze het daar gezien, bovendien werd ze verliefd op een Fin dus verhuisde ze naar Finland. En ging ze vliegen voor Air Finland …

En dus stond ze ineens weer bij ons aan boord, op één van de vliegtuigen waarmee we een groot deel van onze Italiaanse operatie uitvoerden…

We haalden herinneringen op aan oud-collega’s en verbaasden ons over de toevalligheid. Ik bedoel, hoe groot is de kans nou dat zoiets gebeurt? Ik herkende haar in eerste instantie niet maar dat kwam vooral omdat ze toen ‘blond and skinny’ was. Ach ja, dat ben ik ook ooit geweest.

Enfin, we kwamen onderweg de ochtend-Finnen tegen. Wat een leuk volk is dat toch, erg complimenteus. Zodra ze elkaar zien zeggen ze ‘mooi mooi’. Moet je voorstellen dat je net een zware vlucht achter de rug hebt en iemand ziet je en die zegt; ‘mooi mooi!’ Als dat je zelfvertrouwen geen boost geeft …

(Later bleek overigens dat het gewoon ‘hallo’ betekent. Dag zelfvertrouwen)

Aan boord moest er nog een hoop gedaan worden. Onze cateraars hadden –overigens met de beste bedoelingen- de boel beladen maar helaas niet volgens het beladingschema van onze oude 757. Overal en nergens stonden boxen en drystores. Ik dacht dat ik als rep. een hele laidback vlucht zou hebben, beetje speechen en op je krent zitten en een boekje lezen. Niets van dat alles dus. Ik deelde mezelf in tweeën en ging voor en achter helpen om de trolleys klaar te zetten voor de service en om te laten zien wat ze onderweg allemaal nodig hadden op de kar. En de service was helemaal een spektakel.

Picture this: Je komt uit Finland en je spreekt geen woord Nederlands. Het assortiment wat wij aan boord hebben, is voor jou totaal onbekend. Neem als voorbeeld een ‘gevulde koek’. Op het plaatje in de verkoopfolder staat een halve afgebeeld. Vervolgens mag jij in 8 –veel te- volgepropte lades op zoek naar dat item. Als je het gevonden hebt (achterin la 4), kijk je op de turflijst en zoek je het item op, je zet een streepje, je onthoudt het bedrag en dan… blijkt het een groep van 8 personen te zijn die dwars door elkaar gaat bestellen. De helft articuleert niet goed of zegt iets dat niet op je lijstjes staat; ’twee kop of soep’, ‘een worstebroodje’ en ‘een Spa blauw’. Je handen beginnen te trillen, je rekenmachine slaat op tilt, de collega’s van de andere kar bellen je om hot snacks, twee kannen heet water, broodjes en… je loopt ietwat rood aan.

Ik had heel veel medelijden met ze. Ze bleven lachen en hun uiterste best doen. Zo goed hun best dat we outbound al door de broodjes heen waren. Omdat we zoveel verkocht hadden, was er geen tijd meer voor een tweede service. Ook inbound slechts eenmaal door de cabine gelopen. En qua omzet hadden we anderhalf keer zoveer verkocht als normaal op een Las Palmas. Klagen deden ze niet, het waren echt bikkels.We moeten vaker Finnen inhuren!!!

Nog even over de machine. Wat leuk om weer eens aan boord te zijn van een ‘echt’ vliegtuig. Helaas ben ik nooit aan de beurt gekomen om gepromoveerd te worden tot 757-purser. Toch heb ik heel veel leuke vluchten op die machine gedaan. Het deed me denken aan een tijd waren vliegen nog echt avontuurlijk was; Zuid Afrika, Nepal, Sri Lanka. We hebben wat afgevlogen met die kisten.

Nu is het ook nog wel eens leuk hoor. Als we bijvoorbeeld naar… eeeh, of naar …nou ja, het is gewoon anders nu. De tropische bestemmingen van weleer hebben plaats gemaakt voor nationale bestemmingen.Op Las Palmas werden we natuurlijk weer afgehandeld door onze eigen rep. aldaar. Alles verliep gladjes. Voor de verandering hadden we VIP-IPB-ers. Ik had er, tot voor deze vlucht, nog nooit van gehoord. Net als alle andere 206 VIP-passagiers kregen zij dan ook een VIP behandeling aan boord.

Om even voor half twee raakten de wielen van onze Boeing het asfalt op Schiphol en na een zachte landing parkeerden we onze oude Delta weer bij de gate. Onze dag en mijn Finse avontuur zat er op. Ik heb het erg gezellig gehad, voor zoiets mogen ze me vaker bellen!

PS Ik heb weer eens problemen met mjn internetleverancier (Orange eze keer) dus het kan een paar dagen duren voor de foto's online staan.

2007-05-01T18:15:00.000+02:00

Het spijt me vreselijk maar ik zit in een soort van 'saaie fase'. Ondanks verwoede pogingen om afgelopen weekend te mogen vliegen, is het er niet van gekomen. In plaats van freelancers is er een Scandinavisch vliegtuig inclusief bemanning ingehuurd dus voorlopig is het rustig. Wel jammer, ik had wel zin in een vluchtje!

Zaterdag belde crewco niet, zondag dus ook niet en toen ben ik maar naar Eindhoven gegaan. Vriendin E. was er op stop en vriendin A. stond in een bierbar-op-wielen. En PSV was landskampioen geworden dus qua sfeer was het allemaal zwaar ok. Op de valreep werd me gevraagd of ik Koninginnedag zin had om bier te tappen. Weet je, zo'n collectieve vrije dag geef je toch altijd meer geld uit dan je wilt. Bovendien was alcohol voor mij geen optie: ik moest terug naar de bewoonde wereld rijden...

(Met een auto die al tien dagen zonder problemen rijdt!)

2007-04-20T18:14:00.000+02:00

Mijn auto, deel 3:

Afgelopen maandag gingen we even winkelen in België, in Hasselt. Op de terugweg gingen we héél even langs de Mac voor èn een pitstop en een klein snackje. Ik bleef even in de auto zitten en zette de motor uit. Mijn lampen, de radio en de oplader liet ik voor het gemak (stomstomstom) aanstaan. Na een klein half uurtje wilden we wegrijden en wat denk je?

Accu leeg...

Gelukkig waren daar wat barmhartige Belgen met startkabels dus al gauw konden we onze weg vervolgen. Er brandde echter, vanuit het niets, ineens een waarschuwingslampje op mijn dashboard; er zou iets mis zijn met het ABS-systeem. Ik ben natuurlijk niet voor één gat te vangen dus ik haalde het instructieboekje tevoorschijn, op zoek naar de zekeringen. Gewapend met het boekje tuurde ik in het zekeringenkastje. Geen nummers 16 en 17. Dan toch maar naar de dealer ...

Vanmorgen bracht ik haar weg en om half tien kon ik haar weer ophalen. Het probleem was opgelost en ik was 60 euro armer.

Het bleek een lampje te zijn dat niet in het dashboard thuis hoorde. Mijn auto is namelijk niet uitgerust met een ABS-systeem, daar kwamen ze achter na het doormeten van het elektrische circuit ...

*zucht*

2007-04-18T21:44:00.000+02:00

Vandaag mocht ik weer werken. Ik heb heerlijk genoten van het vrije weekend. En van een vrije maan- en dinsdag.

Of ik nog wat nuttigs heb gedaan? Nee, eigenlijk niet. Ik heb heerlijk genixt! En gisteravond kreeg ik een kaartje voor de voorstelling van Arie en Silvester. Erg leuk, we hebben genoten!

En toen ging vanmorgen de wekker ...

2007-04-13T22:27:00.000+02:00

Wat was het leuk!

Ik ben doodop maar absoluut voldaan.

Vannacht kon ik niet echt slapen. Ik had last van gezonde, slapeloze spanning. Wel vier keer controleerde ik of ik echt alle foto's in de juiste volgorde had gezet. Even zo vaak moest ik naar het toilet. Een zenuwenplasje plegen.

Om 8 uur ging dan -eindelijk- de wekker. Nerveus was ik niet. Zenuwachtig wel. Na check, check dubbelcheck laadde ik mijn spullen in de auto en ging op zoek naar het gebouw dat recht tegenover het oude woonhuis van mijn Hollandse-oma-die-bestaat-uit vier-verschillende-rassen staat. En in hetzelfde gebouw volgde ik ooit, ergens in de vorige eeuw, een avondcursus.

Ik was natuurlijk veel te vroeg. Zo'n anderhalf uur. Eigenlijk was ik dus op tijd; als ik moet vliegen, meld ik me ook anderhalf uur van te voren...

Anyway, ik werd opgevangen door één van de docenten en, zoals het echte leraren betaamt, gingen we eerst koffie drinken in de lerarenkamer. Het voelde allemaal heel vertrouwd, alsof ik er al jaren kwam. Ik werd nieuwsgierig besnuffeld door de aanwezige docenten. Ze hadden natuurlijk nog nooit een stewardess van zo dicht bij in het wild gezien. Sommigen durfden het zelfs aan een praatje met me te maken!

Om half elf was het dan zo ver. Ik moest gaan bewijzen dat ik niet alleen kan schrijven maar dat ik ook met vertellen de aandacht kon vasthouden. Langzaamaan druppelde het klaslokaal vol. De één na de ander op zijn/haar paasbest. Op verzoek van de school was dat, je hebt nu eenmaal een representatieve functie in de luchtvaartdienstverlening.

Na het voorstelrondje begon ik aan mijn presentatie. Ik zat op mijn praatstoel en kwam er niet meer vanaf. Ik vergat nog net niet adem te halen tussendoor. Ik nam de leerlingen mee op een foto-vlucht. Van A tot Z vertelde ik, en liet ik ze natuurlijk zien, wat ze zoal op een vlucht tegen konden komen. In het begin durfden ze nog niet echt vragen te stellen maar aan het einde van het eerste blok kwamen ze op gang. "Willen jullie niet een keer pauze?" vroeg ik af en toe. Ze knikten van nee, of ik verder wilde vertellen.

Tuurlijk! De middagpauze duurde geen drie kwartier maar twintig minuten. Toen ik bij het lokaal terug kwam stonden ze al te wachten om weer naar binnen te mogen. Zo leuk! Ach, ik kan wel uren doorgaan (nu met schrijven, toen met vertellen) maar de conclusie blijft hetzelfde: wat een gave ervaring was dat!

Ik kijk nu al uit naar mijn volgende les!

2007-04-12T17:40:00.000+02:00

Morgen is het zover ...

Mijn allereerste lesdag. Ben zo benieuwd naar de leerlingen!

En daarna een heerlijk lang (tweede) Paasweekend. Nee, qua vrije tijd mag ik momenteel niet echt klagen.

2007-04-10T21:23:00.000+02:00

Inmiddels gaat alles weer z'n gangetje. We pikken de draad weer op en ook zit de eerste werkdag er weer op. Toen ik zojuist thuiskwam viel ik accuut van mijn deurmat. In de brievenbus stak namelijk een envelop van een onbekende afzender. Ik maakte de envelop open en er bleek een brief in te zitten van mijn juffrouw van de tweede klas lagere school!

Ze had de overlijdensadvertentie van nene gelezen in de krant en ze kon zich me nog herinneren van zo'n (ahum) jaar geleden. Tis toch wat? Ik was even helemaal van de leg.

Ik ga haar ook zeker terugschrijven. Misschien ga ik nog wel een bloemetje brengen. Ze herinnerde zich nog hoe close wij waren met onze Molukse opa en oma. En dat mijn oma weleens Indische hapjes voor haar maakte vroeger. Oude tijden herleven weer ...

2007-04-06T23:14:00.000+02:00

Alle plechtigheden zijn inmiddels achter de rug. Het was druk op beide kerkdiensten. Dat deed me goed, nene was een moeilijke maar ook geliefde tante!
En nu is nene begraven en het leven gaat door.

Nou ja, dat zeggen ze. Ik moet zeggen dat ik het er toch moeilijker mee heb dan ik eerder dacht. Al zag ik mijn kleine omaatje niet dagelijks of wekelijks zoals vroeger het geval was, de dood is gelijk zo definitief. En dan pas wordt je met je neus op de feiten gedrukt. Voorheen kon je altijd langskomen, nene was er gewoon. Toen mijn zusjes en ik klein waren zaten we ieder weekend bij nene en tete. Zij waren voor een groot gedeelte verantwoordelijk voor onze opvoeding. Nu zij er beiden niet meer zijn is onze jeugd echt definitief afgesloten. Raar hoor.

PS en zojuist is mijn uitlaat onder de auto vandaan gevallen. Wordt vervolgd.

2007-04-03T19:07:00.000+02:00

Hoe verdrietig mijn zusjes en ik ook zijn, het is beter zo. Nu is nene weer bij tete. Nene is 87 jaar oud geworden, een mooie leeftijd, toch?

Je weet dat de dag ooit komt maar als die dag aanbreekt, lijk je er nooit helemaal klaar voor te zijn.

Morgenavond is de troostdienst en donderdag de uitvaartdienst. Daarna wordt nene bijgezet in het graf waar ook tete ligt.

Wist je trouwens dat tete 14 jaar geleden ook op Witte Donderdag begraven is?

2007-04-02T18:51:00.000+02:00

Ondanks de stilte van de afgelopen tijd is er een hele hoop gebeurd. Ik ga nu eens niet met terugwerkende kracht schrijven maar gewoon ‘achteruit’.

Zaterdag 31 maart
Het was ‘vliegweekend.’ Aangezien ik geen plannen had gemaakt, gaf ik me ‘beschikbaar’ op en zaterdag mocht ik naar Kopenhagen. Vluchtje van niets natuurlijk; het is nèt een uur heen en even zo kort terug. Wel was het mooi weer dus ik heb een hele hoop foto’s gemaakt. Niet voor jullie overigens maar voor mijn leerlingen (wat klinkt dat grappig), vrijdag had ik een gesprek met de school en toen hebben we mijn eerste les even doorgenomen. Ik sloeg dus zaterdag twee vliegen in één vlucht.

Keurig op tijd landden we weer op Schiphol. En toen ontving ik een berichtje van mijn zusje ‘Lein, het gaat niet zo goed met nene!’ Even voor de duidelijkheid, nene is mijn Molukse omaatje.

Ik belde mijn zusje en die praatte me even bij. Nene (oma in het Maleis) had een zware longontsteking gehad de week ervoor waarvan ze nog niet helemaal hersteld was. De medicijnen sloegen niet aan, nene had af en aan koorts. De artsen waren die middag nog bij haar geweest. Ze vreesden dat ze de avond niet zou halen. Ik ging als een speer naar huis, pakte mijn spullen en reed naar Nijmegen. De rest van de avond zaten mijn zusjes en ik naast haar bed. Was nene al erg afgevallen de laatste keer dat ik haar zag, nu was ze echt vel over been. Praten kon ze niet meer maar ze reageerde wel op ons, zodra ze onze stemmen hoorde draaide ze met haar hoofd richting ons. De arts vertelde ons dat nene in een sub-comateuze toestand verkeerde. Het zal best maar ze had echt wel door dat wij er waren.

Ik schreef in voorgaande logs al wel eens dat mijn oma een echte vechter is. Drie keer balanceerde ze op de rand van de dood en drie keer kwam ze weer terug in het land der levenden. Je mag niet oordelen over de kwaliteit van andermans leven maar ik vraag me wel af waarom ze dat deed. Haar man, onze tete (tete is Maleis voor opa) was 14 jaar geleden overleden en hij was haar alles. Mijn oma kon niet schrijven of lezen en Nederlands spreken deed ze niet of nauwelijks. Mijn opa kon dat wel en sinds hij is weggevallen leefde ze in een enorm isolement. In de Molukse gemeenschap had ze nog aanspraak, haar hartsvriendin woonde er ook. Had ze niets aan haar eigen kind, de kinderen van haar hartsvriendin vingen haar altijd liefdevol op. Maar toen kwam ze ten val. Eerst brak ze één heup, toen de andere en hierdoor verbleef ze sinds een paar jaar af en aan in verzorgingstehuizen. Een klein jaar geleden was de huur van haar woning de Molukse gemeenschap opgezegd; nene was bedlegerig en zo goed als blind. Wat had ze nog om voor te leven?

Mijn opa is op 31 maart 1993 overleden. Dat was op de dag af precies veertien jaar geleden. We dachten dan ook dat ze de avond niet zou halen …

Tussendoor haalden mijn zusjes en ik wat te eten en de rest van de avond zaten we bij nene. Omdat nene veel pijn had, kreeg ze af en toe paracetamol toegediend. Helaas hielp dat niet. Morfine leek de enige uitkomst. Tegen twee uur in de nacht was nene er nog steeds. Mijn zusje en ik vielen om van de slaap en hadden daarnaast het ernstige vermoeden dat als we zouden blijven zitten, nene zich nooit zou kunnen overgeven. Haar band met ons was heel sterk. We namen afscheid, beloofden heel gauw weer terug te komen. Nene leek zich verzoend te hebben met haar lot.

Om zes uur ’s ochtends ging de telefoon. Nene was niet meer.

2007-03-28T19:28:00.000+02:00

Tis weer een tijdje stil geweest hè?

Sorry ...

Mijn auto rijdt gewoon en van het weekend kon ik niet vliegen. En op mijn werk is het druk.

Alles gaat dus gewoon lekker zijn gangetje.

Vandaag moest ik het Westfries-stads-archief induiken, wat dingetjes opzoeken over ons bedrijf. Ik begon bij 1964. Waar ik me over verbaasde is het aantal mafketels dat toen rondliep, in vergelijking met nu is dat nét zo erg. Mensen die 'amok maken na het innemen' 'knaapjes die minderjarige meisjes onzedelijk betasten' en mannen die ruzie maken met hun vrouw en dan onder verdachte omstandigheden van het dak lazeren. Ook las ik terug dat men zich zorgen maakte om de stijgende brandstofprijzen en is er een enorme krapte op de arbeidsmarkt. Let daarom vooral op deze advertentie:Vroeger, toen was geluk net zo gewoon als nu en was een buitenlander gewoon een buitenlander.

Alhoewel mijn moeder dat weer heel letterlijk nam. En ziedaar, drie halfbloedjes kwamen ter wereld...

(Bron: Westfriesarchief)

2007-03-20T14:52:00.000+01:00

En vandaag... Vandaag kwam ik erachter dat ik geheel onbedoeld Maatschappelijk Verantwoord heb Ondernomen.

Hoe?

Let op:

Een aantal weken geleden kreeg ik de opdracht om paraplu’s te bestellen voorzien van ons logo. Ons bouw-logo. Ik kreeg een aantal voorbeelden toegestuurd en gaf vervolgens akkoord. En toen kwamen ze binnen. Met ons bouwgroep-logo. In eerste instantie had ik nog niets door maar mijn chef natuurlijk wel. Ik kon wel door de grond zakken. Krijg je een keer een opdracht …

Anyway, het gevolg is dat de plu’s voor ons geheel onbruikbaar zijn. Dus worden ze naar een ver, warm land gestuurd zodat we de lokale inboorlingen kunnen voorzien van luxe zonneschermen.

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen dus.

En dat zouden meer bedrijven moeten doen!

2007-03-19T17:03:00.000+01:00

Weet je, dat hele Kwikfit-garage verhaal zat me toch niet helemaal lekker. Ik ging vanmiddag terug (dat was de afspraak) en vroeg of ze me de oude spanrol konden laten zien. "Helaas niet mevrouwtje," zei de donkergetinte monteur, "die is allang weggegooid!" Dat was te verwachten. Ik werd daarna weggewuifd. Mijn v-snaar piepte niet meer dus er was geen reden om de spanrol te spannen. En nee, ik had de radio uit staan.

Kijk, daarom ben ik geen monteur geworden, anders had ik het zelf wel opgelost!

Ik ga maar weer naar mijn cursus, nog maar een paar weken en dan zit dat er ook weer op.

2007-03-17T18:04:00.000+01:00

Ik vergeet helemaal te vertellen over mijn afspraak van afgelopen vrijdag. Via één loglezer werd ik attent gemaakt op een vacature. Of dat niet iets voor mij was? Ondanks mijn twee banen kan het nooit kwaad om een gesprek aan te gaan om te zien of het misschien iets voor me is.

Ik trok mijn nette kleren aan en ging op gesprek. Om vervolgens een kwartier te laat te komen. Vrijdagmiddagfiles. Gelukkig was mijn gesprekspartner nog niet gevlogen. In het kort komt het er op neer dat ik (gast)colleges moet gaan geven voor leerlingen die graag de luchtvaart in willen en daarvoor zochten ze iemand die uit de praktijk komt/kwam. Helemaal leuk dus. Na anderhalf uur praten hebben we besloten om binnenkort te beginnen met de eerste les. Ik ga al het lesmateriaal maar vast doornemen. We gaan dan zien of het klikt tussen de leerlingen en mij en natuurlijk ook voor mij om te kijken of ik dit wel kan. En of ik dit kan combineren met mijn huidige baan/banen.

Heb er zin in!

PS Ik heb crewco gisteren gebeld en ik kreeg te horen dat ik teruggebeld zou worden. Vandaag ook maar weer gebeld en nog steeds niets gehoord. Toch raar, eerst zitten ze omhoog en dan laten ze je zitten.

2007-03-16T18:55:00.000+01:00

Vandaag bracht ik mijn auto maar weer naar de garage. Ik had nog een afspraak later in de middag waardoor ik persé mijn auto om half twee weer terug moest hebben. Mijn monteur zou pas om elf uur arriveren.

Tegen twaalven belde ik maar weer eens; hij was onderweg.

Tegen kwart voor één nog maar eens gebeld; hij was er mee bezig.

Om half twee stond ik in de garage. Om een lang verhaal kort te maken, de spanrol was nergens op voorraad. Niet bij de dealer en niet bij hun leverancier. 'Mijn monteur' was zelfs op de sloop geweest maar kreeg het onderdeel ook daar niet te pakken. Toch was mijn auto gerepareerd. Omdat de niet passende spanrol van de avond ervoor er niet meer uitzag als nieuw, moest ik er de helft voor betalen en natuurlijk de kosten voor de goede spanrol. Ik was honderd euro lichter maar kan maandag pas terug om de rol te laten spannen, daar hadden ze namelijk nog geen tijd voor gehad.

Donderdag kreeg ik een email van crewco: in verband met extra productie op zondag hadden ze vluchten te vergeven aan freelancers. Ik ging gelijk maar bellen en kreeg te horen dat ze me op de lijst zouden zetten.

Ik voelde me een klein beetje genaaid door de garage, snapte het verhaal niet helemaal. Als ik maandag terug ga, wil ik het onderdeel zien wat ze hebben verwijderd. Ook wil ik weten waarom ik de helft moet betalen voor een onderdeel die ze strax weer doorverkopen voor het volle pond, lijkt me niet echt netjes.

2007-03-15T14:07:00.000+01:00

Toch maar even naar de garage.

Het bleek niets te zijn. In eerste instantie dan hè? Beetje siliconenspray er op en het gepiep zou weg moeten zijn.

In tweede instantie bleek het toch wat anders. Na de siliconenspray was het gepiep niet weg dus werd de auto op de brug gezet. En toen bleek een spanrol versleten.

Ik ga mijn portemonnee maar vast zoeken ...

(en vragen of ik van het weekend kan gaan afbetalen ...eeh, ik bedoel natuurlijk vliegen!)

Update 20:49 uur
Tot half zeven zat ik bij de garage. Eerst was de verkeerde spanrol besteld en ook de twee keer werd de verkeerde spanrol geleverd. Toch maar er onder gezet, ik kan nu even geen trein meer zien. Morgen gaan ze verder. Ik hoef -nog- niet te betalen. Morgen neem ik mijn credit card maar mee.

Dit filpje kreeg ik vandaag een paar keer toegestuurd. En alleen al daarom verdient ie een plaatsje op dit log. Klik maar!

2007-03-09T14:00:00.000+01:00

Ik hoor een soortement van piepen als ik mijn auto start, een beetje vergelijkbaar met dat gepiep van een v-snaar ...

Het zal toch niet?

2007-03-06T21:30:00.000+01:00

Deze foto is gemaakt terwijl we bezig waren met de nadering voor ACE. Let dan vooral op al dat vulkanisch gebergte!

Tijdens het instappen kreeg ik een enorme niesbui. Ik dacht even dat ik plots allergisch geworden was voor de passagiers. Gelukkig bleek dit niet het geval, anders was het een NO GO.

Aan het einde van schoolvakanties heb je altijd heel veel *mag je zelf invullen* aan boord. Het fijnst is dit op een avond- cq nachtvlucht. Meestal vallen ze dan wel in slaap. Overdag valt dit vies tegen! Maar goed, zo ver ben ik eigenlijk nog niet. Nadat alle passagiers in- en uitgestapt waren op ACE, gingen we door naar het volgende station, Fuerte Ventura. Omdat het vliegtuig daar moest worden schoongemaakt en bijgetankt, riep ik om dat iedereen van boord moest en dat men alle handbagage mee moest nemen. Wij accepteerden geen enkele verantwoordelijkheid voor dat wat achterbleef.

Ik vond het dan ook zeer vreemd dat ik een bak of drie vol met handbagage aantrof waarop we passende maatregelen moesten treffen.

Even uitleg: Iedereen weet wat zich 11 september heeft afgespeeld, dit jaar alweer 6 jaar geleden. Naar aanleiding daarvan zijn de veiligheidsmaatregelen rondom de luchtvaart verscherpt. Dit betekent onder meer dat bij een tussenlanding waarbij er passagiers komen en gaan, de overgebleven passagiers hun handbagage op schoot moeten nemen zodat wij kunnen controleren of er geen ongewenste bagage achterblijft. Logisch, toch? Je weet namelijk nooit wat er in zo'n achtergebleven tas zit.

Enfin, in dit geval geldt hetzelfde. We weten niet of deze bagage is van mensen die uitgestapt zijn op FUE of dat dit handbagage is van mensen die met ons verder vliegen naar Amsterdam. Dus hebben we alles uitgeladen en in de brug neer gezet. Niet om de passagiers te pesten, dat moge duidelijk zijn. We gaan er namelijk niet van uit dat passagiers denken "ja, dikke vinger, ik neem echt mijn tassen niet mee, ze kunnen me nog meer vertellen. Ha, ik laat het lekker aan boord, eens kijken wat ze doen." Nou ja, dat is nu ook weer uitgelegd.

Tijdens het instappen, ontdekten de passagiers hun bagage en toen iedereen aan boord was, lag er niets meer. Gelukkig. We hadden namelijk een ander probleem: er waren passagiers ingecheckt in onze tent. Dat kan dus niet. Van de afhandeling kreeg ik te horen dat we dan maar een telex moesten sturen. "Niet nu, we staan er namelijk al en het met nu opgelost worden." Ze keek me ietwat glazig aan. Ik vroeg om de vrije stoelnummers, we zaten helemaal vol op de crewtent na dus er moest plek zijn voor deze zes mensen. Helaas waren de stoelen helemaal verspreid door het toestel. In dit geval moet ik oprecht complimenten maken, niemand was boos. Ik legde de situatie uit en de passagiers werkten gewoon mee. Ondanks dat ik de gezinnen uit elkaar moest plaatsen. Wat een meevaller! Ik bood ze spontaan een drankje aan, dit gebeurt echt niet dagelijks!

Ik mocht de derde 'helft' van de vlucht rusten. Ik kroop in de tent, luisterde naar de verhalen die passagiers aan elkaar vertelden en probeerde even te slapen. Dat was niet van lange duur. Onze jeugdige passagiers hadden ontdekt dat je heel leuk door het gangpad heen en weer kon rennen en vooral springen van de ene stoelleuning naar de andere stond met stip op nummer 1 van activiteiten die je tijdens de vlucht kunt doen als je onder de 1 meter 10 bent. Overigens heeft het geen zin om de ouders hierop aan te spreken, het is namelijk niet hun probleem. "Het zijn kinderen hè, die kun je nu eenmaal niet opvoeden!"

Ik zag groen en geel van vermoeidheid maar kon mijn draai niet vinden in de tent dus ik ging maar weer werken. Ik depte mijn wallen met ijklontjes en dook maar in mijn administratie. En toen voelde ik mijn oren; de daling werd ingezet!

Na dertien-en-een-half uur werken, stonden we weer op Nederlands grondgebied. We sloten de vlucht af met -jawel- een drankje en een ieder ging zijns of haar weegs. Grappig was nog wel dat dit een invliegvlucht was van een vrouw die net haar cabinecursus had afgerond. Na jaren te hebben gewerkt als directiesecretaresse wilde ze zo graag vliegen dat ze genoegen nam met minder salaris, onregelmatige werktijden en een seizoenscontract. Grappig. Bij mij was het precies andersom.

2007-03-05T17:50:00.000+01:00

Als reactie op mijn stukje van zondag ontving ik deze mail, geschreven door iemand die een jaar of vijftien heeft gevlogen en onlangs besloot zich te storten op het moederschap:

Wat jij schreef in je blogje maakt me weemoedig naar de tijd toen de mensen keurig gekleed aan boord stapten, zondagse goed aan, en net naar de kapper geweest. Kinderen spraken met 2 woorden.
Die tijd is voorbij, soms heb je er nog parels tussen, die beloonde ik altijd extra: ))

Zo zie je maar, het is niet altijd onzin wat ik schrijf.

Weet je wat zo grappig is aan het feit dat mannen en vrouwen echt van twee verschillende planeten komen? De manier waarop ze omgaan met de aankoop van een auto. Vriend P. had me dit ooit al verteld maar nu ben ik er eens extra op gaan letten en hij heeft gewoon gelijk.

Als je aan een man vertelt dat je een auto hebht gekocht vraagt hij gelijk naar de specificaties van het motorblok, welke opties erop zitten en of er lichtmetalen velgen onder zitten.

Vrouwen reageren héél anders. Het enige wat ze willen weten is welke kleur je nieuwste speeltje heeft...

(Morgen volgt het tweede gedeelte van de vlucht, ik moest dit gewoon even met jullie delen!)

2007-03-04T18:40:00.000+01:00

Zondag heb ik weer een deel van mijn auto afbetaald. Ik heb weer gevlogen. Om 2 uur 40 ging de wekker. Ik was zowaar de avond ervoor al om 8 uur onder zeil dus ik werd redelijk uitgerust wakker. Vandaag had ik het weer gemakkelijk, ik hoefde niet na te denken wat ik aan zou trekken, ik kroop weer in mijn uniform en ging van huis.

Vanwege de extreem vroege meldingstijd en de lengte van de werkdag, werd deze vlucht ‘heavy’ gemaakt, twee poppetjes erbij in de cabine en één poppetje extra in de cockpit. En natuurlijk een tent, ingebouwd tussen de passagiers in, niet om in te rusten maar om de gesprekken van de passagiers af te luisteren tijdens de vlucht. En het is de bedoeling dat iedere cabinelid drie uur onafgebroken hierin zit opgesloten en je onderwerpt aan schoppende kindervoeten en scheten latende passagiers. En dan zeggen ze dat we niet aan klantentevredenheidonderzoek doen …

Het is de laatste dag van de Krokusvakantie dus we hoopten stiekem dat we leeg heen zouden vliegen en vol terug. Helaas. We zaten nagenoeg vol heen en terug was de kist ook helemaal vol. Maar daarover strax meer.

Vanwege het vroege tijdstip deden we de service op onze sloffen, we wilden niemand wakker maken. We zetten de film aan en de passagiers konden zelf kiezen; of ze vielen gewoon in slaap of ze keken lekker film. Wij bladerden lekker door onze lectuur heen.

Het kindergehalte was niet zo heel erg hoog aan boord. Passagiers gedragen zich aan boord vaak alsof ze thuis zijn. En dan bedoel ik dat op twee manieren. Bij de meeste passagiers ben ik nooit thuis geweest maar het lijkt me stug dat kinderen daar gewoon met hun schoenen aan mogen staan op tafels, stoelen banken etc. Aan boord gebeurt dat wèl. En o wee als je daar wat van zegt …

In het voorbij lopen had ik aan de vader van een jochie van een jaar of twee gevraagd of hij het jongetje z’n schoenen uit wilde doen als hij op de stoel stond. Er werd geknikt en ik liep door. Vijf minuten later zie ik datzelfde jochie, weer met zijn schoenen aan, op een stoel getild worden. Ik dacht nog “ok, hij is het vast even vergeten, hij zal het zo nog wel doen.” Een half uur later zie ik hetzelfde gebeuren. Ik ging even poolshoogte nemen. In alle redelijkheid vroeg ik de ouders “waarom ze nou niet zijn schoenen hadden uitgetrokken, dat had ik toch al eerder gevraagd?” De vader vond me erg kinderachtig. Ik vroeg hem waarom hij dat vond? Ik bedoel, thuis doet hij dit toch ook niet? Ik werd het grootste gedeelte van het gesprek genegeerd. Hij kon het echter niet nalaten om te vermelden dat hij zijn beklag ging doen bij meneer XXXXX. Ik wenste hem veel succes, deze (voormailig) directeur werkt al bijna 5 jaar niet meer bij ons. Om een lang verhaal kort te maken, passagiers doen maar waar ze zin in hebben, als crew heb je geen poot om op te staan. Hoeveel regeltjes een luchtvaartmaatschappij ook verzint, hoe goed je het ook probeert te doen, je bent overgeleverd aan de willekeur van ‘de passagier.’ Ze lachen je in je gezicht uit en om hen heen zitten ramptoeristen te wachten tot er een handgemeen ontstaat.

Even een nuance in bovenstaande. Voor degenen die (weer) gaan vallen over mijn generaliserende toonzetting, ja ik ben me er van bewust dat ik dit doe. Ik baal gewoon van de manier waarop steeds meer passagiers zich ten opzichte van crew gedragen, alsof zij het voor het zeggen hebben aan boord en niet andersom. De klant is koning, klopt helemaal, maar dan moeten ze zich wel koninklijk gedragen. En vooral dat laatste wordt heel vaak vergeten.

De retourvlucht beschrijf ik morgen, ik moet nu weer even slapen ...

2007-03-03T15:23:00.000+01:00

Gistermiddag, in een vlaag van baldadigheid en ongeveer tien minuten voor het signaal afliep dat het weekend officieel was begonnen, zette ik de volgende advertentie op marktplaats:

Groep: Contacten en Berichten
Rubriek: Contact kwijt en Opsporing
Gezocht: Aangeboden: Potentiele Erfgename van Fortuin
Prijs: TEAB

---
Bij deze wil ik mezelf graag aanbieden als mogelijke erfgename.

Voldoet u aan de volgende criteria, aarzel dan niet om contact
met me op te nemen. Een en ander natuurlijk geheel vrijblijvend maar ook
hier geldt: niet geschoten is altijd mis!

Let op, bent u zeer vermogend, op leeftijd en weet u niet wat u met uw geld moet doen als u onverhoopt moet verhuizen naar het hiernamaals?

Dan heb ik de oplossing: aarzel niet en benoem mij tot uw enige, wettelijke erfgename en ik verzeker u dat ik met veel liefde, plezier en respect uw geld zal uitgeven!

Ik hoor graag van u!
Gr Marjolein
---

Een half uur later kreeg ik een email van marktplaats. Ze hadden de advertentie verwijderd. Zo wordt het natuurlijk nooit wat met mij. Ik twijfel nog of ik de geschillencommissie moet gaan inschakelen.

Dan nu weer even ander nieuws: Ik heb een 'nieuwe' auto! Hij rijdt heerlijk (dat deed die Polo eerst ook), ik hoor geen rare geluiden (dat had de Polo in het begin ook niet) en hij start nog steeds. Voorlopig even geen foto's, eerst zien of dit geen fiasco is. Geef me even een half jaar ...

2007-03-02T22:24:00.000+01:00

Ik slaap best slecht de afgelopen paar nachten. Niet alleen vanwege de trein hoor, gewoon, omdat ik een beetje ongeduldig ben. Kwou dat het al zaterdag was en ik met mijn nieuwe speeltje aan de slag kon ...

Over de NS gesproken. Ben blij dat vandaag (hopelijk?) de laatste keer was. In slecht 7 dagen weet je weer waarom de NS niets voor mij is. Ok, op zich mag ik niet klagen, ik had maar twee keer vertraging (half uur ...), slechts vier keer een luid telefonerende puber binnen een straal van twee meter in de trein ("nee, jij moet eerst ophangen" "nee, ik hang niet op hoor *giechel*, ja jij eerst" en "Vanavond ga ik weer scheren hoor want ik heb Frank de hele week niet gezien dus ..."), één medereiziger die tegenover me zat, las een boek getiteld 'Mijn baas is een klootzak'. Ik heb er niet naar durven vragen. Ze had roodomrande ogen.

Wat nog meer?
Oh ja, passagiers die kaas-uien-ham-kaas-bolognaise-stink chips aten. Zelfs om kwart over zeven in de ochtend. Enkele malen een passagier die het nodig vond om stiekem wat lichaamsgassen te laten ontsnappen en voor de verdere rest had ik niets te klagen ...

Dus.

Vanavond ga ik lekker de kroeg in, dan duurt de nacht wat korter. Ik heb zin in morgen!

2007-03-01T21:18:00.000+01:00

Gisteravond was het zover. De afgelopen dagen was ik druk bezig om een betaalbare, kleine diesel te vinden met niet overdreven veel kilometers op de teller en als het even kan een onderhoudshistorie en een verkoper die niet om de twee woorden 'weet je wel' roept.

Gisteravond dus. Ik had een goede kennis meegenomen die de auto op eventuele gebreken ging controleren. Voor we van huis gingen, hadden we een soort van afspraak gemaakt. We speelden 'good cop, bad cop.' Oftewel hij ging overal over 'zeiken' en ik vond alles wel meevallen enz.

De auto bleek voor de verandering geen schadeauto te zijn, alle stempels stonden in het boekje, de bonnen waren aanwezig en ik kreeg zelfs het nummer van de garage om te checken of alle bonnen echt waren. Ik ging overstag. We deden een soort van handjeklap en de deal was gesloten. Aanstaande zaterdag gaan we hem overschrijven!!!

(Spannend hè, oma!)

2007-02-25T23:07:00.000+01:00

Ik kreeg zo'n lief mailtje van mijn oma, die wil ik jullie niet onthouden! Ook mijn oma volgt op de voet alles auto-perikelen en dit stuurde ze me:

Lieverd,

Vraag oma een renteloos voorschot, en koop daar dan bij de Nissangarage in XXXX een tweedehands Nissan van.

Mijn auto: was elf jaar geleden door mij tweedehands gekocht. Meer dan 100.000 op de teller. Dit jaar pas de eerste grote reparatie, nl. roest aan de onderkant omdat hij altijd buiten staat.

Op alle auto's drie jaar garantie. Bij pech door het hele land gratis vervangende auto, sleephulp naar plaatselijke garage en reparatie. Ik stond een keer in Utrecht op de Verzamelaarsbeurs en dacht dat mijn auto wat mankeerde: hij maakte een raar geluid. Werd gratis afgesleept, ik werd er gratis later heengereden en hij bleek gratis niets te mankeren, ze hadden gewoon een raar nieuw wegdek aangelegd in Utrecht.

Zoen, oma

Lief hè? Ik heb besloten geen gebruik te maken van het aanbod, lenen is erg verleidelijk maar als het even kan vermijd ik het liever. Iemand van mijn leeftijd zou zichzelf toch moeten kunnen bedruipen?

Dit weekend hebben we wat proefritten gemaakt in mogelijke auto's maar het is onvoorstelbaar wat een meuk er wordt aangeboden op marktplaats. KM-standen die worden teruggedraaid, handelaren en garages die je lokken met een aantrekkelijke, goedkope auto die, als je belt nog aanwezig is maar als je langskomt nèt verkocht is en als je een dag later belt gewoon nog te koop staat. Of mensen die doodleuk vertellen dat ze de auto al jaren met veel plezier gehad hebben maar als je de RDW-gegevens checkt, blijkt dat de auto een week eerder van eigenaar is verwisseld. Zo zie je maar, een goede auto kopen is zo makkelijk nog niet!

2007-02-22T23:00:00.000+01:00

Och, ik vergeet helemaal te vertellen over mijn nichtjes, die waren hier een paar dagen geleden. Ik kreeg zelfs een tekening, is het niet ZOET!Let vooral op mijn naam ...

Voor de vorm sla ik vanavond de tannis maar een keer over. Vriendin E. is vliegen en alleen is ook maar alleen. Bovendien heb ik nog steeds geen vervoer. De dagen zijn daardoor trouwens ook ineens een stuk langer. Zo moet ik drie kwartier eerder mijn bed uit om dan op de fiets naar het station te peddelen, een kaartjes trekken en rennend de trein halen. Of net niet en dan wacht je gewoon een half uur en denk je aan je warme bed. En dat die auto toch misschien zo slecht nog niet was. Als ie tenminste reed.

Ik ga maar weer slapen. Ben een beetje moe van al dat surfen naar auto's.

2007-02-21T22:46:00.000+01:00

MIJN AUTO IS VERKOCHT!!!

Jippie! Wat ben ik blij dat ik van dat ding af ben.

Nu nog een nieuwe maar voorlopig ga ik met de trein. Dat is wel even afzien maar goed, het dient een hoger doel. Mijn afspraken buiten de deur moeten maar naar Hoorn komen.

Ik ga naar bed, ben op. Ondanks de vrije dagen ben ik erg moe. Komt denk ik door die Berlijn van gisteren.

2007-02-20T11:03:00.000+01:00

Er is gisteravond één kijker geweest voor de auto ...

2007-02-19T07:58:00.000+01:00

Vandaag ben ik maar weer naar het zonnige zuiden afgereisd. Fuerte Ventura dit keer. Alleen maar om de kosten van de auto zo snel mogelijk te kunnen aflossen. Ook staat ie per vandaag op Marktplaats dus het is even afwachten. In een half jaar tijd heeft die auto me meer dan tweeduizend euro gekost. Ik ben er klaar mee.

Het was vrij makkelijk om in slaap te komen, ik was een beetje vergeten dat vliegen zo vermoeiend is. Zowel heen als terug was de machine afgeladen. Geen bijzondere dingen meegemaakt, beetje in de cockpit gehangen en wat acquisitie gedaan …

De co vertelde dat ie voorzitter was van een vereniging van eigenaren van een appartementencomplex in Zandvoort. Van dat complex moeten alle kozijnen vervangen worden en dat is best een grote klus. Zo;n 24 appartementen met ieder minimaal drie kozijnen. En, laten wij nou de perfecte houtsoort in huis hebben om die kozijnen van te kunnen fabriceren …ik gaf hem mijn kaartje. We waren beiden enthousiast.

Rustig vlogen we verder …

Op Fuerte Ventura stonden we naast een Transavia machine. Hij leek allemaal stickers op de romp te hebben. Ik kon helaas niet zien wat het moest voorstellen, we stonden net iets te ver van em af. . Één gate om precies te zijn. De rest van de vlucht was gewoon gezellig. Zowel qua crew als bemanning.

En nu ga ik beginnen aan de eerste werkdag van de week …

2007-02-18T20:14:00.000+01:00

Mijn auto stond vrijdagmiddag nog steeds in de garage dus ik belde even met crewco, even vragen of toevallig één van mijn crewleden uit Haarlem afkomstig was. Crewco wenste niet gestoord te worden. Ze werden zelf gestoord van een nieuw software systeem waarvan de meeste de ballen snapten. Dan maar naar crewsupport, de naam zegt het al. Gelukkig hielp zij me uit de brand. Niet alleen noemde ze alle namen van de crew, ook bleek toevallig één iemand uit Haarlem te komen. Ik belde hem op en het was geregeld. Precies om drie uur in de nacht zou ik op een brug klaar staan en hij zou me oppikken. Het klinkt allemaal weer spannender dan het was …

Ik had nog behoorlijk wat uurtjes kunnen slapen dus niet geheel uitgeput begon ik aan de reis. De carnavalsvakantie is weer begonnen dus we hadden op de heenreis zo’n 40 kinderen in alle leeftijdscategorieën. En ook werden we geconfronteerd met verschillende opvoedingen. Soms ontbraken dit zelfs geheel. We waren dan ook niet onverdeeld gelukkig toen we aan het tweede deel van de dag begonnen.

Met slechts 31 passagiers vlogen we terug naar Amsterdam. Wat een verademing!

Tijdens het instappen werd ik geconfronteerd met een kibbelend, wat ouder, echtpaar. Nix was goed. Ze zaten niet aan het gangpad, de hostess had het verkeerd gedaan enz. Ik vroeg fijntjes of ze wel een leuke vakantie hadden gehad? “Vakantie? Meid, we zijn tien weken weggeweest en het was heerlijk!” Terloops ving ik iets van een Nijmeegs dialect op. Ik vroeg of ze daar vandaan kwamen en toen werden we dikke vriendinnen. Het grappige is dat elke bevolkingsgroep, misschien zelfs wel iedere regio, een andere manier van omgaan met elkaar heeft. Zo zijn de Westfriezen wat stugger en nuchterder en de Nijmegenaren directer, recht voor hun raap en kan hun humor nogal op het randje zijn. Een beetje zoals het mijne zeg maar. Ik kom daar namelijk –vroeger dan hè, héél vroeger- ook vandaan.

De rest van de vlucht verliep weer rustig, we namen onze broodnodige rust en verbaasden ons over de hoeveelheid ijs tussen de raampjes. Nu moet je weten dat ieder vliegtuigraampje aan de binnenkant bestaat uit een plastic plaatje en in de romp zit dubbel glas met een gaatje. Op het binnenste glas, in verband met de drukcabine. Als de lucht nou erg vochtig is, kan hier vocht tussen gaan zitten en op grote hoogte bij -50, bevriest dat. En dat levert dan weer leuke plaatjes op. Je moet toch wat met al die tijd die je over hebt?En toen gingen we ‘ineens’ alweer bijna landen. Hier zitten we ergens boven Nederland, ik vermoed Nieuw Vennep of Hoofddorp aan de keurige blokken te zien. En hier –eindelijk- wat leuke plaatjes van Haarlem. En ja, mijn huis staat er ook op! En in de buurt van Corus, tegenwoordig Tata, maakten we een bochtje naar rechts. Weer even langs het Rottepolderplein en toen stonden we alweer op de Polderbaan. Ik werd bij mijn gerepareerde auto afgezet en reed voorzichtig naar huis. Ik ben vastbesloten mijn auto heel gauw te gaan verkopen.

2007-02-16T19:10:00.000+01:00

Ik ben zojuist gebeld over de kosten van de reparatie. Ik ga maar naar bed, dan hoef ik er niet bij na te denken.

Eerst maar even crewco bellen, misschien hebben ze zondag ook nog een vlucht voor me ...

*en huilend viel ze in slaap*

2007-02-10T18:37:00.000+01:00

Zoals jullie wellicht weten heb ik altijd mazzel met auto's ...zo ook nu weer.

Al een week of wat rammelde en schudde mijn auto als ik hem startte. Niet als de motor koud was, nee, alleen als ik bijvoorbeeld net getankt had en dan weer weg wilde rijden. Alsof er een hamerorkest onder mijn motorkap bezig was. Toch maar naar de garage.

Vrijdagochtend bracht ik haar weg en vrijdagmiddag werd ik gebeld: "Eeh, ja uw Polo, daar mag u niet meer mee rijden. Waarschijnlijk ligt uw kransslagader eraf (dat is 'vrouws' voor starterkrans, de betekenis is echter gelijk: voorlopig rijd ik geen auto meer.) en als u hiermee doorrijdt kan ie eraf schieten en uw versnellingsbak naar de Filipijnen (dat is 'vrouws' voor Filistijnen) helpen.

Wat ben ik blij met RouteMobiel ...

Maar ik had ook een etentje in de buurt van Hoorn. Hoe moest ik dit nu weer gaan oplossen?

Het voordeel van een hectische baan is dat je snel zaken op orde hebt. Je leert omgaan met crisissituaties. Binnen tien minuten had ik een vervangende auto geregeld voor volgende week, werd de auto versleept door RouteMobiel en kwam mijn gastvrouw me ophalen van mijn werk en zou ze me 's avonds weer op de trein zetten.

En zo kon het toch nog een gezellige avond worden. Ik kon even de gedachte van me af zetten dat de reparatie van de auto me minimaal een maandsalaris gaat kosten ...

*zucht* *snik*

2007-02-09T18:50:00.000+01:00

Ik was er klaar voor, zowel voor de passagiers als voor de vroege meldingstijd. Om kwart over vijf in de morgen stond ik op Schiphol. In de crew zat inderdaad XXaax dus het was een grappig weerzien. Zij woont notabene in de buurt van Hoorn dus voor haar was het ook nog spannend of ze na de vlucht nog wel thuis kon komen ...weer een andere collega kwam helemaal uit Twente dus, om een lang verhaal kort te maken: ik ben gewoon een watje!

Enfin, we gingen redelijk op tijd van de blokken om vervolgens gede-iced te worden. De machine wordt dan eerst afgespoten met warm water en daarna besprayed met een glycol mengsel zodat er geen ijsvorming ontstaat op de vleugels. Wel zo handig en vooral veilig. Als luchtvaartmaatschappij lijken wij altijd de meest sociale te zijn. We laten iedereen voorgaan, vooral de KLM. Ach, als het langer duurt dan wachten wij gewoon nog even. Vandaag gingen we met een half uurtje vertraging de lucht in.

Hier waren we al redelijk in de buurt van Madeira. Dit is een puntje van Porto Santo.Onze piloot riep nog even om dat je "vanaf Madeira prima met de boot naar Porto Santo kunt." Vervolgens zien we een klein vliegtuigje die duidelijk onder weg is van Madeira naar ...juist! We hadden de lachende wandelschoenen op onze hand!

Voor het eerst, in al die jaren dat ik vloog en op Funchal kwam, scheen vandaag de zon. Wat ziet dat eiland er dan ineens mooi uit!En dan wordt er in Den Helder al geklaagd dat de vliegtuigen zo dicht over komen vliegen ...

Erg lang stonden we er niet. Er werd wel wat sneeuw op Schiphol verwacht maar we ondervonden er vooralsnog geen hinder van. Ergens in het Noorden van Portugal lag wel wat sneeuw.Hoe verder we naar het Noorden vlogen, hoe dichter de bewolking werd. Het weer op Schiphol werd nauwlettend in de gaten gehouden maar er was nog geen reden voor paniek. En dus landden we gewoon een half uur te laat en zonder hinder van sneeuwstormen. Op Schiphol lag een dun laagje sneeuw.Terwijl we terug taxieden naar de gate zagen we vliegtuigen die nog aan hun vlucht moesten gaan beginnen. Dus die moesten ook gede-iced worden.We reden rustig verder en terwijl het voorwiel over de lampjes in de taxibaan denderde riepen we om "dat mensen zich geen zorgen hoefden te maken. Het vliegtuig was voorzien van sneeuwkettingen."

2007-02-07T21:19:00.001+01:00

Het is de laatste tijd rustig en dat geldt voor zowel mijn log als op mijn werk. Niet dat ik niets te doen heb, maar alles is onder controle. En dat werkt verdomd lekker.

Vandaag was weer zo'n dag waarop je niets plant maar dat dingen je gewoon overkomen. 's Middags liep ik in de lunchpauze even het centrum van Hoorn in om daar vervolgens een vlieg-collega tegen te komen. Grappig. Ik wist nog wel haar voornaam maar ik kon even niet op haar achternaam komen. Het was iets met twee a's ofzo ...

Daarna ging ik weer vlijtig verder met mijn klusjes op het werk. In de tweede helft van de middag checkte ik even de krant online. Ik zag daar een voorspelling over het weer van donderdag en ik bedacht me dat het misschien wel verstandig zou zijn om een dagje vrij te nemen. Het werk liet het toe en om nou te stranden in Hoorn. Mmmm, ik strand liever ergens anders.

Kort daarna hadden we een afspraak buiten de deur. Ergens in 'the middle of nowhere', ik wist niet dat zulke natuurgebieden nog bestonden in Nederland! Prachtige plaatjes!Aangezien ik schoenen had aangetrokken die wel leuk staan maar hartstikke lek zijn, stond ik binnen de kortste keren met natte sokken te koukleumen. Als communicatiemedewerker moet je natuurlijk op je centjes letten. Zolang de zolen er niet onder uit vallen, kunnen de schoenen nog best een tijdje mee. Mijn chef liep in een jas waarvan geen enkele knoop het overleefd had. Haar salaris moet ook aan de lage kant zijn.

Ik besprak de weerssituatie met mijn coördinator, zei dat ‘als het weer echt zo slecht zou worden, ik graag een vrije dag wilde opnemen.’ Ze gaf aan dat het ‘geen enkel probleem was.’ Ze trok haar knooploze jas nog wat dichter om zich heen.

Eenmaal thuis bedacht ik dat de slechte weerssituatie niet alleen gevolgen heeft voor het verkeer op de weg maar vooral ook voor het vliegverkeer. Daarom dacht ik dat er waarschijnlijk wel freelance stewardessen nodig zouden hebben, dan nam ik toch maar die vrije dag op. Even checken met mijn chef en het was geen probleem. Ik belde crewco …

“Goedemiddag XXXXX met XXXX.”
“Hey XXXX, met Marjolein.”
“Hey Loppies! Nou dat is toevallig, ik heb net je log open staan maar ik heb nog geen tijd gehad om te lezen.”

We lachten even, kletsen wat bij en toen gooide ik de knuppel even in het hoenderhok.

“Ja, ik dacht ik bel even, gezien het weeralarm van morgen dacht ik dat er misschien wel een vlucht open zou staan.”
“Weeralarm????”
“Eeh ja, dat stond net op internet. Het KNMI heeft ivm heftige sneeuwval die morgen over heel Nederland wordt verwacht een weeralarm afgekondigd.”
“Ow, nou, da’s goed dat je belt dan. Ik denk wel dat we daarop moeten anticiperen. We bellen je zo terug!”

Voor we ophingen fluisterde ik haar nog toe dat “ze gewoon net moest doen of zij iets over het weeralarm had gehoord, niet ik.”

Tien minuten later werd ik teruggebeld dor haar collega. Ik kan vliegen. Ik kon kiezen uit een ochtend-München, Kopenhagen, Malaga of een Madeira. Een ochtendvlucht is wel zo handig, ondanks de sneeuwval ben ik naar alle waarschijnlijkheid wel (laat) in de middag terug. Keurig op tijd voor mijn nachtrust voor de vrijdag op kantoor.

Ik koos voor de laatste bestemming, FNC, als je vliegt moet je wel uren maken. Anders kan ik nooit nieuwe schoenen kopen. Ik vroeg nog of ik moest ‘purseren’ of dat er al een purser op stond. “Je vliegt met XXXX XXaaX en die is purser op je vlucht!”

Ik viel van mijn stoel.

Laat dat nou dezelfde persoon zijn die ik vanmiddag in Hoorn tegen het lijf liep!

PS Waarom ik wel ga vliegen en niet ga werken op kantoor? Omdat Schiphol-Haarlem nog wel te rijden is in de sneeuw, vijftig kilometer door de polder is weer een heel ander verhaal.

2007-02-01T21:09:00.000+01:00

Op het werk heb ik voor het eerst een hele rustige week achter de rug. Ik weet dat mijn baas meeleest dus waarschijnlijk zal dit ook mijn laatste rustige week zijn. En dat vind ik echt niet erg, een beetje hectiek vind ik juist heerlijk!

Vandaar ook dat ik weinig te melden heb ...

Anders dan een beetje sporten en studeren heb ik deze week niet gedaan. Ow ja,behalve dat ik nu aan de accupunctuur zit. En daar heb ik een aantal belangrijke lessen geleerd, twee om precies te zijn:

1) Tijdens de hele sessie is bewegen uit den boze.
2) Wanneer de naalden eenmaal zijn ingebracht dien je dus ook jeuk aan je neus te negeren.

Eigenlijk is er nog een derde punt. Zorg dat je een accupuncturist vindt die op de begane grond praktijk houdt. In geval van brand kun je altijd zelf de deur uit lopen.

2007-01-28T17:25:00.000+01:00

Pfff, het heeft wat bloed zweet en tranen gekost maar EINDELIJK heb ik ze: kaarten voor de Dolly Dots...

Afgelopen zaterdag zat ik al om 5 over 10 achter de PC om kaarten te bestellen. Met mij nog tienduizend anderen want de website bleef maar aangeven dat ik in een wachtrij stond. Net voor ik aan de beurt was drukte een zeker iemand op het kruisje rechtsboven in het scherm. En weg was mijn beurt. Toen ik eindelijk weer op de site terecht kon, drie kwartier later of zo, waren de goede kaarten al weg.

Ik ging maar douchen en 'in with anger, out with love' oefenen onder de douche.

Na twee uur kwam ik als herboren onder de douche vandaan, het debacle van de ochtend alweer ver achter me latend.

De laatste tijd ben ik goed bezig op sportgebied! Ook zaterdagavond was het raak. Met z'n vieren huurden we een bowlingbaan en de ballen vlogen je om de oren. Je zou er maar verslaafd aan raken! Ik denk trouwens dat we volgende week weer gaan ...

Op de terugweg hoorden we dat er een extra concert gepland werd, notabene een dag eerder. Thuis kroop ik snel achter de PC en ja hoor; de kaarten zijn binnen!!!

Het lijkt me zo leuk om in zo'n vol AHOY te staan met allemaal mensen die waarschijnlijk ook uit nostalgie kaarten hebben gekocht.

2007-01-26T18:57:00.000+01:00

Tijd voor een update!

Heel de week stond ons bedrijf op haar kop. In de gangen van de kantoren en tussen de keten door gonsde het van de geruchten. Er stond iets te gebeuren maar wat? Het enige dat men aan het begin van de week wist, was dat er een soortement van workshop gegeven zou worden, maar hoe en wat, tsja, daarover liepen de meningen nogal uiteen ...

"Als ik maar niet mee hoef te doen met een rollenspel!"
"Jeetje, ik word toch niet betaald om na te denken!"
"Pfff, heel de dag binnen zitten, ik ben liever buiten bezig. Het is al druk genoeg!"

Je begrijpt, er heerste nogal wat onrust.

Op maandag startte de eerste workshop en aan het eind van de week zouden alle 600 werknemers aan de beurt zijn geweest. Voor de snelle rekenaars onder ons, iedere dag werden er 120 mensen op cursus gestuurd. En waarom vraag je je dan af?

Eenvoudig:" Om ons, de werknemers te betrekken bij de toekomst van ons bedrijf!" En hoe kun je dat anders -zo niet: BETER- doen dan door je werknemers te laten meedenken.

Iedere dag werd de grote groep onderverdeeld in vier groepen van 30 en die werden weer opgesplitst in kleinere groepen van 6 mensen. Voor de hele groep was er de keuze uit 4 onderwerpen waarop je je creativiteit mocht loslaten. Bijvoorbeeld: Ons bedrijf wint in 2012 de prijs voor beste bouwbedrijf, met je groepje van 6 ging je de hele dag brainstormen over hoe we dit doel gaan bereiken. Per onderwerp gingen 5 groepen brainstormen en de ideeën werden binnen de groep gepresenteerd. Het winnende team presenteerde hun ontwerp vervolgens voor de hele groep.

Hoe stug en owillig sommige mensen aan het begin van de dag ook waren, aan het einde van de dag gingen de meesten moe maar voldaan naar huis. Zo had ik een timmerman in mijn groepje zitten die liever een hamer in zijn handen had dan een pen en papier. Logisch, hij heeft een keuze gemaakt voor een vak in de buitenlucht. Toch draaide hij bij en ging hij enthousiast meedenken met ons vraagstuk. En af en toe een beetje knutselen ...

Iedereen heeft wel iets opgestoken van die dag, meer kun je niet verwachten. Hopelijk bedenken mensen in de aankomende tijd nog briljante ideeën waardoor we het bedrijf gezamenlijk naar een hoger plan tillen. Het belangrijkste voor de directie is natuurlijk de follow up. Er moet natuurlijk wel iets gedaan worden met alle input die geleverd is...

En daar mag ik gelukkig ook weer een beetje in meedenken.

PS vriend P., ik heb F. gevraagd maar ze heeft al verkering ...Maar ze vond je desondanks (en dit zijn haar eigen woorden) "een leuke vent!"

2007-01-22T17:32:00.000+01:00

Op zaterdagmiddag reden we naar Middenbeemster om de kaarten op te halen. De plaats van bestemming bleek een boerderij met heel veel honden. De kaartenverkoper wilde van zijn kaarten af omdat een vriend die mee zou gaan, ziek was geworden. Zijn vrouw en een andere vriend gingen wel. We gaven zijn vrouw (die plaatsen naast ons had) een hand en namen afscheid. Bij de voordeur zei hij nog:”Ik heb in ieder geval je nummer, kan ik je nog eens bellen om te vragen of mijn vrouw zich gedragen heeft!” We lachten met hem mee en verlieten het pand.

Op zondagmiddag wilden we nog even iets sportiefs doen dus we boekten een tannisbaan. Even dat luie zweet eruit. In de loop van de middag nog wat hand en spandiensten verricht voor ‘ons’ hotel en toen was het tijd om te gaan!

Vol verwachting klopte vooral mijn hart. Zou het nog herkenbaar zijn? Kan ik nog meezingen en hoe zien ze er eigenlijk uit na al die jaren?

We vonden een parkeerplek vlakbij het gebouw (wat dat aangaat vind ik het altijd prettig om een concert in Ahoy bij te wonen: waar je ook zit of staat het is net allemaal niet te groot of te massaal) en vijf minuten na binnenkomst begon het eerste optreden.

Saillant detail: De ‘vrouw van’ was er nog niet maar toevalligerwijs zat er naast me een oud-collega van het vliegen. Twee jaar geleden zat ik aan boord bij haar vanaf Aruba. Wat is het toch een kleine wereld! We zongen mee met Bennie Jolink en zijn veelal onbegrijpelijke tekst. Behalve ‘oehoeoehoe oehoeoehoe oeoeohoerend hard!’

Af en toe keken we naar onze buren. De “vrouw van” en “een vriend.” Ze leken het erg gezellig te hebben met elkaar. We zochten er niets achter.

Na nog meer optredens volgden eindelijk de Dolly Dots. Ik zag dat er vier stoelen het podium op werden gesleept dus als die hard-fan wist ik dat ze zouden beginnen met She’s a Liar. Het was een feest van herkenning, ik kon alle nummers (3!) meezingen en behalve ouder en dikker, waren ze niet echt veel veranderd. En nou schijnt het zo te zijn dat in mei een reunie-concert gepland staat...

We keken weer naar onze buren en vielen meteen van onze stoel: haar hand zat in zijn kontzak en ze gaf hem een kus in zijn nek. Daarna zoende hij haar en het werd iets intiemer.

Ik hoop zó dat haar man mij niet gaat bellen ….

2007-01-20T11:03:00.000+01:00

Afgelopen donderdag kreeg ik een ingeving die mijn hele weekend overhoop zou gooien. Nietsvermoedend luisterde ik ’s morgens naar de radio en daar hoorde ik dat de Dolly Dots (ja, ik was vroeger een enorme fan) zouden optreden als verrassingsact bij de Vrienden van Amstel LIVE in Ahoy!

Snel surfte ik over het net om erachter te komen dat alle kaarten waren uitverkocht. Gelukkig is er ook nog zoiets als Marktplaats.nl. Vrijdagavond vond ik te kort dag, vor zaterdag waren er steeds maar enkele kaarten te koop en voor de zondag was er wel wat in de aanbieding. Helaas kreeg ik op alledrie de emails die ik stuurde, een reply waarin stond dat de kaarten al vergeven waren. Vrijdagavond bladerde ik nog eens digitaal naar Marktplaats en zag twee kaarten voor de eerste ring. Om half elf stonden ze op het net, om tien voor elf had ik de deal telefonisch gesloten!

Mooi, we hadden er zin in!

2007-01-18T17:17:00.000+01:00

Tadaa! klik

Het zal je maar gebeuren!

Wat een weertje vandaag hè? Ik zag de bui op de snelwegen al hangen en aangezien vandaag een rustige dag was op de zaak, besloot ik ietsiepietsie eerder weg te gaan. Ik nam anderhalf uur vrije tijd op en reed met een slakkengang richting huis. Wat een puinhoop onderweg. Vrachtwagens die echt bijna omvielen en ondanks een hele zware rechtervoet toch maar 80 km/u kunnen rijden vanwege de tegenwind. Het lijkt mist maar het was gewoon zware regenval.Je zag haast geen Polo voor ogen.

Had ook wat last van 'wilde haren' en dat in combinatie met het hondenweer én mijn vroege vertrek van kantoor resulteerde dat in een bezoekje aan de kapper. Had namelijk niet het gevoel dat het daar storm zou lopen.

Eenmaal de straat inrijdend zag ik op diverse plekken gesneuvelde dakpannen liggen. Ook mijn dak had flink te lijden onder de wind maar op drie weggegleden pannen na (die ik gelukkig zelf terug kon leggen) had ik geen schade. Ik hou mijn hart vast voor de rest van de avond. Jullie ook sterkte allemaal!

2007-01-17T18:07:00.000+01:00

Wat ik nu weer heb!

Ik kom zojuist thuis en open nietsvermoedend mijn mailbox waarin de volgende mail zit:

Hoi Lopje,

Wat hoor ik nu toch allemaal weer?? hahaha, een jochie in de boeien laten slaan??

Staat morgen in ieder geval VET in de Televaag heb ik begrepen van iemand die ik goed ken daar en naar mij toe kwam met dit verhaal......

Wie was de captain?

Klein wereldje he??

Liefs, ...

En daaronder de mail die hij eerder had ontvangen:

Verhaal over dat jochie klopt als een bus. Hij is door Loppies met handboeien aan een stoel vastgebonden, waarna een ons bekende vlieger een prioriteitslanding op Schiphol heeft gemaakt. Het ventje is daarna door vier potige marechaussees uit de vliegtuig gesleurd, tegen de grond gewerkt en aangehouden. Hij woonde overigens op Vinkenslag in Maastricht. ;-) Morgen lees je alles.

Groet, ...

Ik was met stomheid geslagen en ging maar eens bellen met de persoon die mij mailde. Ik heb best wel rare dingen gedaan in mijn fulltime vliegcarriere maar een jochie (van 9!) in de boeien laten slaan ... nee, dat is me nog niet overkomen. En zeker niet omdat ik een uitstekend alibi had. Ik werkte gisteren gewoon op kantoor!

Gelukkig bleek meneer 2 gewoon verkeerd geïnformeerd en werd ik abusievelijk genoemd.

Pfoe! Hoe had ik dat anders weer moeten verklaren op mijn werk ...?

2007-01-16T09:08:00.000+01:00

Ik heb weer eens in een sleepwagen gezeten. Blijft leuk. Alleen het waarom was minder leuk.

Op maandag blijf ik meestal wat langer op kantoor i.v.m. cursus in Alkmaar. Iets over zessen wilde ik wegrijden en met moeite kreeg ik mijn stuur om. Ik stapte uit, inspecteerde de banden maar constateerde geen gebreken, ik dacht dat ik een lekke band had of zo. Ik stapte weer in, haalde de auto van de handrem en draaide aan mijn stuur. Zonder gevolg. Op het dashboard knipperden twee lampjes 'olie' en 'accu'. Ik kreeg spontaan het vermoeden dat er misschien weleens iets ernstig mis zou kunnen zijn met mijn autootje.

Om zeven uur moest ik in Alkmaar zijn, ik werd ook geacht om die avond een presentatie te geven over het ingeleverde werkstuk ...

Om vijf voor half zeven belde ik de pechhulp van Routemobiel. Ik was vroeger lid van de ANWB maar door de wervende teksten van Routemobiel langs de snelweg èn de lage prijs, ben ik onlangs geswitchd. Ik was gewend geraakt aan de lange wachttijden bij de ANWB dus ik liet de auto maar even alleen en dook weer de warmte van het kantoor in. Ik ging maar een beetje internetten. Nog geen kwartier later ging de telefoon:"Mevrouw, we staan bij uw auto!" Ik rende naar buiten. Binnen twee minuten had de Routemobiel-meneer de oorzaak achterhaald: mijn v-snaar was geknapt en ik had mazzel dat dit gebeurde terwijl ik nagenoeg stil stond, was dit op de snelweg gebeurd dan had ik heel wat schade aan mijn motorblok kunnen hebben. Ik zou er met een paar tientjes vanaf moeten zijn.

Mijn auto werd op de sleepwagen getild en ik kreeg te horen dat er vervangend vervoer klaarstond in een dorpje verderop. Binnen een uur zat ik alweer op de weg in de jongste versie van mijn Polo. Onderweg naar Alkmaar welteverstaan want nu ik maar een half uur vertraging had opgelopen vond ik wel dat ik nog moest gaan!

Ach, de rest van de avond verliep niet bijzonder. Ik hield mijn presentatie en kreeg daar commentaar op. Daarna reed ik mijn huurauto in, op weg naar huis en de kroeg. Met vriendin E. die ik al veel te lang geleden voor het laatst gezien had!

2007-01-13T15:12:00.000+01:00

Wow, ik heb het weekend gehaald!

Wat een drukke week hebben we weer achter de kiezen, met als topdagen dinsdag en vrijdag. Hebben jullie ons trouwens nog in de krant gezien gisteren? We stonden er in met een paginagrote advertentie. Omdat we jarig waren. En wie jarig is, trakteert.

Aan het begin van de week legden we laatste hand aan de relatielijst. Gisteren werden er op zo'n 200 adressen dwars door Nederland, slagroomtaarten bezorgd. Na twee weken vakantie was dat een leuke 'inkomer'. Dinsdagavond ging de opdracht de deur uit...

Tussendoor ('s avonds) legde ik de laatste hand aan mijn schoolopdracht en donderdag kon die op de bus.

Donderdagavond ging ik weer ens sportief doen, samen met vriendin E -die werd overigens dezelfde dag ...tig- hadden we ons opgegeven voor seniorentennis. Beginnersniveau. En het was best grappig. We kregen privéles van zo'n piepjonge, strakke tennisleraar, zo één die nèt oud genoeg is om te stemmen. Op zich brachten we het er niet al te slecht vanaf. Eens kijken of dat luie vet nu wel wil werdwijnen ...

En op vrijdag stonden we dus lekker groot in een aantal dagbladen. Op de achterpagina. Maar ja, ook aan zo'n advertentie gaat nogal wat werk vooraf, dus dat hield onze afdeling ook lekker van de straat.

En nu is het weer even rustig. Tot nog toe hoor ik alleen maar positieve berichten dus dat is mooi. Geeft een hoop voldoening.

Volgende week ga ik lekker verder met mijn overige opdrachten en pas tegen het eind van de week verwacht ik weer een piek qua werkzaamheden!

2007-01-09T20:18:00.000+01:00

Ik weet het, het doet pijn aan je ogen maar toch wilde ik even wat van me laten horen. Vandaag is de boodschap dat ik erg toe ben aan een borrel!

2007-01-06T15:34:00.000+01:00

Het is nog steeds vakantie en er is werk genoeg voor de freelancers. Bovendien vind ik het nu weer echt leuk om te vliegen dus als ik de kans krijg, grijp ik die graag!

Vrijdag mocht ik naar ……weer een Canarisch Eiland. Naar het eiland van de wandel- en bergschoenen, La Palma. We hadden een erg zware bezetting vandaan qua personeel, de langstvliegende stewardess en tevens purser en trainer, een purser in opleiding en nog een purser. En in de cockpit zat Didimon. Kijk, da’s weer zo iemand die ik veel te lang geleden gezien heb. Freelance vliegen kan ik echt iedereen aanraden! Je gaat echt met plezier naar je hobby.

Op de heenvlucht zaten we maar halfvol. Ik was daar een beetje bang voor want we vlogen met een gepimpte versie van één van onze vliegtuigen en bij een geringe bezetting was ik bang voor de impact van dat interieur op mijn ogen. Het bleek gelukkig best mee te vallen alhoewel veel passagiers-outfits ernstig vloekten bij de kleur van de stoelen. En dan lees je in de krant dat Nederlanders zich steeds beter gaan kleden.

Het is trouwens wel grappig, als je langer naar de bekleding kijkt denk je dat je een sms ziet!Maar wat er dan precies staat!? Iets over TUI aan die smileys te zien.

We begonnen dus rustig aan onze werkdag van iets meer dan 12 uur. De passagiers waren van het type GWS. En dan bij voorkeur in open sandalen of in GEOX wandelschoenen die nog voor de start uitgingen. Glossy magazines en roddelbladen raakten we niet kwijt aan deze doelgroep, hadden we de Quest, ZIN of Home and Garden aan boord gehad, dan waren we zeker los gegaan. We stelden onze verkooptarget naar beneden bij en verwachtten vooral thermoskannen en zelfgesmeerde broodjes op de uitklaptafeltjes aan te treffen. Tegen alle verwachting in kocht men toch (kruiden)thee en hier en daar een broodje. We waren even vergeten dat passagiers geen drankjes meer mochten meebrengen aan boord, althans niet meer dan 100 ml per persoon.

Ook liet ik me regelmatig in de cockpit van vandaag zien en rustig kabbelden we, al snoepend, voort boven de wolken. Hier ergens boven Portugal.OziExplorer is echt een leuk programmaatje! Ik besloot tijdens de nadering mijn camera weer eens tevoorschijn te halen. Hier zie je de bergtoppen van La Palma. Op La Palma zelf was mooi te zien hoe laag de bewolking hing. Na een korte stop op het eiland kwamen de passagiers voor de terugvlucht alweer aangewandeld.

We waren net opgestegen en maakten ons klaar voor de service. Ik bukte me net om iets uit mijn trolley te pakken toen ik een vrouwenstem hoorde “Mevrouw!” Ik kwam weer omhoog maar blijkbaar reageerde ik niet snel genoeg want, iets bistiger dan de eerste keer, hoorde ik weer “MEVROOUUW!” Ik keek de dame aan en vroeg haar of ik haar van dienst kon zijn. Of ik iets te drinken voor haar had. “Jazeker maar ik mag niets weggeven, alles is tegen betaling. Ik kan wel een glaasje water voor u tappen?” Daar ging ze mee akkoord. Ze was namelijk net bijna gestikt in een hoestbui. Dat stond echter niet op haar voorhoofd dus ik wist van nix. Er kon geen bedankje af, ze dronk haar glas leeg en liep weer naar haar stoel. Ik besteedde er verder geen aandacht aan en ging door met het opbouwen van mijn trolley. Bouwen gaat me de laatste tijd goed af!
De purser riep om dat we aan onze service gingen beginnen en ik wilde de cabine inlopen maar mijn weg werd versperd door een man van midden vijftig. Ik vroeg hem vriendelijk een stapje opzij te doen maar werd onderbroken door hem. Op nogal botte wijze gaf hij mij te verstaan twee appelsap te willen. Ik legde hem –vriendelijk en geduldig- uit dat we nu de cabine ingingen en dat ik zo bij hem zou zijn. Hij ging daarmee niet akkoord en commandeerde mij om hem NU twee appelsap te geven. Bovendien had ik zijn vrouw net ook al een glaasje water geweigerd. Het werd even zwart voor mijn ogen. Onaardig doen is één ding maar me valselijk beschuldigen van iets, daar hou ik echt niet van. Ik gaf de man fijntjes te kennen dat ik zijn vrouw wel degelijk een glas water had gegeven maar als hij zo ging beginnen. Hij zou vanzelf aan de beurt komen als hij zou gaan zitten, niet nu. De man ontplofte, begon te tieren dat onze service abominabel was en eiste mijn naam.

Wat is dat toch met passagiers, als het ze even niet zint gaan ze gelijk met hun hakken in het zand en schrijven ze je de grond in.

Helaas voor hem was mijn naambordje niet zichtbaar. Ik vertelde hem dat hij best mijn naam mocht hebben maar alleen in ruil voor zijn paspoort want als hij zijn verhaal ging vertellen dan wilde ik zijn naam om mijn kant van zijn verhaal te vertellen. Hij brieste door maar ik besloot er geen aandacht meer aan te besteden. Er waren mensen aan het wachten op een hapje en/of drankje.

Gelukkig waren de overige passagiers wel aardig en kon ik het incident snel van me af zetten. Één minuut voor schema parkeerde Didimon het vliegtuig aan de C-pier en togen we weer naar de ‘crewg’. We maakten het weer iets te laat, sommige dingen leer je nooit af!

Vandaag ben ik lekker vrij en ga ik mijn Nima-opdracht maar eens afmaken.

Wat zal ik morgen toch eens gaan doen?

2007-01-05T11:33:00.000+01:00

Wat me de afgelopen vlucht is overkomen, dat kun je niet plannen. Dat is iets wat misschien één keer op de duizend of zelfs misschien maar één keer op de honderdduizend vlucht gebeurt. En waarom nou weer nèt bij mij?

*Zucht*

Waarschijnlijk vindt iemand daarboven dat ik echt te weinig sappige verhalen meer heb en heeft ie daarom bewust de boel zo in de war gestuurd.

Zoals gezegd, een collega van mijn bouw-werk zou terugvliegen vanaf Arrecife. Ik belde tegen het middaguur met crewco omdat ik wilde weten wie er purser was en of ze misschien een briefje met een verzoek in zijn of haar postvak wilden doen. Tegelijkertijd vroeg ik of er misschien nog een plekje op die vlucht vrij was …

En ja hoor, ik kon mee! Da’s mooi. Ik kwam om half vier het gebouw binnen gelopen en tijdens de briefing hoorde ik dat er nog een ACE uitging. Om het zekere voor het onzekere te nemen, gaf ik die crew een briefje met daarop haar naam dat ‘mocht het nou zo zijn dat om wat voor reden ook (let vooral op dat ‘wat voor reden ook!’) ze niet bij mij aan boord zou zitten, ze toch even aandacht zou krijgen van de crew. Met een gerust hart gingen we onderweg naar onze machine.

Zoals ik al vaker geschreven heb, in het winterseizoen vlieg je vaak met mensen die je al wat langer kent. De seizoenskrachten zijn dan uit dienst en vaak zie je mensen die je al jaren niet meer gesproken hebt. Zo ook vandaag. Erg leuk weerzien met de cockpit. En dat de wereld erg klein is, bleek uit de loop van ons gesprek tijdens de vlucht. Zijn beste vriend blijkt de baas te zijn van mijn vriendin A.! Ook dat plan je niet …

We hadden heen slechts 30 passagiers. Nou hadden we een alleraardigste gate-agent de afsluiting kwam brengen en met een stalen gezicht verkondigde dat we er 186 konden verwachten. Ik schrok me rot. Gelukkig bleek het een grap en ik stonk er met open ogen in. Grmbl. Het bleven er gelukkig 30. Het instappen was dus ook in een poep en een scheet gebeurd. De andere ACE zou –gepland- een kwartier eerder vertrekken maar kregen een slot aan hun staart en wij vertrokken tien minuten voor schema vertrektijd. Het was een rustige vlucht en we hadden alle tijd om weer eens bij te praten.

Na de landing en het uitstappen op Lanzarote waren we al gauw weer klaar voor de passagiers. Het was nu een soort van wedstrijdje geworden. We waren onverwacht voor die andere ACE (met vluchtnummer X44) vertrokken en we wilden ook echt wel weer voor hun op Amsterdam zijn. Ons vluchtnummer was X48.

De bagage was al gauw geladen en daar kwam de eerste bus aan. Langzaam maar zeker raakte ons vliegtuig vol. En ineens heb je het. Je kijkt naar een bagagelabel op een buggy en je komt er achter DAT JE DE VERKEERDE PASSAGIERS AAN BOORD HEBT!

Ik had alle mensen met vluchtnummer X44 en onze collega’s hadden dus onze pax en mijn bekende aan boord met vluchtnummer X48. Daar ging onze tijdwinst en viel mijn plannetje in duigen. We gingen naarstig op zoek naar een oplossing. Gelukkig had de overwerkte afhandeling op ACE óók de bagage verwisseld dus we konden zo weg. Ach, al die vliegtuigen lijken ook wel erg op elkaar.

En ook had ik mazzel omdat ik voor de zekerheid nog even die naam had doorgegeven.

De passagiers reageerden erg ok, ze vonden het wel grappig allemaal. We mochten ook nog voor onze collega’s vertrekken en terwijl we langs hun vliegtuig reden vroeg ik de mensen aan de linkerkant vriendelijk te zwaaien naar de mensen in het andere vliegtuig. Er werd massaal gehoor aan gegeven en de captain van de andere kist knipperde even met zijn lichten. De mensen bij ons waren helemaal blij.

Zonder enige bijzonderheden landden we halverwege de ochtend weer op het Haarlemmermeerse asfalt. Onze collega’s parkeerden hun machine niet veel later naast de onze en ik ging nog even buurten, sprak even met mijn kantoorcollega en ging toen naar de crewroom. Tijd voor één drankje want om één uur moet ik alweer aanmelden.

Kijk, als je van je werk je hobby maakt, moet je het wel goed doen!

2007-01-04T14:01:00.000+01:00

Voor het eerst in járen heb ik vakantie met Kerst èn Oud en Nieuw. Wat is dat heerlijk zeg! Maar ja, zo in de tweede week ga je je een beetje vervelen. Niet dat ik van die vakantie af wil maar ja …soms heb je gewoon ff niets om handen. Ach, ik heb een beetje gewerkt aan mijn opdracht voor mijn Nima A, die moet ik maandag inleveren. Ben er trouwens achter gekomen dat ik nog net zo leer als op de middelbare school. Eerst zorgen dat je voldoende uitvluchten hebt om maar niet te hoeven beginnen (afwassen, strijken, huis stofzuigen, planten water geven) en als je dan geen excuses meer hebt, dan pas achter de boeken te kruipen en beginnen. Nou ja, zo heeft iedereen zijn eigenaardigheden!

Eergisteren maar eens gebeld met crewco, ik had wel weer zin in een vluchtje.

En gisteren was het dan zover. Ik mocht naar Tenerife en Las Palmas. Om half twaalf in de ochtend intekenen, in de crew niets dan oude bekenden. Gezellige boel dus! Vooral heen waren de passagiers erg rustig. Terug waren ze erg misselijk. Letterlijk. De ABC-kant was van rij 2 t/m 4 alleen maar bezig met overgeven en ziek, zwak en misselijk zijn.

Op rij 1, de C-stoel zat een Ikea-Roy. Zijn eigenaar had namelijk iets aan zijn been (volgens eigen zeggen was meneer gekeurd door een KLM-arts) en hij moest de hele vlucht met zijn been omhoog zitten. Nu hebben de meeste van jullie wel eens een vliegtuig van binnen gezien en daarom weten jullie vast wel dat dit vrijwel onmogelijk is. Zeker gezien de strenge veiligheidseisen. Om een voorbeeld te noemen, wij mogen als crew niet eens meer onze crewtassen in de pantry laten staan tijdens de vlucht. Waar we onze benodigdheden dan moeten laten is vooralsnog een raadsel want extra kastjes (bij voorkeur met slot) zijn nog niet gesignaleerd. Maar goed, terug naar Roy. Op 1-C heb je nu eenmaal wat extra beenruimte en daarom is die plek bij uitstek geschikt om een kruk neer te zetten met daarop het been. Maar dat mag dus niet! Want op rij 1 mogen geen losse voorwerpen staan. Zelfs tassen zijn uit den boze ook al wordt dit oogluikend toegestaan. Ik ging een gesprek aan met de meneer, legde hem onze policy uit en vroeg hem hoe hij dit normaal regelde. Hij vertelde dat hij al een jaar of 8 à 9 zo vloog, zelfs met ons en dat hij meestal complimenten kreeg van de crew omdat hij zelf voor een oplossing zorgde.

Intussen ging een meisje van stoel 3B naar het toilet, de deur ging op slot en ik sprak verder met de meneer.

Dat begreep ik best, hij bezorgde geen echte overlast maar feit is wel dat het raar is, dat niemand er ooit eerder over gevallen is. Ik heb nu de vraag maar doorgespeeld naar onze Flight Safety afdeling en ik hoop binnenkort een pasklaar antwoord te hebben op deze kwestie.

Ik hoorde wat gekreun vanachter de toiletdeur komen. Ter verduidelijking, het meisje in kwestie had al overgegeven tijdens de vlucht van Tenerife naar Las Palmas, na de korte stop en het opnieuw boarden ging ze in de gate over haar nek, tijdens take-off moest ze opnieuw naar de spuugzak grijpen en toch liet mama haar alleen naar het toilet gaan. Mijn collega maakte de toiletdeur open en daar zat het meisje, een jaar of tien oud en aan alle kanten kwam het eruit. Ik haalde mama uit haar film en zij bevrijdde het meisje uit haar netelige positie. Het behoeft geen verdere uitleg dat we het voorste toilet gedurende de rest van de vlucht niet meer hebben kunnen gebruiken.

En vandaag ga ik weer vliegen… wederom naar de Canarische Eilanden. Een collega van mijn nieuwe werk komt terug van vakantie. Ik ben vergeten om iets voor haar te doen tijdens haar heenvlucht, vorige week, dus vond ik het niet meer dan normaal om haar dan maar persoonlijk op te halen. Tsja, je moet toch wat in je vakantie …

2007-01-01T11:21:00.000+01:00

Happy New Year allen!

2006-12-31T11:14:00.000+01:00

Na een laatste foto in de liftwas het tijd om de wintersportspulletjes weer in te pakken, het appartement op te ruimen en op tijd naar bed te gaan.

Na wat geruzie met Eva in Genève (ze wist het verschil niet tussen links en rechts en stuurde ons ineens een Zwitsere tolweg op!), slechts drie keer fout te zijn gereden en een pitstop te hebben gemaakt bij de McDonalds, kwamen we tegen middernacht weer thuis. Hadden we heen wel een hotelletje geboekt, terug vonden we het niet nodig. Waarom zou je immers uitgerust thuis aankomen? We kwamen nu gewoon moe maar voldaan aan!

En nu we net wakker zijn, gaan we ons eens beraden over de komende avond...

2006-12-29T21:33:00.000+01:00

Vandaag en gisteren waren alle pisten compleet verneukt. Letterlijk. Overal kwamen stenen en rotsblokken door de sneeuw heen maar de pisten sluiten, ho maar. Dan merk je pas hoe afhankelijk men is van de inkomsten die wintersporters met zich meebrengen. Geld is belangrijker dan veiligheid. Doet me denken aan een Amerikaanse luchtvaartbobo die ooit gezegd heeft: “If you think safety is expensive, try an accident.” Op de piste maakt het niet uit, dat blijven individuen dus komt men ermee weg. Jammer. Onze boardfun was op donderdag wel verdwenen. De pisten waren overvol met beginnelingen, kamikazeboarders en –skiers en stenen. Je kon je lol echt niet meer op! Mijn snowboard heeft zoveel te lijden gehad van die slechte pisten dat ze nu echt met pensioen kan.

Ondertussen scheen het zonnetje en was de lucht nog steeds blauw. Wij gingen dus maar op zoek naar een terrasje en keken lekker om ons heen…

2006-12-27T19:37:00.000+01:00

Net als iedere voorgaande wintersportvakantie is er een dag waarop we de laatste lift missen. En dat gebeurde vandaag, tevens hebben we daarmee één van onze negen levens verbruikt.

Na een prima dagje op de piste in Val Thorens besloten we weer terug te keren naar Les Menuires. Maar laten we nou nèt de verkeerde laatste lift te hebben gepakt. Er was wel een manier om weer terug te keren naar ons dorpje maar dan moesten we over een gesloten piste boarden.

Hoe stom ook maar we konden even niet anders. Ons enige geluk was dat het een groene piste was met maar erg weinig steile afdalingen. We hadden onze snowboards in de hand en stapten flink door. De zon verdween achter de bergen en de schemer deed zijn indtrede. We stapten nog steeds flink door. Tot tweemaal toe kwamen we bij een sneeuwkanon die flink liep te blazen maar toen we op die sneeuw wilden stappen bleek het één brok spiegelglad ijs te zijn. Voorzichtig lieten we ons op onze buiken zakken en gleden voorzichtig naar de andere kant. Het werd ondertussen almaar donkerder ...

Dus stapten we flink door. En ineens, na een bocht, zagen we het dorpje in de verte liggen! We slaakten en vreugdekreet, stapten flink door en nèt voor het helemaal donker was en we duizend doden gestorven waren, kwamen we thuis aan. Wat kan dat lekker zijn, vooral die hete douche ...

Nee, volgend jaar zetten we ons alarm minstens een uur voor de laatste -goede- lift naar boven gaat!

2006-12-26T20:20:00.000+01:00

Op tweede Kerstdag en tevens de beruchte derde dag deden we het lekker rustig aan.

Spieren waarvan we niet eens meer wisten dat ze bestonden, protesteerden hevig toen we ’s morgens vroeg probeerden op te staan. We besloten naar ze te luisteren en draaiden ons nog eens om. Pas tegen enen maakten we onze opwachting weer op de piste. Na een paar afdalingen te hebben gemaakt, gingen we lekker genieten van de zon om vervolgens te kijken naar wat zich op de piste afspeelde. Bijvoorbeeld kleding. Hoe kan het toch dat mensen nog steeds in outfits de pisten af komen die ècht hun alerbeste tijd wel gehad hebben?

"Ja maar, hij zit zo lekker."
"Kijk, deze komt uit 1984 maar ik pas hem nog steeds ..."

Bijvoorbeeld die skipakken uit één stuk met felle, fluorescerende details.En niet te vergeten de bijpassende haarband!En, ja, het is een man! Of van die groene pakken met paarse en felroze dingen erop? Na de kleding bekijk je de capriolen van mensen die duidelijk niet gewend zijn om op de lange latten te staan. Zoals op de volgende foto’s. Ach, niets is zo leuk als leedvermaak!

2006-12-25T17:17:00.000+01:00

Merry X-mas iedereen!

Nog even terug naar gisteren ...

"Moe maar voldaan sloten we de dag af met een heerlijke, huisgekookte maaltijd. We gingen naar bed en hoopten dat de spierpijn de dag erna mee zou vallen."

Kerstochtend en de wekker liep om 9 uur af. Voorzichtig tilden we eerst een arm, daarna een bil en een been omhoog en konden vervolgens opgelucht ademhalen; de spierpijn viel erg mee!

We verkenden het gebied -het ski-gebied!- nog eens en besloten een toppentocht te doen. Het gebied Les Trois Vallées heeft er elf in totaal. Helaas moesten we het na de vierde top opgeven. Er waren teveel pisten gesloten wegens slechte of geen sneeuw. De pisten die wel open waren, waren megadruk, zowat elke Fransman of –vrouw die niet hoefde te werken, kwamen we in de bergen tegen. Naast een hele hoop Nederlanders en Engelsen.

2006-12-24T20:12:00.000+01:00

Tegen het einde van de middag kregen we de sleutel van de 16m2 die we voor een week ons huis mochten noemen. Zoals echte zunige Hollanders eigen is, hadden ook wij vooraf de auto volgeladen met lekkers uit Nederland. Om vervolgens nauwelijks meer plek te hebben in de keukenkastjes van ons appartementje.Een voordeel was wel dat we de auto op 50 meter van het appartement konden parkeren en 50 meter de andere kant op begonnen de pisten. We hoefden dus niet al te ver te sjouwen.

We waren zo benieuwd of we wel konden boarden, niet omdat we het niet meer zouden kunnen maar of er wel sneeuw zou liggen. Zoals jullie wellicht gelezen hebben, begin december vloog ik over de Alpen en het zag er van bovenaf bijzonder slecht uit. Op de pisten zelf viel het ook niet mee.

De plaatselijke middenstand die afhankelijk is van de inkomsten die de wintersport met zich meebrengt, hadden goed hun best gedaan. Nagenoeg alle pisten waren open. Helaas was de sneeuw niet overal van goede kwaliteit, soms heerlijk zacht en dan maakte je weer een smakkerd op een ijsplaat. Weet je, zo’n helm is echt geen slecht idee! Maar ja, het oog wil ook wat.

De eerste dag neem je je voor om rustig aan te doen. Helaas gold dat niet voor mijn gezelschap. Mevrouw ging liever in één streep naar beneden. Tsja, je wilt je niet laten kennen hè dus ging ik haar maar achterna. Om haar vervolgens kwijt te raken.Na uren zoeken (allebei onze mobieltjes hadden we voor het gemak, en vanwege een lege batterij, in ons huisje laten liggen) vielen we elkaar weer in de armen nadat we elkaar bij toeval op een piste tegenkwamen.

2006-12-23T18:10:00.000+01:00

Bloed kruipt waar het niet gaan kan, hè?

Vrijdagmiddag zijn we vertrokken richting Frankrijk voor een reis van bijna dertien uur. Met in ons achterhoofd de vermoeiende rit naar Samoëns eerder dit jaar, hadden we bedacht dat het misschien een idee zou zijn om halverwege de rit een snelweg hotelletje te pakken, zo’n Formule 1-ding. Dan kom je niet zo gebroken op je bestemming aan. Zo gezegd zo gedaan, we vonden een hotel precies halverwege de rit en na veel gezoek –natuurlijk staat op de website van Formule 1 niet het exacte adres voor op je navigatie- konden we eindelijk ons kleine maar wel schone bed induiken.

De dag erna reden we heerlijk uitgerust verder naar het zuiden…

2006-12-21T19:55:00.000+01:00

Zo mensen, ik trek even de stekker uit mijn computer.

Ik heb vakantie!!!

Tot over een week of wat ....

PS Duimen jullie dat er een beetje sneeuw ligt?

2006-12-18T22:46:00.000+01:00

Hè hè, eindelijk weer wat te melden!

Vorige week was het echt een gekkenhuis. Mijn directe collega was een paar dagen afwezigdoor persoonlijke omstandigheden en daar hield 'het werk' mooi geen rekening mee. Dat ging gewoon door. En daar komt nog bij dat we eind deze week de deuren sluiten voor twee weken en er nog een hoop moet gebeuren voor we kunne gaan genieten van die welverdiende vakantie!

Maar goed, daarover later meer.

Gisteren had ik een familiemiddag. Mijn allerliefste stiefpapa vierde zijn twee-na-laatste jaar als vijftiger dus dat moest gevierd worden. Jarenlang kon ik niet bij die feestjes aanwezig zijn, vaak vielen ze in het weekend en al die keren zweefde ik ergens in het luchtruim. Sinds ik weer met beide benen op de grond sta, gaat dat plannen een stuk makkelijker. Zonder paps en mams te vertellen dat ik zou komen maakte ik stiekem mijn opwachting. En het werd gewaardeerd. Bovendien zag ik familieleden van wie ik sommige al in geen vijftien jaar meer had gezien. Ok, niet alleen omdat ik een onregelmatige baan had maar soms lopen dingen nu eenmaal zo.

Gelukkig waren daar ook mijn zusjes met alle kinderen dus tante Lein kon volop aan de bak; Hier een snotneus afvegen, daar een schone luier omdoen en vooral héél veel knuffelen.

Ook gingen mijn kleine zusje en ik even op bezoek bij mijn omaatje in het verzorgingstehuis. Al bij de ingang van de kantine wisten we dat we goed zaten. De parkeerplaats stond vol!Hoe leuk mijn omaatje het ook vond om ons weer te zien (en we komen echt veel te weinig) het breekt je hart om haar daar te zien wegkwijnen. Broodmager, aan de rolstoel gekluisterd, bijna blind en niet in staat om Nederlands te spreken. Kortom eenzaam oud worden, je wenst het niemand toe. Ik heb me dan ook voorgenomen om veel vaker op bezoek te komen.

Toen we klein waren, waren we er kind aan huis, geen weekend ging voorbij zonder dat we bij opa en oma waren en nu ze oud is (opa is al een hele tijd geleden overleden) 'vergeet' je soms dat ze er nog is. Ik weet niet voor wie het triester is, voor ons of voor haar.

2006-12-13T18:10:00.000+01:00

Het is toch bizar? Het is half december en de knoppen van de bomen lopen alweer uit ...

En dan denken we met z'n allen dat het broeikaseffect wel meevalt.

Tssssss.

Ik ga even wat lampen uit doen.

2006-12-11T00:04:00.000+01:00

Jeetje!

Dat krijg je ervan als je pas dagen later je logboek aanvult...

Ik vergeet helemaal te vertellen waar ik 'gisteren' overdag geweest ben. Wederom bij het ANP in Rijswijk. Ter eer en meerdere glorie van mijn werkgever en mijn eigen persoontje mocht ik een workshop bijwonen die ervoor moet zorgen dat mijn toekomstige persberichten echte persberichten zijn.

En ik heb heel veel opgestoken van die dag in tegenstelling tot hun weblogseminar...

Bijvoorbeeld dat journalisten een hekel hebben aan mensen die, na het versturen van hun persbericht per email, gaan nabellen 'of het wel ontvangen is en of ze er wat mee gaan doen.'

Ik hoop dat ik binnenkort mijn 'ervaring' in praktijk mag brengen!

2006-12-07T23:35:00.000+01:00

Zo, de woensdag verliep wat rustiger dan de dagen ervoor, ondanks dat er weer een deadline gehaald moest worden. Deze deadline rustte echter op de schouders van mijn collega. Ik was blij toe.

En na woensdag kwam uiteraard de donderdag. Gewoon weer een lekkere drukke dag gehad. 's Avonds ging ik een hapje eten met mijn goede vriendin, E. En al aan het begin van de avond stond ik in vuur en vlam. Letterlijk. We namen een wijntje om de avond in te luiden, ik lachtte iets te hard om een grap (weet niet eens meer of het de hare of gewoon een eigen grap was), leunde naar achteren en laat daar nou net een gretig waxinelichtje staan. Ik hoorde wat knetteren en realiseerde me dat het mijn haar was. In een reflex boog ik me naar E. die met haar volleerde stewardessen-fire-fighting-handen een einde maakte aan het vuur dat aan mijn coupe vrat.

Tjemig de pemig wat stinkt haar dat fikt!

Gelukkig konden we er om lachen. En deze keer bleef ik maar rechtop zitten. Mijn haar zit toch altijd door de war dus het viel en valt niet echt op. Vond het wel slecht van de kroegeigenaar dat ie er als een vaatdoek bij stond. En dan moesten we ook nog betalen voor de spa blauw waarmee E. mijn hoofd afdepte.

De rest van avond verliep probleemloos. We hebben ons opgegeven voor een sportavond. Die kantoorkilo's blijven onverbiddelijk zitten dus moet ik nu actief actie gaan ondernemen. Vanaf volgend jaar wil ik weer in mijn oude vel passen...

2006-12-05T19:37:00.000+01:00

Heb een heerlijk drukke dag gehad. Deel twee van de bevalling verliep voorspoedig!

Even terug in de geschiedenis...

Toen ik bijna vier maanden geleden begon op de afdeling Communicatie, lag er een plan om een scheurkalender te maken. In die scheurkalender moesten allerlei leuke weetjes uit de geschiedenis van ons bedrijf komen en verder nog meer leuke weetjes en feitjes. Met een team van enthousiaste collega's hebben we hier een dikke twee maanden lang, heel veel tijd en energie ingestoken. Er werden deadlines gesteld (èn gehaald) en het idee was om de kalender in het Kerstpakket te stoppen. Echter, die deadline liep iets te vroeg af, dus moesten we met een ander plan komen.

En dat werd het volgende plan:
We drukken op de voor- en achterkant van de kalender een belegde en onbelegde boterham, en de scheurkalender verpakken we dan in een broodtrommel. Op de broodtrommel drukken we het logo dat hoort bij het 75-jarig bestaan van ons bedrijf en zo verenig je het nuttige met het aangename. Want, ieder zichzelf respecterende bouwvakker heeft een broodtrommel, laat dat er dan één van ons zijn! Het logo was anderhalve week eerder gepresenteerd op het Sinterklaasfeest voor de kinderen, dus wanneer laat je de volwassenen er kennis mee maken!?

Vrijdagavond verstuurde ik een paar persberichten ...

Het plan was namelijk dat we onze VUT-ters gingen benaderen met de vraag of zij de verspreiding van de broodtrommels op zich wilden nemen. Addertje onder het gras was dat ze zich wel moesten vermommen als Zwarte Pieten. Ik kreeg louter enthousiaste reacties en maandagochtend stonden de eersten al te springen. Ik had Pietenpakken geregeld, de baas had busjes geregeld en, terwijl de mannen zich zwart schminkten, werden de broodtrommelscheurkalender-combinatie in de bussen geladen. Dolenthousiast gingen ze onderweg, ze vonden het 'skitterend mooi!'

In twee dagen tijd moesten ze 40 werken langs. 's Middags kreeg ik een telefoontje van een redacteur van de Cobouw (hèt dagblad voor de bouw), waar de Pieten waren want dan kon hij een fotograaf sturen. En dat resulteerde in het volgende bericht. Op de voorpagina.

Het is dat ik geen man ben maar je zou er spontaan een harde plasser van kunnen krijgen ...

Enfin, vandaag gingen ze verder waar ze gisteren gebleven waren. Tegen het middaguur werden de verschillende kantoren vereerd met weer andere VUT-Pieten en de trommels. Wederom niets dan lof.

En nu is er een last van mijn schouders gevallen, een project waar we met een klein team, met zoveel enthousiasme aan gewerkt hadden (en die zelfs in de scheurkalender nog een persoonlijke verrassing terugvonden)was succesvol beëindigd.

Zo, ik heb genoeg Pieten gezien, ik ga met mijn benen omhoog voor de tv hangen!

Fijne (pakjes)avond allen!

2006-12-04T19:33:00.000+01:00

Het was een bevalling die nogal wat voeten in de aarde had maar het eerste resultaat mag er wezen!

Nu ben ik er moe van.

Morgen deel twee en een verslag!

2006-12-03T15:28:00.000+01:00

Ik was wel weer toe aan een vluchtje. Na al die droge theorie van de afgelopen weken vond ik het hoog tijd worden om weer even praktijkkennis op te doen. Vrijdagmiddag had ik de keuze uit drie vluchten. "Ik heb een AMS-Las Palmas, vier uur ’s ochtends melden." Ik besloot die vlucht even over te slaan. "Dan is er nog een AMS-Sharm el Sheikh - Hurghada, kwart over elf ’s ochtends melden." "Doemijdiema!" En echt niet alleen omdat ik de kassa hoorde rinkelen omdat het een duty betrof van meer dan vijftien uur. Als je weer eens een vlucht doet moet je het gelijk goed doen!

Om negen uur liep mijn wekker af, ik moest nog wat boodschappen halen en daarna sprong ik om kwart voor elf de auto in. Op de passagiersstoel stond een kilo strooigoed. Keurig op tijd liep ik de crewroom in om daar kennis te maken met mijn collega’s voor de aankomende vlucht. Het zag er gezellig uit, mede omdat het een heavy crew betrof. Gezien de abnormale lengte van de totale werkdag (omgerekend bijna twee kantoorduties!) moesten er extra poppetjes mee, zowel in de cabine als in de cockpit. En de mannen waren vandaag in de minderheid; in de cockpit zowel een vrouwelijke captain als co-piloot en van de zes bemanningsleden in de cabine was er slechts één man.

Tijdens het wachten op de passagiers zat ik even bij de dames (en één heer) in de cockpit. Wist je dat de ramen in de cockpit verwarmd zijn? Kijk maar naar dit filmpje! Logisch ook als je bedenkt dat de temperatuur op elf kilometer hoogte vaak tientallen graden onder het vriespunt is.

Voor de verandering hoopte ik dat er veel kinderen aan boord zouden zitten. Het waren er slechts twee. Maar wel twee lieve. Ik had ze wijsgemaakt dat Sinterklaas langs zou komen en vol verwachting zetten ze hun schoen in de achterpantry. Na een half uur kwam ik ze halen en ze waren helemaal opgetogen bij het zien van de zakjes met kruidnoten en schuimpjes. Ik verheugde me al op de terugreis.

Omdat we met zovelen waren moesten we om beurten verplicht rusten. Ik was aan de beurt voor de eerste rust. Dus staarde ik wat uit het raam en ging maar weer foto’s maken. Voor jullie!Zie je trowuens die ‘puist’ rechts in het midden? Dat is naar alle waarschijnlijkheid een kerncentrale. Valt jullie trouwens iets op als je naar de volgende foto’s van de Alpen kijkt?Juist! Er ligt nauwelijks sneeuw!

Ik begin me ernstig zorgen te maken.

Even verderop maakt het uitzicht weer een hoop goed.Zoals gezegd, ik was aan het rusten. Deze rust vond plaats in de ‘bedoeïenentent’ die tussen rij vijf en zes is ingebouwd, midden tussen alle passagiers. Je zit dus tussen ‘het volk’ en je hoort alles wat ze zeggen. Zo werd ik vergeleken met een Chinees, omdat ik constant uit het raam zat te fotograferen.

Goed, na al dat rusten moest ik aan het werk. De purser nam rust en ik nam het van hem over. Hij wilde graag rusten tijdens het omdraaiproces. Prima, zo vaak vlieg ik niet meer dus dat moest een eitje worden. We waren geland op Sharm el Sheikh, ik nam “afscheid van de passagiers met eindbestemming Sharm el Sheikh, hoopte dat ze een plezierige vlucht met ons hadden gehad en wenste ze een zonnige, zorgeloze vakantie toe. De passagiers met eindbestemming Hurghada worden verzocht te blijven zitten tot nader informatie volgt.” Duidelijke speech, toch?

Nadat de mensen waren uitgestapt deed ik een headcount, je moet zeker weten dat het juiste aantal passagiers nog steeds aan boord zit. Na vier keer tellen kwam ik er nog steeds één tekort. Ik rende naar de bus die beneden aan het wachten was, vroeg of er toevallig iemand in de bus zat die naar Hurghada moest. Geen reactie. Ik rende weer naar boven.

In mijn achterhoofd hoorde ik steeds het woordje ‘kofferparade’.

Gelukkig had ik een namenlijst en er zaten slechts 53 mensen aan boord. Ik liep door het gangpad en streepte de namen af van iedereen die er wel was. Ik was net bij de laatste rij aangekomen toen ik over de PA hoorde “Marjolein, kom maar naar voren, het is opgelost!” Aangekomen in de voorpantry stond daar de verloren zoon; een man van middelbare leeftijd die geen idee had waar Egypte lag en al helemaal niet waar hij naar toe moest. Naar Hurghada dus. Hij was nummer 54.

We lieten de passagiers komen die via Hurghada met ons naar Amsterdam zouden vliegen en zonder vertraging vervolgden we onze weg.

Ook het omdraaiproces op Hurghada ging voorspoedig. We maakten onze borsten nat voor een vlucht van vijf uur en vijf minuten. Aan boord zaten veertien kinderen.

“Dames en heren, jongens en meisjes. Dit is een mededeling voor alle kinderen. Als jullie af en toe uit het raam hebben gekeken hebben jullie misschien af en toe een staart voorbij zien komen. Dat is de staart van het paard van Sinterklaas. Zojuist hebben we van de piloten gehoord dat Sinterklaas zijn uiterste best doet om ons bij te houden. Hij heeft gevraagd of jullie je schoen bij de achterdeur van het vliegtuig willen zetten. PS Sinterklaas neemt u niet meer serieus boven schoenmaat 37.”

In no-time stonden er 15 schoenen bij de achterdeur.Gniffelend vulden mijn collega en ik vijftien zakjes met strooigoed en deden deze in de schoenen. Na een half uur werden de kinderen gewaarschuwd dat Sinterklaas geweest was en dat ze hun schoen weer op mochten halen.

Vol verwachting klopten onze harten maar wat een anti-climax was dat zeg!

Het eerste jongetje dat de pantry instoof was ongeveer 5 jaar oud. Hij keek naar de schoenen en sprak toen bedremmeld, “Er zit helemaal geen cadeau in …” Er volgde een soortgelijke reactie van de andere kinderen. De ouders die de schoenen van hun slapende kroost op kwamen halen kregen nauwelijks een bedankje over hun lippen.

We waren met stomheid geslagen. Daar sta je dan met je goede gedrag.

“Dit is nog even een extra mededeling voor alle kinderen. Sinterklaas biedt oprecht zijn excuses aan dat hij geen grote cadeaus achter heeft kunnen laten maar zijn paard kon al dat extra gewicht in de lucht niet aan. Hij heeft echter beloofd dat het aanstaande dinsdag meer dan goed gemaakt wordt!”

‘Vroeger was alles beter.’ Inderdaad, vroeger werd men niet afgekocht met grote cadeaus, toen waren we nog blij met aandacht en kleinigheden. Ben soms best wel blij dat ik geen nageslacht heb.

De captain vroeg hoe onze pepernotenactie gegaan was. De co vertelde dat de kinderen totaal niet enthousiast reageerden. Ze vroeg toen of dit om de oudere kinderen ging. “Nee,” zei de co, “kinderen tot twaalf!” “Ach ja,” zei de captain toen, “tegenwoordig krijgen ze op hun twaalfde een paar tieten cadeau…”

2006-12-01T21:59:00.000+01:00

Ik ga even in een vogelvlucht door de afgelopen dagen heen. Het was druk en zelfs nu, en ja ik weet dat het weekend begonnen is, heb ik nog (te)veel te doen.

Woensdag had ik weer cursus op Schiphol Oost, deze keer ging het over het optimaliseren van de communicatie tussen cockpit en cabine. Handig dus. Het was een gezellige dag en na een paar oefeningen werden we weer naar huis gestuurd.

Één dag later zat ik weer op te letten. Deze keer bij Het Woningbouwcongres is Ijsselstein. 's Morgens een paar lezingen daarna een masterclass en na een masterlunch was het tijd voor de tweede masterclass. Uit alle beschikbare onderwerpen koos ik voor de onderwerpen waarmee ik het meeste heb; internet. Ik moet zeggen dat ik er meer van heb opgestoken dan van afgelopen dinsdag. Wellicht kom ik er binnenkort op terug, als ik kan laten zien dat ik iets met de informatie heb kunnen doen.

Vandaag ben ik alleen maar heen en weer aan het rennen en rijden geweest. Maandag is er weer een deadline dus ben ik tot het uiterste gespannen om te proberen alles in goede banen te leiden.

Maar goed, dat is maandag pas. Eerst ga ik morgen even naar Egypte. Wie gaat er mee?

2006-11-28T21:51:00.000+01:00

Vandaag ging ik vroeg van kantoor weg, ik moest naar het ANP in Rijswijk waar het seminar gehouden zou worden. Met mij waren er nog zo’n 120 andere belangstellenden, allen afkomstig uit het bedrijfsleven, van overheidsinstellingen tot computerbedrijven en van bouwbedrijven (ik!) tot een populaire radiozender. Ik was zeer benieuwd naar wat komen ging, of het wat toe zou voegen aan mijn eigen ideeën zeg maar.

Ik moet zeggen dat ik het wel aardig vond maar dat ik ook heel veel open deuren voorbij heb zien komen met oude koeien erachter. Bijvoorbeeld dat je moet open staan voor discussie, dat je geen corporate taal moet gebruiken en/of een ghostwriter. En dat je regelmatig moet schrijven, anders raak je je lezers kwijt …

Goed, dat laatste punt, daar kan ik wel iets mee. De rest was dus eigenlijk een beetje oud nieuws. Wat me wel verbaasde, was de grote opkomst. In de van te voren uitgevoerde enquête (die door 75% van de aanwezigen was ingevuld) bleek dat de meeste mensen het fenomeen bloggen wel kennen maar niet hoe ze dat kunnen toepassen als communicatiemiddel vanuit het bedrijfsleven. Ach, sommige bedrijven proberen het heel leuk door een aantal medewerkers aan te wijzen die in het begin drie keer per dag wat posten en nu nog maar één keer in het half jaar behalve als ze op vakantie zijn en dan een vakantiekiekje op de site zetten met als doel ‘de menselijke kant van een onderneming te laten zien’ maar volgens mij sla je dan de plank een beetje mis.

Je moet een blog ook niet gebuiken als verkoopmiddel, dus ze mogen geen commerciële boodschap bevatten.

Maar, hoe dan wel?

Aan het woord was een meneer-van-een-groot-kabelbedrijf. Omdat de klachten rondom hun product en dienstverlening de laatste jaren op veel blogs en fora een dankbaar onderwerp bleek te zijn, besloten zij hun ‘overtollige’ medewerkers (daarmee bedoel ik –en zo legde hij dat uit- de mensen die even twee uur niets te doen hadden) om het internet af te struinen, op zoek naar negatieve berichten en daar dan een ‘positieve’ reactie achter te laten. Ik heb ‘positieve’ bewust tussen aanhalingstekens gezet want de medewerkers mogen niet liegen. Ze moeten gewoon zorgen dat feiten gescheiden worden van fictie. Eerst werkte een team van 8 mensen hier af en toe aan, nu zitten er 2 mensen fulltime op het internet, een soort politie-agentje spelen. Volgens mij zijn weblogs daar NIET voor bedoeld.

De-meneer-van-het-kabelbedrijf lachte slechts, de (zichtbare)klachten waren wel degelijk afgenomen.

Ach, ik doe gewoon mijn ding op mijn manier met en voor de mensen die het interessant vinden om te lezen. Ik ga me even beraden over hoe we kunnen bloggen in onze organisatie.

Jammer trouwens dat er geen luchtvaartmaatschappijen aanwezig waren, dat is pas een dankbare sector om over te schrijven!

2006-11-27T23:36:00.000+01:00

En weer een erg drukke week achter de rug. Inmiddels de 'geboorte van mijn eerste kind' meegemaakt. Figuurlijk gesproken dan. Één van de projecten waar ik de afgelopen tijd heel hard aan gewerkt had, is eindelijk af. Wat dat precies is, kan ik vandaag nog niet vertellen maar volgende week vertel ik jullie er alles over. Ik kan je wel vertellen dat het een enorme kick geeft als je ziet dat hard werken ook tast- en zichtbaar resultaat geeft!

Verder heb ik weinig te vertellen. Gisteren had ik een verjaardag. Mijn nichtje werd 8 en dat moest gevierd worden. Met alle nichtjes en neefjes. Ach, kijk zelf maar, zijn het geen schatten!?Ok, nog één keer de jarige jop!En nu ga ik weer slapen. Morgen gaat de wekker alweer héééééél vroeg!

Oh ja, raad eens waar ik morgenmiddag heen ga?

Nee, fout!

Ik ga naar een seminar over webloggen. Het gaat voornamelijk over hoe onbekend de meeste bedrijven zijn met het fenomeen webloggen. Eens zien of ik er nog wat van opsteek.

2006-11-20T23:59:00.000+01:00

Zo, we zijn inmiddels weer een paar dagen verder. Ik heb me netjes gedragen de rest van het weekend, alcohol smaakte gewoon minder lekker.

Na een uiterst relaxte zondag was het vandaag weer raak. Ik moest weer aan de slag en deze week moet ik de hele week werken. Geen vrije dagen ingepland dus dat wordt afzien. Bij wijze van spreken dan hè? Ik heb het nog steeds erg naar mijn zin. In het kader van 'ik wil mezelf ontwikkelen en groeien' heb ik vanavond cursus gehad. Ik ben begonnen aan een opleiding Nima A - Communicatie. Maar ik ben ook blij dat het al op maandag is, ik moet er niet aan denken dat je op vrijdagavond, na een werkweek nog even drie uur moet stilzitten en luisteren. Erg interessant allemaal, vooral omdat het héél lang geleden is dat ik in de schoolbanken zat. Ergens eind vorige eeuw ...

Ja, ik heb er zin an!

2006-11-18T11:26:00.000+01:00

Ben weer de 'oude'.

Donderdagavond had ik een verjaardagsfeestje van mijn oude werkgever. Met recht ‘oud’ want ze werd 40. En dat moest natuurlijk gevierd worden. Via allerlei vooraankondigingen werd ons verteld dat we op tijd moesten komen want de opening zou groots en spectaculair zijn.

We vertrokken ruim op tijd van huis en in blijde afwachting gingen we wachten op wat komen zou. Maar, net als in de vliegerij wel eens gebeurt, de openingsact was vertraagd. Ruim vertraagd. Tegen de tijd dat ze begon was ik al iets te vaak heen en weer gelopen tussen de bar en onze eerste rangsspot. En toen begon het. We werden meegenomen op een reis door de tijd, door middel van beelden en muziek. Helaas wat weinig beelden van het oude ‘piep’ en teveel nieuwsbeelden uit de goeie oude tijd. De muziek maakte een hoop goed want het werd gebracht door vliegende collega’s. Erg leuk om te zien dat er zoveel talent zit achter al die service …

Na de wandeling door de tijd werden we gevraagd de 3D-bril op te zetten die ons bij binnenkomst werd overhandigd. Vol verwachting keken we naar de her en der opgestelde schermen. Uiteraard met een kloppend hart. Wat er kwam, verbaasde me hogelijk. Het ging namelijk over de toekomst van het bedrijf. Over een jaar of vijftig is er geen vliegtuig meer te zien. Best apart. En de uitsmijter van het filmpje sloeg alles; “En de service aan boord? Tsja, daar moeten we nog een oplossing voor verzinnen.” Sorry hoor, maar met deze lullige zin maak je echt geen vrienden bij de grootste groep medewerkers van het bedrijf.

Na het filmpje volgde een déjà vu. Een optreden van René Froger. Grappig maar een jaar of tien geleden was hij ook al de hoofdact op één van onze bedrijfsfeestjes. Het moet wel origineel blijven.

Weet je wat echt leuk zou zijn geweest? Als op deze avond bijvoorbeeld een boek werd gepresenteerd dat gemaakt was door het personeel. Een boek waarin alle verhalen zouden zijn gebundeld die zich in de afgelopen veertig jaar hebben afgespeeld tussen het cabinepersoneel en de klant, de passagier. En dan als cadeautje zou zijn meegegeven aan alle aanwezigen. Ach, dat is helaas een onnozele gedachte.

Wat later op de avond belde vriend P. Door omstandigheden was hij verlaat maar hij wilde wel graag komen, dus toen hij in de buurt was belde hij me. Hij vertelde me dat in de hele straat bekeuringen werden uitgedeeld aan geparkeerde auto’s. Hij ging maar heel veel verderop parkeren en daarna belde hij wel weer.

Da’s lullig! Ik ging op zoek naar iemand die me kon helpen, door of een omroep te doen of iets anders maar is natuurlijk super lullig. Ook omdat de locatie gezegd heeft dat er voldoende parkeerplaatsen zouden zijn. Één van de mannetjes van kantoor raadde me af er iets mee te doen, de enige die er wat mee kon was de president directeur en ja, waar hij was?

Na een kwartier belde P. me op, hij stond bij de ingang. Ik haalde hem op en op de weg terug naar binnen zag ik de president directeur staan. Ik tikte hem op zijn schouder, stelde me voor en vertelde wat er aan de hand was buiten. Hij reageerde een beetje vertraagd maar pakte zijn mobiel en ging bellen. Er werd niet opgenomen. En ineens was hij verdwenen. Nou ja, ik had mijn best gedaan, het lag nu bij hem. En ik had er weinig fiducie in, moet ik eerlijkheidshalve bekennen.

Dat bleek onnozel van mij en in dit geval vergis ik me graag! Want iets later op de avond riep de DJ om dat alle medewerkers morgen (gisteren dus) een email konden verwachten waarin stond dat ze eventuele bekeuringen mochten declareren. Ik ga even mijn mail checken!

PS Als je wilt weten waarom ik me gisteren zo beroerd voelde, kijk dan maar naar deze foto. En ja, ik maak mezelf graag belachelijk ....

2006-11-17T16:11:00.000+01:00

"Ik lig gebroken in mijn bed
Heb net de douche weer uitgezet
Ik wilde wel maar het ging niet echt
Mn kater won weer het gevecht heb weer verloren van de fles
Bovendien.." (uit: Jan Smit - Als de morgen is gekomen)

Heb een kater.

Gisteren een feestje gehad, iets werd 40.

Was gezellig, maar ben morgen pas in staat er een verslag van te schrijven.

Ik kruip weer mijn bed in ...